… மூளையத்த கஸ்மாலங்களா, வொங்க்ளுக்கெல்லாம் வேற வேலயே இல்லையா? ஆப்பீஸ்லதான் ஓள்பஜனெ செஞ்ச்சிக்கினே காலம்தள்றீங்க – பொள்துபோவலேன்னாக்க, வூட்டு வேலயயாச்சும் ஒள்ங்கா செய்ங்களேண்டா – பெர்க்கித் தொடைங்கடா பொர்க்கீங்களா, பாத்ரம் கள்வுங்கடா, சாணிய அள்ளுங்கடா – வூட்ல வொங்கம்மா தொணைவி மணைவி ன்னிட்டு அல்லாரும் டயர்டாய்ட்டு கூவுறாங்களேடா! அவ்ங்க்ளுக்கு ஒரு எல்பும் பண்ணாம டபாய்ச்சிக்கினு என்ன மசுத்துக்குடா பெர்த்தியாருக்கு அறிவுர ஸொல்ல வன்டீங்க? ஏண்டா ஸோம்பேறிட் டமிளன்களா, சும்மனாச்சிக்கும் கண்ட வதந்திகளப் பரப்பிக்கினே  கீறிங்க்ளேடா ஸோமாறீங்க்ளா, எதுக்கெட்த்தாலும் மேலான கர்ட்ட்டு ஸொல்றேன்னிட்டு, அயோக்கியப் பஸ்ங்களா… அரெகொற வாஸ்கன அப்டியாவது ஈர்க்கணுமாடா? இன்னா பஜாரி பொள்ப்புடா இது… எப்படா ஒள்ங்கா தெகிர்யமா பொலம்பாம நேர்மயா வேல செஞ்சு ஓள்ச்சு சம்பாரிச்சு,  வொங்க சோத்த சாப்டப்போறீங்க? திர்ந்தவே மாட்டீங்க்ளாடா பேமானிங்களா?

… … ஹ்ம்ம்ம்… எவ்வளவு முறை இந்தத் தமிழகத்தில் இப்படி என்னைக் கேட்டிருப்பார்கள்? எவ்வளவு முறை இந்தக் கேள்வி என் பதிலுக்காகக் காத்திருக்கும்? எவ்வளவு முறை என் டெம்ப்லேட் பதில், இம்மாதிரி கேள்விகளுக்காகக் காத்திருக்கும்? எவ்வளவு… எவ்வளவு…

அய்யய்யோ! மாற்றார் பாதிப்பில் இருந்து என்னால் மீளவே முடியாதா! ஐயகோ!! :-( Read the rest of this entry »

/* In a non-blog context, I was asked these questions with a view to eliciting my viewpoints (=biases) and I thought I could share (=recycle) them with the unfortunate readers of this blog too – but, with a few modifications and after redacting/eliding of certain dirty slangs; yeah, I do not want to hurt the sentiments of a certain dragon fly. Anyway, here’s hoping that these kinds of brain_melts will result in fusing and confusing more brains, ahem! */

-0-0-0-0-0-0-0-

To me, education is  life.

a. I feel that the Role of education in society – would be to produce centred, autodidactic & happy individuals, with demonstrable models of excellence, who walk work-ethic, who can co-operate and work alone, be responsible stewards of whatever realms that they chose to operate within, to generally make our world a nicer place than it already  is.

b. The role of discipline, competition and motivation –  Read the rest of this entry »

இதைக் கொஞ்சம் சரியாக எழுதவேண்டுமென்றால் –  ஒரு தமிழனால் ஏன், தமிழிலேயோ அல்லது அந்தக் கேடுகெட்ட எழவெடுத்த ஆங்கிலத்திலேயோகூட இப்பாடுபொருட்களைப் பற்றித் தரவுகளுடன், உள்ளார்ந்த நுணுக்கமான பார்வைகளுடன், அறிவுகூர்மையுடன், பரவலான ஆராய்ச்சிப் பின்புலத்துடன் தெளிவாக எழுதவே முடிவதில்லை?

