இதன் முதல் பாகம் படித்து விட்டீர்களா? படிக்காவிட்டால், இந்த இடுகையைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

அய்யா கருணாநிதி அவர்களே, என்னை நீங்கள் என்ன நிலைமைக்குத் தள்ளி விட்டீர்! உங்கள் கழிசடைப் படைப்புக்களான(!), அரைகுறை கிளுகிளுப்புக்கள் நிறைந்த  ‘கபோதிபுரக் காதல்,’ ‘ரோமாபுரி ராணிகள்,’ ‘வாழ முடியாதவர்கள்,’ ‘குமரிக் கோட்டம்’   ஆரம்பித்து ‘பொன்னர் சங்கர்’ ரேஞ்சுக்கு என்னை குறைத்து விட்டீர்களே…ஐயகோ!

எனக்கு என்ன வருத்தம் என்றால் உங்களால், ஒரு அடுக்கு மொழி, அரைவேக்காட்டுக் காமம், வெட்டித் துள்ளல் நடையை மீறி எதுவும் எழுத முடியவில்லையே! திருக்குறளுக்கு உரை எழுதினால் கூட நீங்கள் ‘காமாந்தகக் கண்ணனுக்குக் கண்டதெல்லாம் மஞ்சள்’ – அல்லது ‘போர்த்திக் கொள்வதெல்லாம் மஞ்சள்’ என்று தானே இருக்கிறீர்கள்?

நீங்கள் வைத்த கலையுணர்வற்ற கன்யாகுமரி திருவள்ளுவர் சிலை கூட கடலிலிருந்து ஆபாசமாக எழும் அழகுணர்ச்சியற்ற ஆணுறுப்பு போலத்தானே இருக்கிறது? பாவம், வள்ளுவர் என்ன தவறு செய்தார்? உங்கள் எழுத்தில் சொற்குற்றம், பொருட்குற்றம், இலக்கணப் பிழை ஏதாவது கண்டாரா? குறளுக்கு உரை எழுதி வள்ளுவரையே காயடித்ததில் திருப்தி இல்லையா?

குறைந்த பட்சம்,  pornography என்று சொல்லப்படும் ‘பாலுணர்வுக் கிளர்ச்சி’ சார்ந்த கதைகளை கூட கலை போன்று எழுத முடியவில்லையே உங்களால்? உலகப் புகழ் பெற்ற நகைச்சுவை எழுத்தாளர்  Mark Twain கூட மிக அழகாக பாலுணர்வுக் கதைகள் எழுதியுள்ளார். வ்ளாடிமிர் நபோகொவின் ‘லோலிதா’ படித்ததுண்டா? ஏன், நம் தமிழ் நாட்டிலிருந்து கூட கி. ராஜநாராயணன் அற்புதமான ‘வயது வந்தவர்களுக்கு’ கதைகள் எழுதியுள்ளார். இவற்றை படித்ததுண்டா? யோசித்ததுண்டா? கேள்வியாவது பட்டதுண்டா? உங்களுக்குத் தெரியாதா என்ன? எந்த செயலிலும் தொழிலிலும் உன்னதம் அடையவேண்டுமானால், தொடர்ந்த, குவிந்த உழைப்புத் தேவை என்பது…

ஆனால் பாவம், உங்களுக்கு விழாக்களுக்குப் போகவே நேரம் சரியாக இருக்கிறது; மிஞ்சிய நேரங்களில் மட்டசபை வளாகத்தில் உள்ள  மீன்களுக்கு பொரி போடவேண்டும். ‘சொக்கத் தங்க’ த்திடமிருந்து தொலைபேசி வருமா என்று காத்திருக்க வேண்டும். எஞ்சிய நேரத்தில் கதை-வசனம், தனக்குத்தானே கேள்விபதில், பிரதமருக்குக் கடிதம், உடன்இறப்புக்குக் கடிதம், இன்ன பிற. சில சமயம் எனக்கு பேதி வரவைக்கும் கவிதை(!) வேறு!  உங்களை புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறேன். ஆனால் அயர்வாக இருக்கிறது.

சுர்ஜித் சிங் போகட்டும். அம்மா சிரேயா, கவுன் போட்டிருப்பதால் நீ தான் அடுத்த கவ்னர், ... ஏனென்றால், முன்பு நாகர் கோவில் தமிழகத்தில் இருப்பதால், தமிழர்கள் தான் நாகர்கள் - என்று உரைத்தேனே, கேட்டிட்டாயா? என் லாஜிக் புரியவில்லையா? (ஹ்ம்ம். எல்லாம் என் ஜாதகம்)

முழுவதும் வக்கிரமாக எழுதக் கூட வக்கில்லையே!  ஒரு ‘சரோஜா தேவி’ அல்லது ‘ரசவந்தி’ அளவுக்குக் கூட எழுத முடியவில்லையே! Sado-masochism போன்ற வகைகளைக்கூட தருவித்துக் கொள்ள முடியவில்லையே!  ஏன் இவைபோன்று எழுதவேண்டும் என்றாலும்கூட  உண்மையாலுமே உழைக்க வேண்டும் என்றா? அல்லது உங்களின் செல்லங்களான உடன்இறப்புகளுக்கு   கொஞ்சம் புத்தி மட்டு – ஆகவே அவர்களைச் சோதிக்க முடியாது என்பதாலா?

உண்மையாகவும், நக்கலில்லாமலும் சொல்கிறேன் – உங்களுக்கு இருக்கும் மூளையையும், மனித மனோதத்துவம் குறித்த ஆழ்ந்த புரிதல்களையும் கொண்டு  – நீங்கள் தமிழகத்திற்காக, தமிழ் மக்களுக்காக பாடுபடலாமே, உழைக்கலாமே! ஏன் இப்படி, அநியாயத்திற்கு பணம்-பெண்-பாசம் என்கிற முப்பெரும் பூதங்களைச் சார்ந்தே உங்கள் மூளையும் உடம்பும் செயல் பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன?

எப்படியோ போங்கள் – விஷயத்திற்கு வருவோம்…

[கீழ்க்கண்ட கட்டுரையும் கண்ணதாசனால், திமுக வின் ஆரம்ப நாட்களை (1950கள்)  நினைத்துப் பதிவு செய்யப்பட்டது.  …கண்ணதாசன் திமுக வின், ஆரம்ப கால தீவிர தொண்டராகவும் போஷகராகவும் இருந்தார் – பின்பு வெறுத்துப்போய் வெளியே வந்தார். வனவாசம் என்றொரு புத்தகம் எழுதி வெளியிட்டார் – 1965ல் – இந்தப் புத்தகத்தின் இருபத்து மூன்றாம் அத்தியாயம் இது.  ‘அவன்’ என்று கட்டுரையில் கண்ணதாசன் குறிப்பிடுவது, தன்னைத்தான். அக்காலத்தில் கருணாநிதிக்கு உற்ற நண்பராக இருந்தார், கண்ணதாசன். கருணாநிதி அப்போது வேகமாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தார் தலைவராக – அண்ணாவை – மன்னிக்கவும், அண்ணாவின் பதவியை நோக்கி..]

—– ஆரம்பம் —-

“அவனுடைய நண்பர் சரியான அரசியல்வாதி.

தமிழ் நாட்டில் பிச்சைக் காரர்கள் இருப்பது பற்றி அற்புதமான வசனங்கள் எழுதுவார். ஆனால் ஒரு பிச்சைக்காரனுக்குக் கூட கையை விட்டுக் காலணா கொடுத்ததில்லை.

தொழிலாளர்களையும் அவர்கள் ரத்தம், நரம்புகளையும் பற்றித் துள்ளும் தமிழில் கட்டுரைகள் தீட்டுவார். அவரிடம் ஊழியம் பார்ப்பவர்களுக்கு மிகக் குறைந்த அளவு சம்பளமே கொடுப்பார்.

தான் முன்னேறுவதுபோல் இன்னொருவனும் முன்னேறி விடாமல் இருக்க சகலவிதமான வழிகளையும் கையாளுவார். அரசியல் உலகம் அத்தகைய பிரகிருதிகளுக்குத்தான் வழி திறந்து வைத்திருந்தது.

ஏன்? வயிற்றுப்பாட்டுக்காக விபச்சாரத் தொழில் புரிந்து கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணிடம் பணத்தைக் கொடுத்துக் காரியமும் முடிந்தபின், சத்தம் போட்டு அந்தப் பணத்தையே திரும்பி வாங்கி வந்தவர் அவர்.

தலையில் ஒரு துண்டைக் கட்டிக் கொண்டு, அந்தப் பெண்ணின் தகப்பனாரோடு சண்டைக்குப் போய், அவர் செய்த ஆர்ப்பாட்டங்கள் சுவையானவை.

சென்னை ராயப்பேட்டையின் குறுகலான சந்து. அந்த சந்திலே தான் அந்தப் பெண்ணின் தகப்பனாரான நாட்டு வைத்தியர், தன் மூன்று பெண் மக்களோடு குடியிருந்தார்.

மூத்த பெண்ணுக்கு இரண்டு குழந்தைகள் உண்டு. மற்றும் இருவர் கன்னியர்.

அவனும் அவனுடைய  ‘துள்ளுதமிழ் தோழனும்’ இன்னும் ஒரு தற்கால MLAவும் இரவு 9 மணிக்கு அந்த வீட்டில் நுழைந்தார்கள். மூவருக்குமாக ரூபாய் நூற்றைம்பது தரப்பட்டது. இளைய பெண்ணொருத்தியை அந்த பிரமுகர் சேர்த்துக் கொண்டார். அந்தச் சிறிய வீடு, மறைவு தட்டிகளால் மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கப் பட்டது.

இரவு பதினோரு மணி இருக்கும். ஒரு பகுதியிலிருந்து பரபரப்பான பேச்சுக் குரல் எழுந்தது. நேரம் ஆக ஆக, அது வாக்குவாதமாக வளர்ந்தது. ‘கலா ரசிகர்’ வெளியிலே வந்தார். கையிலிருந்த துண்டைத் தலையிலே கட்டிக் கொண்டார்.

எங்கே என் துண்டு? ஐயகோ காணாமல் போய்விட்டதா? சரி, சற்றொப்ப சிறிது நேரத்துக்கு இந்த தலைப்பாகையை அணிந்திடுகிறேன்...

நாட்டு வைத்தியரைத் தட்டி எழுப்பினார். “உன் பெண் சரியாக நடந்து கொள்ளவில்லை. மரியாதையாகப் பணத்தைத் திருப்பிக்கொடு” என்றார். “போலீசைக் கூப்பிடுவேன்” என்று மிரட்டினார். போலீஸ் வந்தால் தன் கதி என்ன என்பதை அந்தக் கலா ரசிகர் மறந்தே போனார்.