கவனிக்கவும்: இந்தக் கேள்வியை நான் எழுதியிருப்பதற்குக் காரணம் – நான் ஒரு 1) வல்லுனன், 2) சமூக அறிவியலாளன் அல்லது 3) எல்லாம் தெரிந்த ஏகாம்பரம் (மூன்றாவது உண்மைதான் என்பதைத் தாழ்மையான தன்னடக்கத்துடனும், சங்கோஜத்துடனும் ஒப்புக்கொள்கிறேன் என்றாலும்) என்பதால் அல்ல – என் அளவு எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் – கடந்த 35 வருடங்களாக நான், சமூக மானுடவியலின், நாட்டுப்புறவியலின், வரலாறுகளின் ஒரு தளரா ‘ஒண்ணாங் க்ளாஸ்’ மாணவனாகவும் இருந்து வருகிறவன், இவ்வட்டாரங்களில் கடந்த நூறு வருடங்களில் வந்திருக்கும் புத்தகங்களில் பலவற்றைப் படித்தும், நம் சமூகத்தை ஆச்சரியத்துடன் மலங்கமலங்க விழித்துப் பார்த்துக்கொண்டும் வந்திருப்பவன்  என்கிற முறையில்தான்.

… ஹ்ம்ம். சரி, யோசிக்கிறேன். இவ்வட்டங்களில் குறிப்பிடத்தக்க ஆராய்ச்சிகள் செய்து ஆச்சரியப் படத்தக்க ஆழத்துடனும் வீச்சுடனும் புத்தகங்கள் எழுதிய பலப்பல ஐரோப்பிய அமெரிக்க வெள்ளைக்காரர்களிடம், ஒரு சில ‘புலம் பெயர்ந்த’ இந்தியர்களிடமும் அப்படி என்னதான் இருக்கிறது?

விரிசல்விழுந்த திராவிடக் குண்டுச்சட்டியில் கண் கட்டப்பட்ட கழுதையை ட்ரீயோட்ரீயோட்ரீயோ என ஓட்டிக் கொண்டு புளகாங்கிதம் (= ‘உலகின் முதல்மொழி தமிழ்,’  ‘உலகின் முதல் மானுடன் தமிழன்’ அல்லது பொதுவாகச் சொல்லவேண்டுமானால்,  ‘வொலக வரலாற்றிலேயே முதல்முறையாக தொலைக்காட்சியிலும் (தொலைத்தொடர்புதுணைக்கோள் மூலமாக இப்புவியின் எந்த மூலையில் டிவி பார்ப்பவர்களுக்கும் கூட நாறும்படி) மகாமகோ குசு விட்டவன் நம் தமிழன்’) அடைந்து கொண்டிருக்கும் நம்மிடம், இல்லாத மூளை அவர்களிடம் எப்படி இருக்கிறது?

இந்தக் கேள்வி என்னை மிகப் பல வருடங்களாக, மாமாங்கங்களாகப் படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. Read the rest of this entry »

பயப்படாதீர்கள். நான் நம் மகாமகோ எம்எஸ்எஸ் அம்மணி அவர்களின் விசிறி. அவர்களைக் கடிக்க மாட்டேன். ஆகவே, நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய ஐந்து விஷயங்கள்:

  1. எம்எஸ்எஸ் எம் எஸ் சுப்புலட்சுமி
  2. எம்எஸ்எஸ் = எம்எஸ்எஸ் பாண்டியன்
  3. பிடில் = வயலின்
  4. இரண்டாம் பிடில் முதலாம் பிடில்
  5. இரண்டாம் பிடில் = முதல் பிடில்களுக்கு ஆதரவு கொடுக்கும் ஜந்துவகை

ஆமென்.

பின்நவீனத்துவக் கட்டுடைப்புக் கருத்துப் படம்: எம்எஸ்எஸ், எம்எஸ்எஸ், முதலாம் பிடில், இரண்டாம் பிடில் (இரண்டாவதின் அளவும் பராக்கிரமும் பெரிதென்றறிக).

பின்நவீனத்துவக் கட்டுடைப்புக் கருத்துப் படம்: எம்எஸ்எஸ், எம்எஸ்எஸ், முதலாம் பிடில், இரண்டாம் பிடில் (இரண்டாவதின் அளவும் பராக்கிரமும் பெரிதென்றறிக).

அண்மையில் மறுசுழற்சி அடைய ஆரம்பித்திருக்கும்  எம்எஸ்எஸ் பாண்டியன் அவர்களுக்கு உரியதாக இருந்த முன்னாள் அணுக்கள் உவகை கொள்ளும் வண்ணம், அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகச் சிலபல அஞ்சலிகள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன – பாவம் அவர். (நான் கூட, இவ்விஷயமாக, ஓருமாதிரியான  கட்டுரை ஒன்றை எழுதியிருந்தேன், அவர் மெய்யாலுமே பரிதாபம்தான்.)