இறுதியில், ரூபாய் நூற்றைம்பதையும் பெற்றுக்கொண்டுதான் ஆளை விட்டார். பின் ஒரு வாரம் வரை, அதை ஒரு வெற்றி விழாவாகவே அவர் கொண்டாடினார். அந்த ரூபாயும் அன்று மிஞ்சியதுதானே தவிர, அடுத்து அதே மாதிரிக் காரியத்துக்குத்தான் பயன் பட்டது.

விடுதலை இயக்கத்தின் பிரமுகர்களை கவனியுங்கள். எப்படியோ அப்பாவிப் பொதுமக்களின் நம்பிக்கையைப்  பெற்றுவிட்ட அரசியல்வாதிகளின் யோக்கியதையைக் கவனியுங்கள்.

சமுதாயத்தின் இருண்ட பகுதிகளை ஒளிமயமாக்கப் புறப்பட்ட அவர்கள், பொழுது இருண்டபிறகுதான் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடங்குவார்கள். எந்தெந்தத் துயரங்களிலே இந்தச் சமுதாயம் ஆழ்ந்து கிடக்கிறது என்று அவர்கள் புலம்புவார்களோ, அந்தத் துயரங்கள் பலவற்றிற்கு அவர்களே தான் காரணம் ஆனார்கள்.

…”
— முடிவு —-

இது வடிகட்டிய  அயோக்கியத்தனம் (அனுபவித்து விட்டு பணம் கொடுக்காதிருப்பது) அல்லவா? மிகவும் கஷ்ட நிலையில் உள்ள ஒரு குடும்பம், ஒரு வழியில் பணம் ஈட்ட நினைக்கிறது. அந்தப் பெண்கள், பிச்சை எடுக்கவோ, திருடவோ, பொய் சொல்லவோ இல்லை. அவர்களால் என்ன பணி செய்ய முடியுமோ அதைச் செய்து பசியாற நினைத்திருக்கிறார்கள். இதில் நாம் கற்பு, துப்பு என்று வெட்டிக் கற்பிதம் / வியாக்கியானம் செய்ய முடியாது. ஆனால் இந்த ‘கலா ரசிகர்’ கடைந்தெடுத்த கயமையுடன், பொறுக்கித்தனமாக நடந்து கொண்டு, வக்கிரத்துடன் அதைக் கொண்டாடி வேறு இருந்திருக்கிறார்.

இந்த மாண்புமிகு ‘கலா ரசிகர்’ அவர்களின்  குஞ்சாமணியை அப்போதே அறுத்து ‘அண்ணா சாலையில்’ (அப்போது இது ‘மவுண்ட் ரோடு’ எனப்பட்டது) அம்மணமாக நடக்க விட்டு கூவக்கரையில் உப்புக்கண்டம் போட்டிருந்தால்… யோசியுங்கள் நண்பர்களே…வரலாறே மாறி இருக்கும் அன்றோ…

மனிதன் தவறு செய்பவன்தான். சில சமயம் அயோக்கியத்தனம் செய்பவன் தான். ஆனால் அவற்றை உணர்ந்து திருந்தி, மறுபடியும் அப்படிப்பட்ட தவறைச் செய்யாமல் இருந்தால் தான் அவன் ஒரு மனிதன். ஆனால், நான் மனிதர்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

நம் தமிழகம் மிகுந்த பாவம் செய்திருக்கிறது. மறுபடியும் மறுபடியும் அயோக்கியர்களையே அரியணையில் அமர்த்துகிறது. இம்முறையும் தற்கொலை முயற்சி நடக்கக் கூடாது. இந்த முறை இந்த திமுக கும்பல் வெற்றி பெற்றால், அது தமிழர்களின் திரும்பி எழ முடியாத வீழ்ச்சியாக இருக்கும். ஆனால் வை கோபால்சாமி போன்ற தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வகையில் நமக்கு வக்கில்லை. காமராஜ் ராஜாஜி கக்கன் என்று ஆரம்பித்து வைகோ வரை நாம் நம்முடைய நல்ல தலைவர்களை இனம் காண மறுத்து வருகிறோம். அவர்களை போஷிக்க மறந்து விடுகிறோம். அவர்களை ஊக்குவிக்கத் தயங்குகிறோம். இது சோகமல்லவா?

அவர்களிடம் சில குறைபாடுகள் இருக்கலாம். அவர்கள் குறிக்கோள்கள், வழிமுறைகள் பற்றி இரண்டு விதமான எண்ணங்கள் / சில அவநம்பிக்கைகள் இருக்கலாம். நம் எவரிடம் தாம் அவை இல்லை? ஆனால் இவர்களின் நேர்மையை நாம் ஒரு போதும் சந்தேகிக்க முடியாது…

இன்னமும் குடி முழுகிடவில்லை. நமக்கு எந்த உதிரிகளைக் களைய வேண்டுமென்று  தெரியும், அல்லவா?

ஆகவே நண்பர்களே – நாம் இந்த தேர்தலில் ஒழிக்கப் போவது எதனை?

Advertisements

படிக்கவும்: ஒரு அறிவிப்பு (அல்லது எச்சரிக்கை)

கீழ்க்கண்ட கட்டுரை கண்ணதாசனால், திமுக வின் ஆரம்ப நாட்களை (1950கள்)  நினைத்துப் பதிவு செய்யப்பட்டது. யோசித்துப் பார்த்தால், கருணாநிதி கும்பல் கடந்த 60 வருடங்களாகத் திருந்தவே இல்லை என்று தெரியும்… இந்தக் காமத்தில் மட்டுமே ஊறித்  திளைத்திருந்த காலம் தான் (மற்றபடி பொதுவாழ்வில் நேர்மையாளராக இருந்த) அண்ணாதுரையைக் கூட  ‘அவள் படி தாண்டாப் பத்தினியும் அல்ல, நான் முற்றும் துறந்த முனிவனும் அல்ல’ என்று பிற்பாடு சொல்ல வைத்தது.

காமம் என்பது வாழ்க்கையின் ஒரு முக்கியமான அங்கம். என்னைப் பொறுத்தவரை  ‘consenting adults’ – அதாவது ஒருவரை ஒருவர் விரும்பி, மற்றவர்களுக்குத் தொந்திரவு கொடுக்காமல், உறவு கொள்ளுதல் என்பதை யாராலும் குறை சொல்ல முடியாது – அதற்கு முகாந்திரமே இல்லை. அது அவர்கள் சம்பந்தப்பட்ட, தனிப்பட்ட விஷயம். ஆனால் இங்கு திமுக வரலாற்றில் (!)  நடப்பதோ, நடந்திருப்பதோ நேர்மையான காமம் இல்லை – இவை வன்புணர்ச்சிகளோ, அல்லது லஞ்சங்களோ, அல்லது வடிகட்டிய  அயோக்கியத்தனங்களோ தான்…

நண்பர்களே, மேற்கண்ட பாதகங்களுக்கு என்ன தண்டனைகள் தரப்பட வேண்டும்?

  • வன்புணர்ச்சிகள் – இவற்றுக்கு மரணதண்டனை தரப்பட வேண்டும்
  • லஞ்சங்கள் (பணத்திற்குப் பதிலாக காமப்பரிசுகள்) – இதற்கு சிறையில் போடப்பட வேண்டும் – குறைந்த பட்சம் ஆயுள் தண்டனை
  • வடிகட்டிய  அயோக்கியத்தனம் (அனுபவித்து விட்டு பணம் கொடுக்காதிருப்பது) – குஞ்சாமணியை அறுத்து ‘அண்ணா சாலையில்’ அம்மணமாக நடக்க விடவேண்டும்.

ஆனால், திரைப்படங்களினாலும், மயிர்க் கூச்சரிப்பு அடுக்கு வசனங்களினாலும் வன்புணர்ச்சி செய்யப்பட்டு, அப்போதே காயடிக்கப்பட்ட தமிழகம் என்ன செய்தது? இந்த பொறுக்கிகளை அரியணையில் ஏற்றி அழகு பார்த்தது. சீ – என்ன கேவலம் இது!

தமிழகத்தில் இந்த  வன்புணர்ச்சி முன்னேற்றக் கழகம் வளர்ந்தது ஒரு சாபக்கேடு. திமுக தயாரிப்பில் மிகச்சில தலைவர்களைத் தவிர (அபூர்வமான வை கோபால்சாமி நினைவுக்கு வருகிறார்) அனைவரும் கீழ்த்தரமான பொறுக்கிகள் என்பது மிகுந்த வருத்தத்தைத் தரக்கூடியது.

மற்ற கட்சிகள் எல்லாம் உத்தமம் என்று சொல்ல வரவில்லை.  ஆனால் தயங்காமல் சொல்ல முடியும், திமுகவில் தான் அயோக்கியத்தனம் அதன் தலைவர்களுக்கான ஒரு அடிப்படை குணம் – தொண்டர்கள் பாவம், அவர்கள் அவ்வப்போது தீக்குளிக்க அல்லது கருணாநிதி கதை வசனம் எழுதியப் புழுக்கைப் படங்களைப் பார்த்து விசிலடிக்கத்தான், பணம் அழத்தான் லாயக்கு…

…கண்ணதாசன் திமுக வின், ஆரம்ப கால தீவிர தொண்டராகவும் போஷகராகவும் இருந்தார் – பின்பு வெறுத்துப்போய் வெளியே வந்தார். வனவாசம் என்றொரு புத்தகம் எழுதி வெளியிட்டார் – 1965ல் – இந்தப் புத்தகத்தின் இருபத்து இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் இருந்து சில பகுதிகள் இங்கு கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆனால் குறை சொல்ல வேண்டுமென்றால், அவரே ஸ்திரீலோலன் தானே என்று பேசலாம், அவருக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது மற்றவர்களைக் குற்றம் சொல்ல என்று நினைக்கலாம்.

அவர் பாராட்டினால் ஒரேயடியாகப் பாராட்டுவார், தூற்றினால் ஒரேயடியாக மண்ணில் வைத்துத் தேய்த்து விடுவார் எனலாம். உண்மைதான். அவர் அப்படித்தான். ஆனால் கண்ணதாசன் ஒருபோதும் மனதாரப்  பொய்  சொன்னதில்லை. தன்னைப் பற்றி மிகவும் வெளிப்படையாக பேசியவர், எழுதியவர். சாக்ரடீஸ்  சொன்னதாக ஒரு வசனம் உண்டு: “The unexamined life is not worth living”  –  கண்ணதாசன் அப்படித்தான் வாழ்ந்தவர் – அவர் வாழ்க்கை அவரால் எப்போதுமே பரிசீலிக்கப் பட்டிருக்கிறது. அவருடைய நேர்மையை, எண்ணங்களை மறுபரிசீலனை செய்யும் தன்மையை,  ஒருவரும், ஒருபோதும் புறம்தள்ள இயலாது.

[ இந்தக் கட்டுரையின்  தலைப்பு என்னுடையது; கண்ணதாசனுடையது அல்ல‘அவன்’ என்று கட்டுரையில் கண்ணதாசன் குறிப்பிடுவது, தன்னைத்தான். அக்காலத்தில் கருணாநிதிக்கு உற்ற நண்பராக இருந்தார், கண்ணதாசன். கருணாநிதி அப்போது வேகமாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தார் தலைவராக – அண்ணாவை – மன்னிக்கவும், அண்ணாவின் பதவியை நோக்கி..]

—– கட்டுரை ஆரம்பம் —-

“சென்னையிலே அவனது நண்பர்கள் வெகு உற்சாகமான முறையிலே வாழ்க்கை நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள்.

மேடையிலே தாய்மார்களைப் பற்றி ரத்தக் கண்ணீர் வடிகின்ற அவர்கள், அந்தத் தாய்மார்களிடம் எப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள் என்பதை அனுபவபூர்வமாக காணும் கட்டம் ஆரம்பமாயிற்று.

அந்நாளில் திமுக பிரபல இயக்கமாக இல்லை. வாடகைக் கார் டிரைவர்களுக்கும், அந்தக் கழகத்தைப் பற்றியோ, அதன் தலைவர்களைப் பற்றியோ எதுவும் தெரியாது.

அவனும் ஒரு தலைவனும் ஒரு நாள் இரவு ஒரு பெரிய வாடகைக் காரை வைத்துக் கொண்டு பெண் வேட்டையில் ஈடுபட்டார்கள். ஒவ்வோர் இடமாக போய்ப் பார்த்தார்கள். கடைசியில், தேனாம்பேட்டைப் பக்கமுள்ள குடிசைகளின் அருகில்  வாடகைக்கார்  நின்றது. ஒரு நாலைந்து பெண்கள் – கிராமத்துப் பெண்கள் – வேறு பெயரில் சொல்வதானால் நாட்டுக்கட்டைகள், மடமடவென்று வந்து காரில் ஏறிக்கொண்டனர். காமுகன் பசிக்கு ருசியா தெரியும்?

அத்தனையையும் ஏற்றிக் கொண்ட வாடகைக்கார், நேரே சென்ட்ரல் ஸ்டேஷன் பக்கம் உள்ள ஹோட்டலை நோக்கிப் புறப்பட்டது.

திராவிட விடுதலை வீரர்கள் திராவிட நாடு அந்தப் பெண்களிடம் இருக்கிறதா என்று தேட ஆரம்பித்தார்கள். காமக்கடலில் மூழ்கி எழுந்தார்கள். ஆனால் காரில் போவதற்குக் கூட  பணம் கொடுக்காமல், அவர்களை வெளியே அனுப்பி விட்டார்கள்.

அன்றும் அதற்குப் பிறகும், நடைபெற்ற களியாட்டங்களை, ஒவ்வொன்றாக விவரிக்கத் தேவை இல்லை. அது சுவை குறைவாகவும் போய்விடும்.

ஆனால் சில பெண்கள், அவ்வப்போது நறுக்குத் தெறித்தாற்போல் கெட்ட கேள்விகளை அவனால் மறக்க முடியவில்லை!

  • “மேடையில் என்னென்னமோ பேசுகிறீர்கள்! அதெல்லாம் ஊருக்குத்தான் உபதேசமா?”
  • “நீங்களே இப்படி நடப்பதைப் பார்த்தால், யாரை நம்புவதென்றே தெரியவில்லை.”
  • “உங்கள் கையில் நாடு கிடைத்தால் – சட்டசபை எல்லாம் பெண்களாகவே இருப்பார்கள்.”

இப்படி ஆணித்தரமான பொன்மொழிகள் பலவற்றை அவர்கள் சந்தித்த பெண்கள் உதிர்த்திருந்தார்கள்.

திமுக வின் தலைவர்கள் பலரும், ஒழுக்கமற்றவர்கள் என்றும், காமுகர்கள் என்றும் எதிர்க்கட்சியினர் குற்றம் சுமத்தும்போது அவனுக்குக் கொஞ்சம் கூட கோபம் வருவதில்லை. காரணம் – அதுதான் உண்மை!

அரசியலையே அவர்கள் வேடிக்கையாகத்தான் நடத்தினார்கள். ஒரு விடுதலை இயக்கமானது, தனக்கு வைத்துக்கொள்ளவேண்டிய கட்டுப் பாடுகளை திமுக என்றுமே வைத்துக் கொண்டதில்லை.

கட்சித் தொண்டும் ஒரு வகையான பொழுதுபோக்கு என்றிருந்ததால் அவனும் தன்னை  அறியாமல் அதிலே மேலும் ஈடுபடத் தொடங்கினான்.

கட்சியினுடைய ஆரம்ப காலமான அக்காலத்திலும், ஒரு தலைவர் இன்னொரு தலைவரைக் கேலி செய்வதே வாடிக்கையாக இருந்தது. “நீ இப்படி செய்யலாமா?” என்று ஒருவரைக் கேட்டால், “என் அவர் மட்டும் என்ன யோக்கியராம்?” என்று பளிச்சென்று பதில் சொல்வார்கள்.

பொதுக்கூட்டங்களை ஏற்பாடு செய்கின்ற தொண்டர்கள் அன்றும் சரி, இன்றும் சரி, அவ்வளவு உத்தமமானவர்கள். அவர்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அவனுக்குப் பரிதாபமாக இருக்கும்.


கரையான் புற்றெடுக்க, கருநாகம் குடிபுகுவது போல் நலம் நாடிப் பிறந்த ஜனநாயகத்தில் நாணயம் கெட்டவர்கள்தான் குடியேறினார்கள். போலிகளும் பொய்யர்களும் தவிர, யோக்கியர்கள் யாரும் ஜனநாயகத்தில் பெரும் புகழ் பெற முடியாதே என்று அவன் அஞ்சத் தொடங்கினான்.

சுயமரியாதை இயக்கம் தோன்றிய காலத்தில் எதிர்ப்புக்களை எல்லாம்  சமாளித்துக் கட்சியை வளர்த்த உத்தமர்கள், அன்று செல்வாக்கு அற்றுக் கிடந்தார்கள். அரை வேக்காடுகளும் ஆர்ப்பாட்டக் குடுவைகளுமே தலைவர்களென்று தம்பட்டமடித்துக்கொண்டு ஊர்வலம் வந்தார்கள்.

ஒவ்வோர் அரசியல் கட்சியிலுமே நிலைமை இதுதான்! ஒழுங்காக உழைத்தவன், தியாகம் செய்தவன் எங்கேயோ கிடப்பான். அவனை ஏமாற்றிக் கீழே தள்ளியவன் எல்லா பதவிகளிலும் அமர்ந்து கொண்டிருப்பான்.

…”
— கட்டுரை முடிவு —-

(அடுத்த பதிவில் மேலும் சில…)   –  திமுக …பொம்பளைப் பொறுக்கிகள் … பாகம் 2

படிக்கவும்: ஒரு அறிவிப்பு (அல்லது எச்சரிக்கை)

நண்பர்களே,

5 நாட்களிலேயே, இந்த வலைப்பூ எண்ணிறந்த வாசகர்களினால் படிக்கப் பட்டுள்ளது எனக்குத் திருப்தியைத் தருகிறது. கருணாநிதி கும்பலின் ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டு வருவதற்கு, ஏதோ என்னாலான பங்கு.

நான் நினைத்த மாதிரியே, பிரசுரிக்கக் கூடிய பின்னூட்டங்களை (மிகமிகக் குறைந்த எண்ணிக்கைதான் இவை) விட உருட்டியும், மிரட்டியும் வந்த பின்னூட்டங்கள் தான் அதிகம்  – இவற்றை சட்டை செய்யாமல் குப்பையில் தள்ளி விட்டேன்..ஆனால், நான் இந்த முகம் தெரியா மாக்களுக்கு ஒன்று சொல்லிக் கொள்கிறேன்.  உங்கள் IP முகவரி மூலம் நீங்கள் எங்கிருந்து வருகிறீர்கள் என்று தோராயமாக அல்லது துல்லியமாக கண்டு பிடிக்க முடியும் – அதற்கேற்ற உபகரணங்களும், ISP நண்பர்களும் carrier  ஆட்களும் எனக்கு இருக்கிறார்கள். ஆனால் ஒரு விஷயம் என்னவென்றால் எனக்கு இந்த புதைபொருள் ஆராய்ச்சிக்கு நேரமில்லை. மேலும் நான் பனங்காட்டு நரி. ஆகவே, தயவு செய்து உங்கள் நேரத்தை வீணாக்காதீர்கள்.

ஏன் அனாமதேயங்களே, நீங்களும் தமிழர்கள் தானே? உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா உங்கள் தலீவரும் அவர் வாரிசும், நீங்கள் ஏமாந்தால் உங்கள் அடிமடியிலேயே கைவைத்து உங்கள் குஞ்சாமணியையே  திருடிவிடுவர் என்பது? நீங்கள் சிந்திப்பீர்களாக. என்னைத் திட்டினால் பரவாயில்லை, என்னுடைய வாதங்களை தர்க்க ரீதியாக மறுத்தால் பரவாயில்லை – உங்கள் பின்னூட்டங்களை அவசியம் பிரசுரிப்பேன். ஆனால் சும்மா மிரட்டாதீர்கள். உங்கள் அனைத்து ஓட்டைகளையும் மூடிக் கொண்டு செல்லுங்கள் – அல்லது நீங்கள் ஒரு ராஜஜால்ராசோழன் கருணாநிதியின் சார்பாக ஒரு  வலைப்பூவினை ஆரம்பியுங்கள்.  ஒரே விஷயம் – குறைந்த பட்சம் ஒரு மொழியிலாவது நீங்கள், கொஞ்சம் படிக்கும்படியாக எழுதக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும், உங்கள் பின்னூட்டங்கள் பரிதாபமாக இருக்கின்றன. நீங்கள் கெட்ட வார்த்தைகளால் என்னைத் திட்டும்போது, உங்கள் எழுத்துப் பிழைகள் எனக்கு சிரிப்பை வரவழைக்கின்றன. நீங்கள் செல்ல வேண்டிய தூரம் அதிகம். உங்களுக்கு என் ஆசிகள்.