நம்முடைய செல்ல தமிழ அறிவுஜீவியச் சூழலில் ஒருவரைப் பற்றி, இப்படி அவர் இறந்த பிறகாவது பலர் தெரிந்துகொள்ளக் கூடிய சாத்தியக் கூறுகள் ஏற்பட்டிருப்பது மிகவும் மகிழ்ச்சிகரமான விஷயம்தான்.

ஆனால்… Read the rest of this entry »

why I love TV

14/11/2014

எச்சரிக்கை:  தொலைக்காட்சிப் பெட்டியின் மீதான என் மாளாக் காதலை, அது இல்லாததால் மனம் வெம்பியிருக்கும் எனக்கு வந்திருக்கும் மீளாப் பசலை நோயை, மூச்சு முட்டவைக்கும் ஏக்கங்களை – மூன்று பாகங்களில் முன்னமே தமிழில் எழுதியிருக்கிறேன் – அவற்றின் சுட்டிகள், இந்த ஆங்கிலப் பதிவின் கீழே உள்ளன… என் கையறு நிலையைப் பாரீர்!  :-(

-0-0-0-0-0-

In fact, upfront, I would agree that I found the TV to be very  useful to me, when we had one, some 2.5 decades back or so.  In those halcyon days, good old TVs had somewhat fat picture tubes and were very bulky; so ours had a flat surface on top, over which one can very safely keep tea-mugs. But alas, with the new flat screen technologies this very important feature has vanished. Besides, my spouse yells at me, and threatens to mug me if I keep my tea-mugs in random places. So we don’t have a TV at home. :-(

Now, believe me, I am not of those who would say that technology is a veritable, unalloyed evil. Read the rest of this entry »

<எச்சரிக்கை: இது ஒரு அரசியல்சரியற்ற (=politically incorrect) கட்டுரை. சுலபத்தில் வருத்தப்படும் ஆசாமியாக நீங்கள் இருந்தால், இறந்தவர்களை விமர்சனம் செய்யக்கூடாது என்ற பார்வையுடையவராக இருந்தால் – இது உங்களுக்கானதல்ல. ஆனால், உங்களுக்கு இதனைப் படித்தேயாக வேண்டுமென்றால், மேலே (=கீழே) படிக்கலாம்>

… … ஒரு காலத்தில் சென்னை வளர்ச்சி ஆராய்ச்சிக் கழகத்தில் (MIDS – பார்க்க: Madras Institute of Development Studies) ஆய்வாளராக இருந்து – பின்னர் ஜேஎன்யு-வில் (=தில்லியின் ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம்) பேராசிரியராக இருந்த சமூகவியலாளர் எம்எஸ்எஸ் பாண்டியன் அவர்கள் அகாலமாக மறைந்தது வருத்தம் தருவது. இக்காலங்களில் MIDS-லும் பணிபுரியும், நான் மிகவும் மதிக்கும் பெரியவர் ஒருவரிடம், ஏதோ சொந்த விஷயமாக நேற்றிரவு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது அகஸ்மாத்தாக, இந்தச் செய்தி தெரியவந்தது.

இவர் எவ்வளவோ பணி புரிந்திருக்கக் கூடியவர்தான். ஆனால், ஐம்பத்தேழே வயதில் மாரடைப்பு. பாவம் அவர் குடும்பத்தினர்.

சுமார் இருபத்தி ஐந்து வருடங்கள் முன் – ஒரு கருத்தரங்கம் தொடர்பாக இவரைச் சில முறை சந்தித்திருக்கிறேன். பின்னர் ஓரிருமுறை அவருடன், அப்போதைய ஈபிடபிள்யு-வில் இவர் எழுதிய சில கட்டுரைகளை விவாதிக்க பணிவுடன் முயன்றிருக்கிறேன். (ஏனெனில் என்னுடைய எதிர்வினைகளை ஈபிடபிள்யு பதிப்பிக்கவில்லை; இத்தனைக்கும் பணிவுடனும் தரவுகளுடனும் எழுதப் பட்ட ‘ஆசிரியருக்குக் கடிதம்’ வகையறாக்கள் அவை. ஈபிடபிள்யுவுக்கும் ஒரு அரசியல் இருக்கிறது. அதனை நான் தான் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. ஏனெனில் அது ஸமீக்ஷா ‘समीक्षा‘ ட்ரஸ்ட் பதிப்பதால், ஈபிடபிள்யு தரமான பகுப்பாய்வுக்கும், தரவுகள் சார்ந்த விமர்சனங்களுக்கும் மேடையாக இருக்கும் என நினைத்துவிட்டேன். கொஞ்ச நஞ்சம் ஸம்ஸ்க்ருதம் தெரிந்தது என் தவறுதான்!)