நிற்க. தேர்தலுக்கு மிகக் குறைந்த காலமே உள்ளது. கருணாநிதி கும்பலோ பணமும், அதிகாரமும் கொடுக்கும் திமிரில், சிந்திப்பவர்கள் வாக்குச்சாவடி பக்கம் கூடப் போகமாட்டார்கள் என்ற தெம்புடன், அவர்களது ஆபாசப் பணப் பைகளை விரித்து நடனமாடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஆகவே, தமிழகம் தற்காலத்து இத்தாலி போல முழுவதுமாக சீரழிந்து போகாமல் இருக்க வேண்டுமானால் நாம் ஒவ்வொருவரும் நம்மால் முடிந்ததைச் செய்ய வேண்டுமென்று நினைக்கிறேன். நான் அறிவுரை கூற வரவில்லை.

குறைந்த பட்சம் நீங்கள், இந்த வலைப்பூ போன்ற தளங்களில் உள்ள கட்டுரைகளை(!), உங்கள் நண்பர்களுக்கு, தெரிந்தவர்களுக்கு அனுப்ப முடியுமா? Mirror செய்ய முடியுமா? உங்கள் அருகில் உள்ள வாக்காளர்களிடம் பேச முடியுமா?

கடைசியாக நான் வேண்டிக் கொள்வது என்னவென்றால் – நாம் ஒவ்வொருவரும், ‘காலத்தின் கட்டாயத்தால்’ யாருக்கு வாக்கு அளிக்கப் போகிறோம் என நினைத்து மனக் கிலேசம் அடைவதை விட, எண்ணிப் பார்க்க வேண்டியது, இக்கேள்வி தான்….

அது:  ஒழிக்கப்பட வேண்டியது எதனை?

நன்றி.

(மதிப்புக்குரிய வை கோபால்சாமி இந்தக் கேள்வியை நன்றாகவே புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்)

நான் ஸ்ரீலஸ்ரீ கனிமொழிமயி மடத்தைச் சேர்ந்தவன் அல்ல.

மேலும் எனக்கு சொந்த வீடு (சொந்த சம்பாத்தியத்தில் கட்டியது) இருக்கிறது. ஆகவே எந்தக் கழுதையையும் அல்லது மனிதரையும் துதி பாடவேண்டிய அவசியமும் இல்லை. வீட்டு வசதி வாரிய வீடு எனக்கு வேண்டாம். சுளுவான அடிமாட்டு  விலையில் மக்களை ஏமாற்றி மனைகளும் வேண்டாம். கனிமொழி, என்னை நீங்கள் மன்னிக்க வேண்டும்.

தவிர மிகப் பிரமாதமான ‘உலகத் தரம் கொண்ட’  கவிதைகளைப் படித்து இன்புற்றிருக்கிறேன் – சில மகத்தான கவிஞர்களையும், எழுத்தாளர்களையும் நேரிலும் அறிந்திருக்கிறேன் (தருமு சிவராம், ஜி நாகராஜன், சுந்தர ராமசாமி,   போன்ற ஆளுமைகள்), தீ போன்ற நேர்மையாளர்களை தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்தும் இருக்கிறேன். மேலும் பிச்சை பெற நினைக்கும் எண்ணமும் இல்லை.

இருப்பினும் சொல்வேன், ஆணித்தரமாக – கனிமொழிதான் கருணாநிதியின் நேரடி வாரிசு.

அதற்கு முப்பெரும்(!) காரணங்கள் உள்ளன. அவையாவன:

  1. சுயநலமே பொது நலம்.(அல்லது, ‘கயமையே கண் கண்ட தெய்வம்’)
  2. (இலக்கியப்)போலித்தனம்
  3. நேர்மையும், சுய பச்சாத்தாபமும்

இப்போது மேற்கண்ட காரணங்களை சற்று விரிவாகப் பாக்கலாம்…

சுயநலமே போது நலம்.(அல்லது, ‘கயமையே கண் கண்ட தெய்வம் ‘)

ஸ்டாலின், அழகிரி போன்ற அண்ணன்களெல்லாம் (பெரிய ஊழல்வாதிகளாக இருந்தாலும்) திமுகவின் வளர்ச்சிக்கு (ஆகவே சொந்த ‘வளர்ச்சி’க்கும்) மிகவும் சிரத்தையுடன் பணி ஆற்றினார்கள், ஆற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள் (தங்கள் மனமாச்சரியங்களுக்கும், புரட்டுகளுக்கும், கயமைகளுக்கும், பொச்சரிப்புகளுக்கும், சகோதரத்வேஷங்களுக்கும், இன்ன பிற விஷயங்களுக்கும்  அப்பாற்பட்டு) கட்சியின் விசுவாசிகள் – அதாவது, அவர்களுக்கு, தங்களாலும் கட்சி வளர வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருக்கிறது என நினைக்கிறேன்.. அவர்களுக்கு என்று தொண்டர்களும் குண்டர்களும் இருக்கிறார்கள். இவர்களுக்கென்று நிச்சயமாக ஒரு அடிக்கட்டுமானம் கட்சியில் இருக்கிறது. அழகிரிக்கு ஒரு வசீகரமும் (ஆண்மை(!) மிக்க ‘செயல் வீரர்’)  என்ற ஒரு கூடுதல் தகுதியும் இருக்கிறது. நமக்குப் பிடிக்கிறதோ இல்லையோ, இவர்கள் மக்கள் தலைவர்கள் (mass leaders) தான். ஆக  ஒரு விதத்தில், ஓட்டுக்கட்சி ஜனநாயகத்தில் இவர்கள் பங்கை (நமக்கு அது பிடிக்கிறதா என்பது வேறு விஷயம்) குறைகளுடனும், தேவைகளுடனும் நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

(ஜெயலலிதா போன்ற அக்காக்களும் மேற்கண்ட வகைதான், ஆனால் தமிழ் நாட்டு அரசியலில் உள்ள ஒரே ஆண் இவர் என்பது என் எண்ணம்.தவிர, படிப்பாளி என்கிற பிம்பமும் அடிப்படை புத்திசாலித்தனமும் இவருக்கு ஒரு வசீகரத்தைக் கொடுக்கின்றன. தீவிர யோசனை செய்து தைரியமாக (நேர்மையுடனா என்பது விவாதத்திற்கு உரியது…) முடிவுகளை எடுக்கக் கூடியவர். வழவழா கொழகொழா இல்லவே இல்லை. மேலும், ஊழல் நிச்சயம் மேற்கண்டவர்களை விடக் குறைவு. இவரது தடாலடிஅரசியல் புரிந்து கொள்ளப்படக்கூடியதா, தமிழகத்துக்கு உதவுமா என்பது வேறு விஷயம். ஆங்கிலத்தில் TINA என்று ஒரு சுருக்கம் உள்ளது – there is no alternative – ‘இதற்கு ஒரு மாற்று இல்லை’ – தற்போதைக்கு நமக்கு வேறு வழியே இல்லை.)

ஆனால் கனிமொழி போன்ற தங்கைகள் திமுகவின் வளர்ச்சியில் எந்த அக்கறையுமில்லாமல் (நம் தமிழ்நாட்டிற்கு இது ஒரு நல்ல விஷயம் என்றாலும்), ஒரு விதமான கவலையுமில்லாமல், உதிரித்தனமாக பணம் சேர்ப்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள். இவ்வகையில், கனிமொழிதான், கருணாநிதியின் உண்மை வாரிசு – ஏனெனில் கருணாநிதியும் (இவராவது முற்காலத்தில் கொஞ்சம் புத்தி சுவாதீனத்துடன் இருந்தார், கட்சியை தன் வழியில் வளர்க்க முயற்சித்தார்), கனிமொழியும் நினைப்பதெல்லாம் தங்கள் ஜேபிகளைப்  பற்றியும், தங்களைப் பற்றியும் மட்டுமே! இவர்கள் தங்களைச் சுற்றி ஜால்ராக்களை மட்டுமே வைத்துக்கொள்வார்கள், இந்த ஜால்ராக்களும் தீவட்டிக் கொள்ளைக்காரர்களாக இருக்க வேண்டும். தொண்டர்களைப் பற்றியோ அல்லது கட்சியைப் பற்றியோ ஒரு கரிசனமோ, யோசனையோ இல்லவே இல்லை. (எப்படி கனிமொழி போன்றவர்களை ஸ்டாலின்களும், அழகிரிகளும் பொறுத்துக் கொள்கிறார்கள் என்பது ஒரு வியக்க வைக்கும் விஷயம். என்னமோ போங்க, இதுதான் ‘கட்சிக் கட்டுப்பாடு’ என்பதோ என்ன எழவோ… அல்லது இதுதான் ‘குடும்பக் கட்டுப்பாடா?’)

எரிகிற வீட்டில் இருந்து பிடுங்குவது தான் ஆதாயம் என்பதற்கும் மேல், தீயையும், சாம்பலையும் கூடத் திருடிக்கொண்டு ஓடுபவர்கள், இந்த இரு உதிரிகள்.

(இலக்கியப்)போலித்தனம்

மேற்கண்ட கல்யாணகுணங்கள் தவிர, கனிமொழிக்கும், கருணாநிதிக்கும் மற்றொரு இணைப்பு உண்டு. அது தான் அவர்களுடைய (இலக்கியப்)போலித்தனம். இது  ஸ்டாலின், அழகிரிகளிடம் அறவே இல்லை. அவர்கள் இவ்விஷயங்களில் தங்களை ஏமாற்றிகொள்ளவில்லை. (ஜெயலலிதாவும் அப்படியே)

அதாவது, தாம் எழுவதுதான் திரைப்பட வசனம், தான் ஒடிப்பது தான் கவிதை. நாங்கள் எழுதுவது தான் இலக்கியம். நாங்கள்தாம் தமிழ்க்கலாச்சாரத்தின் பாதுகாவலர்கள், நாங்கள் அசைந்தால் அசையும் தமிழம் எல்லாமே – இன்ன பிற அடிப்படையே இல்லாத எண்ணவோட்டங்கள்.

இது கனிமொழியின் ஒரு தலைப்பில்லா  கிவிதையின் பகுதி. இதில் இவர் நம் செந்தமிழ்நாடைத்தான் ஒரு பெண்ணாக உருவகப்படுத்தி இருக்கிறார் என்று எண்ணுகிறேன்… மறுபடியும் மறுபடியும் இவரது நேர்மையை மெச்சுவதைத் தவிர வேறு எதுவுமே செய்ய முடியாது – எவ்வளவு அழகாக ஒடித்து, வரிகளின் மண்டைகளில் டமால் டமால் என்று அடித்து, வார்த்தைகளின் தலைகளில் செல்லமாகக் குட்டி, ஒரு ஒப்புதல் வாக்குமூலம் கொடுத்திருக்கிறார் பாருங்கள்.