… அவ்வளவு திருப்திகரமாக இல்லாத நினைவுகள் அவை (அவருக்கும் இந்த உரையாடல்கள் பிடித்தமாக இருந்திருக்கமாட்டா என நினைக்கிறேன், பாவம்). இதற்குப் பல காரணங்கள்: அச்சமயம் நான் ஒரு முதிரா இளைஞனாக இருந்ததும், மேலதிகமாக – தீவிர இடதுசாரி ஈடுபாடு கொண்டிருந்ததும் ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால், இவருடைய மென்மையான பேச்சும், அடாவடியற்று நேரில் பழகும் தன்மையும், தரவுகள் இருக்கின்றனவோ இல்லையோ – தான் சரியென்று நினைக்கும்  தன் குறிக்கோட்களில் ஸ்திரமாக இருக்கும் மனப்பான்மை போன்றவையும் எனக்குக் பிடித்திருந்தன என்பதையும் பதிவு செய்யவேண்டும். Read the rest of this entry »

A Rosicrucian master’s take on the prime way of life:

‘To love where I am, love who I am with, and love what I am doing’

0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0

Pure joy! The pleasures of breaking open a contraption, studying – as to what is it  that makes it work – and finally, reassembling it. Fascinating.

Oh the imagination – the imagination of the toy makers, imagining the way they  imagined their ideas; okay,  ’nuff of this imaginative nonsense; should not go overboard, going gaga over obvious & magnificent things, Queen included.

And oh, the  Freddie Mercury! The remembrance of the things long past! Whoa, the gaga redux. :-( But isn’t he electrifying! 8-)

0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0

For the past few weeks, at the erdkinder (junior – earthchildren in Kraut tongue) classes, we have been looking at various toys – analysing among others:

  • Why they have been designed the way they have been
  • What are the cultural and historical factors that perhaps worked behind the scenes
  • What is interesting about the form-factor – as to how this and the colour combinations of the various parts of the toys – are related to the end-user children
  • What are the various aspects of ‘packaging’
  • What is minimalist (and functional) design
  • What are the various mechanical and moving parts
  • What are the various laws that govern the moving parts
  • Why were only certain materials chosen and not others
  • What are the basics of safety
  • How to handle tools…
  • etc etc

The fact that the children have spent nearly an year with the basics of science and math at the high school levels (with or without yours truly) does help.

The way we go about doing it is: We discuss the toy – how it is supposed to work, why it looks the way it looks  – just by looking at it. And then, we pass it around and take a call – on various ideas and opinions.

And then, we open it and discuss. Layer by layer, children learn the HowTo and WhyOnEarth  kind of ideas. They have delightfully picked up and internalized various kinds of skills for working with stuff – for example, yesterday, we discussed & demonstrated as to how to cut a sheet of glass with a pair of plain old scissors – would you want to know how?

We finally reassemble the disassembled multifarious parts – at the end of at least a couple of  hours of fun, that is!

We sincerely hope that this infection of HowAnythingWorksVirus   would be  bad and virulent enough in our children, goading them to apply the wonders of  ‘screwdriver technology’ (or hammer  technology, if you will) to just about anything at home! Hope they would able to take apart various things at home with a view to understanding, analysing and re-purposing them. Hope all the junk at their homes and in their neighbourhoods will be looked at – with a fresh  pair of eyes… and may be recycled, reused and what not.

And may be, just may be they would infect you too!

-0-0-0-0-0-0-0-0-

May be we would make a few toys with some locally and cheaply available materials when we graduate to that point…

I almost forgot to tell you – Actually, we are planning to look at the Barbie dolls in the next session – more from the point of view how anatomy basics are seriously violated by them! We would also look at the diabolically targeted design and appeal of the aforesaid toy range. GI Joe will have to wait, not that it really does mattel

The title of this post is shamelessly derived from the title of  THE best computer science book ever written – ‘The Structure and Interpretation of Computer Programs’ – the whole book is available online –  given time and energy, I would love to work with the children, borrowing ideas from this book.

But then, I also remember the um, that good old non-phantomish jingle saying:

Man Schemes, God Lisps

Oh, the pun of it….

JournalEntry# November 24, 2009

(with some additional notes)

இரங்கல்: ஜான் மக்கார்த்தி 14/12/2011

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 245 other followers