” …
முகமற்று நொதிக்கும் வாழ்வு.
விடிந்தபின் விரியும் கள்ளிப்
பாலையின் வெடித்த நிலங்கள்.
புழுதிக் காற்றில் அலையும் காய்ந்த
விந்துகள் வண்புணர்வில்
புழை கிழிந்துகதறும் சிறுமியைப்போல்
மருண்டு அழுகிறேன்
…”

Moneyமொழி அம்மணீ அவர்களே, நீங்களே உங்கள் கிவிதையில் சொல்வது போல, தமிழகமே உங்கள் கும்பலின் வன்புணர்வால் மருண்டு அழுது கொண்டிருக்கிறது. தமிழ்த்தாயின் புழை கிழிந்து அவள் கதறிக்கொண்டிருக்கிறாள். தயை செய்து உங்கள் வன்புணர்வை நிறுத்துவீர்களா?

கிவிஞரின் கிவிதை இப்படி இருக்கிறது. தலீவரின் அலக்கியம் எப்படி என்று பார்க்கலாமா?

திருவாளர் கருணாநிதியின் எழுத்து அனைத்தும் (ம்ம்ம், தோராயமாக, ஏறக்குறைய) ஒரு காலத்தில் பரீட்சைக்குப் படிக்கும் மாணாக்கனைப் போலப் படித்திருக்கிறேன், எப்படியாவது எங்காவது  தன்னிலை மறந்து போயாவது இம்மனிதர் .ஏதாவது  ஆபாசம் ( = உண்மை இல்லாதது) இல்லாமல் தரம் வாய்ந்ததாக எழுதியிருப்பார் என்றால், மிகவும் வருத்தத்துடனும், அயர்வுடனும்  சொல்கிறேன்: ஒரு ‘முடி’யும் இல்லை, மன்னிக்கவும்.

ஈ வே ராமசாமி நாயக்கர் இருந்திருந்தால்  ‘என்ன வெங்காயம் இந்த கிறுக்கன் எழுதிக் கிழிக்கிறான்’ என்பார்.

மனம் நொந்து போய் உள்ளேன். வெந்த புண்ணில் வடிவேலுவைப் பாய்ச்சாதீர்கள், தயவு செய்து…

வடிவேலுவும் மஞ்சள் மகிமையும் (நன்றி: 'சவுக்கு')

கிலக்கியம், கிவிதை, உடனிறப்புக்குக் கிடிதம், திரைப்பட சவனம் – இன்ன பிற எல்லாவற்றிலும் இவ்விருவரும், அவரவர் தகுதியின்மையைப் பொறுத்து எழுதிக் கிழித்திருக்கிறார்கள். இவர்கள் எழுத்தினால், அவை தேவை இல்லாமல் காகிதங்களில் அச்சேற்றப் பட்டதால், எவ்வளவு காடுகள் அழிந்தனவோ, பாவிகள்…

நேர்மையும், சுய பச்சாத்தாபமும்

தந்தையார் கருணாநிதியார் அவ்வப்போது வெளிப்படுத்தும் எண்ணங்களைப் பாருங்கள்:

  • 13 வருடங்கள் தண்டனை கொடுத்தது போதாதா?
  • என்னை முதலமைச்சர் ஆக்குங்கள், தயவு செய்து, நான் MGR வந்தவுடன் அவரிடம் தந்து விடுகிறேன்…
  • என் ஜாதகம் எப்போதுமே இப்படித்தான்
  • தமிழன் சோற்றால் அடித்த பிண்டமானதால் தானே இப்படி…
  • புறங்கையைதானே நக்கினோம்? மன்னிக்கக் கூடாதா?
  • நான் பூணூல் போடாதவன் என்று தானே ——- செய்கிறீர்கள்?
  • ஐயோ, ஐயையோ, அடிக்கறாங்க, அடிக்கறாங்க
  • நான் சூத்திரன் என்று தானே —— சொல்கிறீர்கள்?
  • மௌன அழுகை அழத்தான் முடியும்…

மேற்கண்டவை ஒரு சாம்பிளுக்கு, ஒரு குட்டி எடுத்துக்காட்டுக்குத்  தான். இதில் உள்ள பளிச்சிடும் நேர்மையையும் பச்சாதாபத்தையும் நீங்கள் அறிவீர்கள். மனிதர் அனுபவித்துதான் இப்படி பேசி / எழுதியிருக்கிறார். தலீவரோட ஒரு வரி அழுகைகள், சோக கீதங்கள், முத்தாய்ப்புகள்  ஒரு 130ஆவது  என்னிடம் இருக்கும் – அவ்வளவு தான் என்னால் முடிந்தது – அழுகைகள் கரையில, படிப்பவர் நாள் சில, என் செய்வது! கலைஞர் அழுகை, விசும்பல்கள் அனைத்தையும் தட்டச்சு செய்து உங்களை நான் மலைக்க வைக்கப் போவதில்லை, மேலும் எனக்கே அழுவாச்சியா வருது… .

தம் தந்தையாரைப் போலவே, மாதரசிக்கும் பல பிரச்சினைகள். ஒரு சமயத்தில் தந்தையாரிடம் தான் தற்கொலை செய்துகொள்ளப் போவதாகக் கூட மிரட்டியுள்ளார். பாவம். கவிதையோ எழுத வரவில்லை. மத்திய அமைச்சரவையில் இடமில்லை. சகோதரர்களுடன் சுமுக உறவு இல்லை. இந்த துயரகரமான சூழலில் இந்த சிபிஐ நோண்டல்கள் வேறு. ஆக அவர் தன்னைப் பெண்ணியவாந்தியாகவும், கவிதாயினியாகவும் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.  இவ்வேடங்களில் அவரால் ‘ஆணாதிக்க சமுதாயம்’ பற்றிக் கோபத்தைக் கொண்டவராகவும், ‘மென்மையான இலக்கிய நுண் உணர்வுகள்’ கொண்ட படைப்பாளியாகவும் தன்னைத்தானே மெச்சிக் கொள்ள முடிகிறது. தொண்டரடிப்பொடிகளும் இருக்கிறார்கள்… ஆனால், சில சமயம் அவரையும் மீறி உண்மைகள் அவரது கவிதைகளில் வந்து விடுகின்றன… மேலே ஒரு எடுத்துக்காட்டு, மேலும் ஒரு முந்தைய பதிவில் இன்னொரு உதாரணம்.

இதைத்தவிர நீரா ராடியாவுடன் இவர் பேசியுள்ள பேச்சுக்களில், என்ன ஒரு சுயபச்சாத்தாபம்! த்சோ, த்சோ,  த்சோ…

ஆனால் நண்பர்களே, ஸ்டாலினும் , அழகிரியும் இவர்களைப்போல கையறு நிலையில் இருப்பதுவுமில்லை. ஒப்பாரி வைப்பதும் இல்லை. (ஜெயலலிதாவோ ஒரு நம்ப முடியாத அளவுக்குத் தன்னம்பிக்கையும், தடாலடித்தனமும் (hubris) கொண்டவர்)

தட்டச்சு செய்து கொண்டே இருக்கலாம். ஆனால்…

=-=-=-=-=-=

மறுபடியும் இக்காரணங்களைப் / குணங்களைப் பட்டியலிடுகிறேன் – இவை கனிமொழியால், தன் தகப்பனாரிடமிருந்து முழுவதுமாக உள்வாங்கப் பட்டுவிட்டன…

  1. சுயநலமே பொது நலம்.(அல்லது, ‘கயமையே கண் கண்ட தெய்வம்’)
  2. (இலக்கியப்)போலித்தனம்
  3. நேர்மையும், சுய பச்சாத்தாபமும்

ஸ்டாலினும் , அழகிரியும் இக்கல்யாண குணங்களைக் கொண்டவர்களாக இல்லை. ஆகவே மன்னிக்கவும்.

ஆகவே, இம்முப்பெரும் காரணங்களினால் தான் சொல்கிறேன் – – கனிமொழிதான் கருணாநிதியின் நேரடி வாரிசு.

கருணாநிதிக்குப் பின் திமுகவின் தலைவி, கனிமொழிதான்.

ஆமென்.

இது கனிமொழி ‘கன்டைனர்மொழி‘ யான கதை. (ஐயகோ!இவர் இன்னும் என்னவெல்லாம் அவதாரங்கள் எடுக்கப் போகின்றாரோ? நம்மை ‘கருணாநிதியை நம்பும் கடவுள்’ காப்பாற்றுவாரா? அல்லது ‘கடவுளை நம்பாத கருணாநிதி’ அழித்தொழிக்கப்போகிறாரா? அல்லது ஒரு காலத்தில் பிலிம் ரஜினி சொன்னது போல, ஆண்டவன் வந்தாலும் நம்மைக் காப்பாற்ற முடியாத நிலைமை வரப்போகிறதோ என்ன எழவோ… ஏடு கொண்டலவாடா….)

நிற்க. (சும்மா சொன்னேன். உட்கார்ந்து படியுங்கள், நண்பர்களே!)

நம் இரயில் வண்டிகளுக்கு பிளாட்பாரங்கள் இருப்பது போல, துறைமுகங்களில் க்வீ (quay ) எனப்படும் மேடைகள் இருக்கும் – மேடை என்றால் கருணாநிதிக்கு வாழ்த்து விழா (எ கா:  ஜெகத்ரட்சகனால், பத்திரிக்கையாளர்கள் மேல் வள்ளென்று வழக்கமாக விழுவதால் – ‘அய்யன் இரண்டாம் வள்ளுவனே!’ என பட்டம்/பரிசில் வழங்க)    எடுக்க அமைக்கப்படக்கூடியவை போன்றவையோ அல்லது தமிழக தலைமைச் செயலகம் திறக்கப்பட்ட போது நகைச்சுவை உணர்ச்சியோடு, நம் மக்கள் பணத்தில் போடப்பட்ட சினிமா செட்டோ அல்ல இவை.  இவை உண்மையில் மிக மிகப் பெரியவை. இம்மேடைகளில் கன்டைனர் டெர்மினல்கள் கட்டப் படும். இம்மேடைகளில் கப்பல்களில் போக வேண்டிய, வந்த கன்டைனர்கள் அடுக்கி வைக்கப் பட்டு எங்கே செல்ல வேண்டுமோ அங்கு அனுப்பி வைக்கப் படும்.

சென்னை துறைமுகம் - கன்டைனர் டெர்மினல் - ஒரு பகுதி

இந்தத் தொழிலில் மூலதனம் (‘நிதி’) வேண்டும். தரம் வாய்ந்த முன் அனுபவம் வேண்டும். மிகுந்த, துடிப்பு மிக்க உலகளாவிய குழுமங்கள் இத்தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ளன. ஆகவே இத்தொழிலில் புது ‘பச்சைக் கொம்பு’ ஆசாமிகள் முனைவது என்பது முடியாத ஒன்று. மேலும், இத்தொழிலில் ஈடுபட வாய்ப்புக் கிடைப்பது இன்னமும் கடினம்;  ஆனால் நீங்கள் ஏதாவது  தகிடுதத்தம் செய்து உங்களுக்கு ஒரு கன்டைனர் டெர்மினல் கிடைத்தால், அது உங்கள் 1௦௦௦ தலைமுறைகளுக்கு – அவர்கள் உட்காரக் கூடத் தேவையில்லை – அப்படியே ஊட்டப்பட்டுச் சாப்பிடலாம். மேலும் இதற்கு நெடுநாள் லீஸ் கிடைத்தால் இது ஹல்வா மாதிரி – அதாவது, கன்டைனர், கன்டைனராக ஹல்வா, அனுதினமும்!

இங்கு தான் வருகிறார் டி ஆர் பாலு  – இவர் சமீப காலம் வரை மத்திய மந்திரியாக இருந்து கொள்ளை அடித்தவர் என்பது உங்களுக்கு நினைவிருக்கலாம்  -‘சாலைகள், சாலைப் போக்குவரத்து, கப்பல்’ சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களை, அதாவது ‘போக்குவரத்துக்களைப்’ பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இப்பதவி மூலமாக இவர் தன் தானைத் தலைவருக்குக் கட்டிய கப்பங்களில் ஒன்று தான் இந்த கப்பல் பற்றிய ‘கன்டைனர் டெர்மினல்’  லீஸ் தொழில். இது சோழ நாட்டு இளவரசிக்கு தாரை வார்க்கப் பட்டது. அதாவது, இளவரசி கனிமொழியார் அவர்களின் பினாமிகளுக்கு

(ஆனால் இந்த பாலு ‘அடித்த’ வேகமும் முறையும் மிகவும் ஆபாசமாகவும் கேவலமாகவும் இருந்ததால், இவருக்கு நீரா ராடியா கூட ‘ உதவி’ செய்ய முடியவில்லை! மேலும் இவர் பழம் தின்று கொட்டையையும் அமுக்கும் தலைவருக்கே பணம் சரியாக கொடுக்காததினால்,  பட்டுவாடா செய்யாததினால், ஐயோ என்று போனார் என்கிறார்கள்!)

சென்னைத் துறைமுகத்தில் இப்போது இரண்டு டெர்மினல்கள் தான் உள்ளன. கற்பனை செய்து பாருங்கள் – இந்தியாவின் ஒரு பெரிய துறைமுகம் – எக்கச்சக்கமாக ஏற்றுமதியும் இறக்குமதியும் நடந்து கொண்டிருக்கும் நேரம் – GNP ஏறிக்கொண்டே இருக்கிறது – எங்கு திரும்பினாலும் வளர்ச்சி. (அதாவது, தமிழ் நாட்டைத் தவிர – இங்கு தான் எல்லாரையும் பிச்சைக்காரர்களாக்கி விட்டார்களே!)

இப்படி அபரிமிதமான வளர்ச்சி இருக்கும்போது இந்தத் தொழில் சாதாரணமான ஒருபொன் முட்டையிடும் வாத்து அல்ல. இது ஒரு பொன் சாணமிடும் யானை! முட்டை தினம் தினம் வராது. ஆனால் சாணம் தினந்தோறும், பல நேரங்களில் வர வேண்டும். மேலும் இது யானைடமிருந்து!  இப்படி அபரிமிதமாக வரும் பணம், ஆபாசமான பணம், அயோக்கியத்தனமாக சேரும் பணம்,  சாணம் தானே?

நீங்கள் சென்னை துறைமுகத்தினுள் சமீப காலங்களில் எப்பொழுதாவது சென்றிருப்பீர்களானால், உங்களிடம் அவசியம் கேட்டிருப்பார்கள் – “என்ன சார், உங்களுக்கு ‘கனிமொழி’ டெர்மினல் பற்றி தெரியுமா? அவ்வப்போது ராசாத்தி அம்மாள் கூட வந்து போவார்களே, மேற்பார்வை பாக்க… ஆனாக்க அவிங்க காருலேய ஒக்காந்துகிட்டு இருப்பாங்க… பெரிய AC கார்.  என்ன பார்க்க வராங்க ஏது பண்ண வர்றாங்களோ, ஒண்ணுமே நமக்குத் தெரியாது… கனிமொழி மேடம் கூட அப்பப்போ வருவாங்க… ”

ஆனால் நண்பர்களே, துறைமுகம் என்பது ஒரு சுற்றுலாத் தளம் அல்ல.  இரும்பு மற்றும் எண்ணிலா கனிமங்களும், நிலக்கரியும், பெட்ரோலியமும், புழுதியும், வியர்வையும், புகையும், வாசனைகளும், நாற்றங்களும், மாபெரும் சப்தங்களும், அபாயகரமான ஊர்திகளும் அங்கெங்கினாதபடி எங்கும் நிறைந்த மர்மப் பிரதேசம்.  ஏதோ புரிந்து கொள்ள முடியாத வேற்றொரு கிரகத்தில் இருப்பது போல ஒரு மனங்கலைக்க, பதற வைக்கும் சுற்றுச் சூழல். அங்கு எப்படித்தான் நம் மக்கள் வேலை செய்கின்றார்களோ என்று நினைத்தாலே இந்த உலக வளர்ச்சி, பொருளியல், சுற்று சூழலியல் போன்ற விஷயங்கள் சார்ந்த வருத்தம் ஏற்படும்..அம்மக்கள் மேல் பரிதாபம் ஏற்படும். தம் மக்களுக்காக, பெயர் தெரியாத மூன்றாம் பேர்களுக்காக எவ்வளவு கடுமையான உழைப்பு!!

இதற்கு எதற்கு கிவிஞரின்(!?) தாயார் வருகிறார்? நம் தமிழ் உழைப்பாள மக்களுடன் உரையாடுவதற்கா? அல்லது எப்படி நம் துறைமுகங்கள் எப்படி பணி செய்கின்றன என்று பார்க்க வருகிறாரா? அல்லது சுற்று சூழலியல் நோக்கில் மேதா பட்கர் போல ஏதாவது நேர்மையாகவும், துணிவாகவும் செய்ய நினைக்கின்றாரா?  நாம் தலைவர்களும், துணைவிகளும், கவிஞர்களும் நம் மக்களுக்காகத்தான் அல்லும் பகலும் உழைக்கிறார்கள் என நினைக்கிறோம்… என்ன புல்லரிப்பு!

ஆனால் நண்பர்களே, உண்மை என்னவென்றால், அங்கு ராசாத்தி அம்மாள் தொழில் அதிபர் (நன்றி, ‘சவுக்கு’)ஆக வருகிறார். ஏனெனில் அங்கு கன்டைனர்களும் வருகின்றன.

சோழியன் குடுமி சும்மா ஆடுமா? (சோழியர்கள் மன்னிக்கவும்)

ஜி கே வாசன் தான் தற்போதைய மத்திய அமைச்சர் (கப்பல் போக்குவரத்து) – பாவம், இந்த கயமைநிதி கும்பலின் காரணமாக, இவர் சென்னைத் துறைமுகத்திற்கு வருவதே இல்லை. வந்து பார்த்தால் தானே ஊழலின் பரிணாம வளர்ச்சி தெரியும்? அப்படித் தப்பித் தவறி ஏதாவது ஏடாகூடமாய் தெரிந்தால் ஏதாவது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டி வருமே! ஆனால் ‘சொக்கத் தங்கம்’ அதனை விரும்புமோ என்னவோ! இருதலைக் கொள்ளிஎறும்பாய் தவிக்கிறார் பாவம். ஆனால் தறுதலைக்கொள்ளிஎறும்புகளும், உதிரிகளும் எரிகிற மக்கள் பிரச்சினைகளில் கொள்ளை அடிப்பதுதான் கொள்கை என்றிருந்தால், அவற்றைக் கண்டு கொள்ளமாட்டேன் என்பது என்ன நியாயம்? என்ன அமைச்சர்…

உங்களுக்கு ரொம்ப ஆச்சர்யமாக இருக்கும். கருணாநிதியின் (அதாவது ‘என் மகளின் தாயாரின் பெண்ணின் தந்தை’) வாரிசுகள் மிக்க, அளவும் எல்லையும் கடந்த மாபெரும் புத்திசாலிகளாகத் தான் இருக்க வேண்டும். மிகக் குறைந்த காலத்திலேயே, இப்பெரும்பொருள் ஈட்டக் கூடிய அனைத்துத் தொழில்களிலும் எப்படி இவர்கள் வந்தனர்? அதுவும் இவ்வளவு சிறு வயதில்? எங்கிருந்து இவர்களுக்கு முதலீடு செய்ய நிதி வந்தது? எப்படி இவர்களுக்கு இத்தொழில்களை பற்றிய விஷய ஞானம்? இவர்களில் யாராவது ஒருவராவது திருபாய் அம்பானி போல சிறு வயதிலிருந்து உழை உழைஎன்று உழைத்து மேலே வந்தார்களா? ஹ்ம்ம்…

ஆனால் நண்பர்களே, நீங்கள் சற்று யோசிக்க வேண்டும். திமுக தானைத் தலைவரிடம் இல்லாத நிதியா?

வைரமுத்துவிடம் கேட்டல் அவர் உடனே ‘கள்ளன்காட்டு  நிதிகாசம்‘ எழுதி விடமாட்டாரா என்ன?

‘நிதிக்கே நிதி நித்தம் நல்கும் ராஜஜால்ராசோழனே!’ என்று ஆரம்பித்து எழுதினாரென்றால் நம்மால் தாங்க முடியுமா??

கோழைமணிதான் (‘சவுக்கு‘ பாஷையில் குஞ்சாமணி) ஓடோடி வந்து அறிக்கைப் புழுக்கை வெளியிட மாட்டாரா?

வாலி கூட ஓடி வந்து வால் பிடிக்க மாட்டாரா?  ஏற்கனவே நமக்கு ஆயிரம் பிரச்சனைகள் – இதில் இக்கொசுக்களும் சேர்ந்து கொண்டால்… தொல்லை.

மேலும் கனிமொழியின் அறிவை (அரிவை அல்லவா? அவர் அப்படித்தான்!) குறைத்து மதிப்பிட முடியாது.(எனக்குத் தெரிந்து, அவரை விட ஒரே ஒருவர் தான் அறிவில், பராக்ரமத்தில், வசீகரத்தில் உயர்ந்தவர். அவர் தான் நம்முடைய ‘one and only’ பிலிம் ரஜினி) கனிமொழியின் நுண்ணிய மூளையும், நுண்மான் நுழைபுலமும் யாருக்குத் தான் தெரியாது? எங்கே கை வைத்தால் எங்கே ஜேப்படி அடிக்கலாம் என்று கற்றா கொடுக்க வேண்டும்? அவர் யாருடைய மகள்? தந்தை 1000 கோடி அடித்தால், நமது தமக்கையார் 100000 கோடி அள்ளாமலா விடுவார்?

இந்த துறைமுகப்பணியில் அம்மணி (ammoney) எவ்வளவு திரைகடல் ஓடாமல் திரவியம் தேடுகிறார் என்பதை உங்கள் ஊகத்திற்கு விட்டு விடுகிறேன்.

(காமராஜருக்கும், ராஜாஜிக்கும், ஏன் எம் ஜீ ஆருக்கும் கூட கோவில் கட்டி கும்பிட வேண்டும்…)

பி. கு: இந்த கும்பல் என்னதான் பண்ணுமோ இவ்வளவு கொள்ளை அடித்து? வரும் தேர்தல்களில் இவர்கள் ஆளுக்கு 1 லட்சம் கொடுக்கலாம். அதற்குப் பின்னும் அவர்களிடம் 999 தலைமுறைகளுக்கு துட்டு இருக்கும். என்ன ஈனப் பிறவிகள். சீ!

கனிமொழி ஒருகாலத்தில் நல்ல மனிதராக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அவர் கவிஞராக இருந்ததே இல்லை –

காரணங்கள்: கடன் வாங்கப்பட்ட அனுபவங்களும், கவிதை அனுபவம் இல்லாமையும் – முக்கியமாக அடிப்படை கற்பனை வளம் இல்லாமையும். ஆனால் கனிமொழி-அடிப்பொடிகள் அவரை எங்கோ தூக்கி வைக்கிறார்கள்.

ஒரு  மதிக்கத்தக்க பெரியவருடன் (இவர் தமிழில் குறைந்த பட்சம் ஒரு மகத்தான சிறுகதை எழுதியிருப்பவர்) அண்மையில் பேசிக்கொண்டிருந்தேன் – அவர் சொன்னார்: “கனிமொழி நண்பர்களை நன்றாக ‘கவனித்து’ ஹெல்ப் செய்கிறார் – ஆனால் வடநாட்டு மீடியா இவரை சரியாக சித்ததரிக்காததுதான் இந்த ஊழல் குற்றசாட்டுக்கெல்லாம் காரணமோ என்னமோ… ; ‘   ஆனால், நான் இப்பெரியவரின் மனத்தை சிதைக்க விரும்பவில்லை… பொதுவாக சிரித்துவிட்டு வேறு விஷயங்களுக்குப் போய் விட்டோம்.

நிற்க, கனிமொழி துதி பாடினால் நண்பர்களாகி விடலாம் – தகுந்த (அதாவது: தகாத) ‘ஹெல்பும்’ பெற்றுக்கொள்ளலாம். வீடு வசதி வாரிய வீடுகளாகட்டும், மனைகளாகட்டும், ‘சங்கம’ விவகாரங்கலாகட்டும் – எப்படியோ தொண்டரடிப்போடியோ, குண்டரடிப்பொடியோ –  ‘ஹெல்ப்’ பெற்று விடுவார்கள்.. (ஆனால் சாரு நிவேதிதா, ஞாநி போன்றவர்கள் – மனத்தில் நினைப்பதை நேர்மையாக பட்டென்று போட்டுடைத்து பேசி / எழுதி விடுபவர்கள் – எப்பொழுதுமே கனிமொழி போன்றவர்களால் இவர்கள் ‘ஹெல்ப்’ பெறவே முடியாது. விரும்பவும் மாட்டார்கள் என நினைக்கிறேன்.)

… ஆக ‘கை தட்டுங்கள், ஹௌசிங் போர்டு கதவு திறக்கப்படும்’ என்கிற  அவல நிலைமை இருக்கும்போது, அடிப்பொடிகளின் மகிழ்ச்சிக்கும் பரணி பாடுவதற்கும் கேட்பானேன்!

ஆனால்… படியுங்கள் கீழ்க்கண்ட வரிகளை – உங்களுக்குத் தெரியும் கனிமொழியைப் பொறுத்தவரை கவிதையும் மூச்சும் (மூச்சாவும்?) ஒன்றுதான்… இவ்விஷயத்தில் அவருடைய நேர்மையை மெச்சுகிறேன்

மூச்சு
பெருமைப்பட ஒன்றுமில்லை.
சுவாசிப்பதைப் பற்றிச்
சிலாகித்துச் சொல்ல
என்ன இருக்கிறது.

சும்மா மடக்கி மடக்கி மண்டையில் தட்டி அவ்வப்போழ்து கருவறைகளைப் பற்றி  எழுதினால் அவர் எழுதுவது கவிதை ஆகி விடாது. அவரே சொல்வது போல இதில் பெருமைப்பட ஒன்றுமே இல்லை!

நிற்க. மன்னிக்கவும்  நான் அவருடைய வரதட்சிணை பற்றி எழுத ஆரம்பித்து என்னவோ எழுதிக்கொண்டு இருக்கிறேன்.

நீங்கள் கேட்பது காதில் விழுகிறது – என்ன, இந்தப் பெண்ணியம் (ஹ ஹா!) பேசும் ‘மாதர் குல திலகமா’ வரதட்சிணை கொடுத்தது? இவருடைய தகப்பனார் (அதாவது ‘என் மகளின் தாயாரின் பெண்ணின் தந்தை’) முத்துவேல் கருணாநிதி அவர்களாவது, தன் திராவிடக்கொழுந்துவிற்கு வரதட்சிணை கொடுப்பதாவது? என்ன அவதூறு இது? ஒரு பழம்’பெறும்’ மற்றும் அதை பெற்றவுடன் தின்று கொட்டையையும் அமுக்கிவிடும் ‘Brilliant Strategist’ தலைவரைப் பற்றியே இத்தகைய காழ்ப்புக்குரிப்பா? இது நியாயமா? அடுக்குமா? அய்யன்  வள்ளுவனுக்கு சிலை அமைத்திட்டாலும் இவர் ஜாதகம் இப்படித்தானோ? மட்ராஸ் மங்கமம் கூட அம்மணிக்கு மதிப்பு வாங்கித் தரவில்லையா?   அரசியல்வாதிகளின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றி விமர்சிப்பது நியாயமா?

சரி. விஷயத்துக்கு வருவோம். இருபது வருடங்களுக்கு மேலாகிவிட்ட செய்தி இது…

வருடம் 1989 . கனிமொழிக்கு திருமணம் நிச்சயிக்கப் படுகிறது.மணமகன் பெயர் அதிபன் போஸ். சிவகாசி சார்ந்த ஒரு பணம் படைத்த  தொழிலதிபர் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர். தகப்பனார் பெயர் ‘சுபாஷ் சந்திர போஸ்.’ தாயார் பெயர் ‘காஞ்சனா போஸ்.’ பல வருடங்கட்கு முன்பு இக்குடும்பம் தேசபக்தியுடன் இருந்திருக்கக் கூடும்.மன்னித்து விடலாம்.

இச்சமயம் இந்தியன் வங்கி அதிபருக்கு ஒரு போன் வருகிறது.  அங்கு அப்போது  கோபாலகிருஷ்ணன் என்பவர் உயரதிகாரியாக இருந்தார். இவர் ஒரு பாரம்பரியம் மிக்க காங்கிரஸ் குடும்பத்தை சார்ந்தவர். பழகுவதற்கும் இனிமையானவர். அவருடைய இளமையில் மிகுந்த நேர்மையோடும் துடிப்போடும் இருந்தவர் தாம்.

உங்களில் சில பேருக்கு இவை நினைவிருக்கலாம். – அப்போது (ஏறக்குறைய 1988 – 1997)  ஊழல் கொடிகட்டிப் பறந்தது இந்தியன் வங்கியில் – அதன் நிதி நிலைமையும் வெகு மோசமாக இருந்தது. மற்றும் பல வங்கிகளிலும் இப்படித்தாம். ஆனால் இந்தியன் வங்கியில், அது மதன் கார்ட்டூன் போல  ‘சாரி, கொஞ்சம் ஓவர்.’   அச்சமயம் கோபாலகிருஷ்ணனுக்கு அரசியலில் ஈடுபடும் எண்ணம் இருந்தது மேலும்.  ஆகவே ‘சேராத இடம் சேர்ந்து’ அவர் வஞ்சனையில் வீழ்ந்தார். அவரை நியாயப் படுத்தவில்லை இங்கு.

இப்போது இந்த கோபாலகிருஷ்ணன் சிறையில் இருக்கிறார். தண்டனையை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறார்.  ஆனால் அவர் உதவி (!) செய்த அனைத்து பெருச்சாளிகளும் (கட்சி வேறுபாடுகள், ஜாதி சங்க வேறுபாடுகள் – போன்றவைகளுக்கு அப்பாற்ப்பட்ட பெருச்சாளிகள் இவர்கள் எல்லோரும்)  அவரைக் காப்பாற்றவில்லை. சீந்துவார் இல்லாமல் இருக்கிறார், பாவம். இப்பெருச்சாளிகளில், கருணாநிதியின் அடிப்பொடிகளும் அடக்கம். இவர்களால் பல்லாயிரம் கோடி ஸ்வாஹா – வயிறு பற்றி எரியவேண்டிய விஷயமிது. (சுப்பிரமணியன் சுவாமி அப்போதே இதைப் பற்றியெல்லாம் பேசினார் – அனைத்தும் உண்மை – ஆனால் நமது புத்திஜீவிகள் இந்த ஆளை ஒரு கோமாளியாகத்தான் பார்த்தார்கள். ஊடகங்களும் இவரை எப்போதும் ஒரு பொய்யராகவும், விளம்பரப்ரியராகவும் தான் சித்தரித்தன – சித்தரிக்கின்றன, என்னைப் பொறுத்தவரை  இவர் ஒரு நேர்மையாளர். அநீதி கண்டு பொங்குபவர். இவர் இல்லாவிட்டால், மிகப்பெரிய ஊழல்களும், நெறி முறை தவறுதல்களும் – இவைகளைப் பற்றிய கருத்துகளும் மக்களை சென்றடையா.)

ஒ! கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன் அல்லவா?

… போனில் நல்ல செய்தி. கனிமொழிக்குத் திருமணம். நடக்கவிருக்கும் செய்தி – இந்தியன் வங்கியின் உதவி தேவை. ஆஹா! பேஷாக! அவசரமாகப் பணம் பட்டுவாடா பண்ண வேண்டும், யாருக்கு – போஸ் குடும்பத்தினருக்கு அப்படியே செய்கிறோம்..தங்கள் சித்தம், எங்கள் பாக்கியம்.

இந்தியன் வங்கியின் துறைமுகம் கிளையிலிருந்து அடுத்தநாள் சில ஊழியர்கள் செல்கின்றனர் – சென்னை வந்து தங்கியிருக்கும் போஸ் குடும்பத்தை நோக்கி! அவர்கள் இடமிருந்து ஒற்றைக் காகிதங்களில் கடிதம் வாங்கிக் கொள்கின்றனர். நகைப்புக்கிடமான இக்கடிதங்களின் சாராம்சம்: ‘எனக்குச் சொந்தச்செலவுக்காக பணம் வேண்டும்.’

அவர்களுக்கு உடனடியாக கீழ்கண்ட அளவு பணம் கொடுக்கப் படுகிறது:

அதிபன் போஸ்: பத்து லட்சம்; சுபாஷ் சந்திர போஸ்: இருபத்தைந்து லட்சம்; காஞ்சனா போஸ்: பத்து லட்சம்.

எப்படி? Clean Overdraft ஆக! ஒரு விதமான அடமானம், கியாரண்டீ ஒரு இழவும் இல்லாமல். தஸ்தாவேஜுகள் சரிஇல்லாமல். ஒரு கேள்வி கூட கேட்காமல். சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து கொண்டு… கருணாநிதி சோழனின் மகள் அல்லவா? நம் தமிழ் இளவரசி அல்லவா, கனிமொழி? மக்கள் பணம் என்றால் மகேசன் பணம் தானே?  அதுவும் அற்ப நாற்பத்தைந்து லட்சம் தானே. ஆஹா! அடுத்த வீட்டு நெய்யே என் பொண்டாட்டி கையே!

சுப்பனுக்கும் குப்பனுக்கும் இப்படி தூக்கிக் கொடுப்பார்களா என்று நீங்கள் கேட்டால் – சமூக நீதி உங்கள் வீட்டிற்கு ஆட்டோவில் வரும். எங்கள் தலீவரை என்ன மசுருக்கு இஸ்கரே என்று உங்களுக்கு அர்ச்சனை நடக்கும்.  எலும்புகளை உடைக்கும். பேய் அரசு செய்தால் பிணம் எண்ணும் சமூக நீதி…

… எப்படியோ, திருமணமும் நன்றாக நடைபெற்றந்து. வேறு எவ்வளவு இடங்களின் இருந்து மண்டகப்படி போயிற்றோ! எவ்வளவு பேர் கப்பம் கட்டினார்களோ! ஆனால் வருந்தத் தக்க விதத்தில் திருமணம் விவகாரத்தில், மன்னிக்கவும் இந்த கூகிள் எடிட்டர் சரியில்லை – விவாகரத்தில் முடிந்தது.

ஆனால் 1989இல்  அள்ளப்பட்ட இப்பணம் திருப்பி கொடுக்கப்படவே இல்லை – பத்து வருடங்களுக்குப் பின்னும் இதே கதைதான். கடனாளியைக் கண்டு பிடிக்க  முடியவில்லையாம்.. கருணாநிதிக்கோ அல்லது கனிமொழிக்கோ இதன் பற்றிய கவலை இருந்தால் தானே – இவர்களா பணம் கொடுத்தார்கள்? என்ன இருந்தாலும் எவர் திருப்பிக் கொடுப்பார்கள் வரதட்சிணையை? அதுவும் போயும்போயும் அற்ப நாற்பத்தைந்து லட்சம் தானே! அது இப்போது குட்டி போட்டு சிலபல கோடிகள் தானே! வங்கியும் இவற்றை தள்ளுபடி செய்தது. வழக்கா போடமுடியும் பிசாத்து பெறாத பத்திரங்களை வைத்துக் கொண்டு?

ஆக கடைத் தேங்காயை எடுத்து வழிப் பிள்ளையாரின் மண்டையிலேயே ஓங்கி உடைத்த மகாத்மியம் தான்  கருணாநிதியின் மகத்தான கைங்கர்யம். வாழ்க அவரது குற்றம்!

அம்மணி சம்பந்தப்பட்ட ஊழல்கள் அப்போதே ஆரம்பித்து விட்டன. மேலும் அவர் மட்டும் இல்லை – இக்குடும்பத்தைச் சார்ந்த அனைவருமே சமதர்மமாக மக்கள் பணத்தை மகேசன் ( பார்க்க: ‘நான் கடவுள்’) பணமாக மாற்றியுள்ளனர். என்னே அவர்கள் பணப்பணி! அல்லது பணப்பிணி அல்லது பிணப்பணி…

மற்ற வயிறெரிய வைக்கும் நிகழ்ச்சிகளை மற்றொரு சமயம் பார்க்கலாம்…

—–
வங்கிகள், அதுவும் அரசுடைமை செய்யப்பட வங்கிகள் எப்படி செயல் படுகின்றன? அல்லது எப்படி செயல் படவேண்டும் – என்பது பற்றியெல்லாம் நாம் யோசிக்க வேண்டும். இந்தியன் வங்கி ஒரு எடுத்துக்காட்டுதான்… இது பற்றி மற்றோர் சமயம் எழுதுகிறேன்.

ஆனால் – சில நண்பர்கள், வங்கி செய்ததிற்கு கருணாநிதியோ அல்லது கனிமொழியோ எப்படி பொறுப்பாக முடியும் என்று வினவலாம்.

உண்மைதான் நண்பர்களே! கருணாநிதி இந்த வரதட்சிணை கொடுக்கவில்லை. கனிமொழியும் இக்காரியம் செய்யவில்லை. கொடுத்தது எண்ணிறந்த இந்திய மக்கள். பண்டாரப் பரதேசிகள் – ஆனால், நேர்மையானவர்கள், வரி ஒழுங்காகக் கட்டுபவர்கள் – ஒரு பீடி வாங்கினாலும் கூட…

கொசுறு: கீழ்க்கண்ட வரிகள், கனிமொழியின் ‘பிற்பகல்‘ ஆக்கத்திலிருந்து (அம்மணீ – உங்கள் நேர்மையை மெச்சுகிறேன், மீண்டும்… இதை ஒப்புதல் வாக்குமூலமாக எடுத்துக்கொள்ளலாமா? திஹார் எப்போது செல்வதாக உத்தேசம்??)

“அறையின் கதவுகளுக்குப் பின்னால்
பத்திரமாய்ப் பதுக்கி வைத்திருக்கிறேன்”

( http://rammalar.wordpress.com/2009/01/11/%E0%AE%95%E0%AE%A9%E0%AE%BF%E0%AE%AE%E0%AF%8A%E0%AE%B4%E0%AE%BF-%E0%AE%95%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AF%88%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D/ )

வணக்கம், நண்பர்களே!

தமிழகத்தில் தேர்தல்கள் வர மிகக் குறைந்த நாட்களே இருக்கின்றன. இச்சமயம் சில விஷயங்கள் சொல்லப்படாவிட்டால் அவை சொல்லப்படாமலே இருந்துவிடக்கூடும்.

நிறைய உண்மைகள், விஷயங்கள் மக்களை சென்றடைவதே இல்லை. எவ்வளவோ ஆபாசங்கள், சுரண்டல்கள்… மக்களுக்குத் தெரியாமல் புதைக்கப் பட்ட செய்திகள். நேர்மை உறங்கும் நேரங்கள்… முடிந்தவரை நாம் இவைகளை வெளிக்கொணர வேண்டும்.

இந்த தேர்தல்கள்  நம் தமிழ் மக்களுக்கு ஒரு படிப்பினை – இம்முறையாவது நம் தமிழ்மக்கள் கயமையே உருவான பெரு  நிதிக் குடும்பத்துக்கு தகுந்த பாடம் புகட்டட்டும்…  கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளாக தமிழகத்தையும் (நேரடியாக – இலவசங்கள், கேபிள் டிவி, முட்டாள் படங்கள், அரைவேக்காட்டு எழுத்துக்கள், வெட்டி விழாக்கள், ஊழலோதி ஊழல்) ஈழத்தையும் (கயமையோடு மறைமுகமாக – ஆயுதப்போர் ஆதரிப்பு, வெட்டிப்பேச்சு வீரத்தனம், ஏதும்பேசா கோழைத்தனம், நம்ப வைத்துக் கழுத்தறுத்தல், ஒப்பாரி, உண்ணும் விரதம் இன்னபிற),   சுடுகாடாக ஆக்கியவர்களுக்கு, மக்களைப் படு கேவலமான பிச்சைக்காரர்கள் ஆக்கியவர்களுக்கு, படு தோல்வி அளிப்போம்.

மேலும் கருணாநிதி குடும்பத்தினரின் அட்டகாசம் அதிகரித்து பூதாகாரமாகி வருகிறது. எதற்கு எடுத்தாலும் தனக்குத்தானே ஆபாச விழா எடுத்துக்கொள்வதும், பகற்கொலைகளும், கொள்ளைகளும், அடிவருடிகளின் ஜால்ரா சப்தங்களும் மூச்சு முட்டவைக்கின்றன… இதற்கு மாற்று எப்படி இருந்தாலும் அது ஆதரிக்கப்பட வேண்டியதே. இல்லா விட்டால், இவ்வுதிரிகள் தமிழகத்தையே காயடித்து விடுவார்கள்.

ஆகவே நம் தமிழ்நாட்டை  குட்டிச்சுவராக்கும் திருடர் முன்னேற்றக் கழகத்திடமிருந்து காப்பாற்றவேண்டும்  எனும் பேராசையுடன் – வாய்மையே வெல்லும். கயமை தோற்கும். இது நிச்சயம் – என்று மனதிற்குப் பட்டாலும், சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லவேண்டும் என்பதினால் இப்பதிவுகள் ஆரம்பிக்கப் படுகின்றன.