“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்)  என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின் இரண்டாம் அத்தியாயம்: பாரிஸ்டர் — ‘பாரிஸ்டர்’ எனப் படுபவர், இங்கிலாந்தில் பட்டம் பெற்ற) வழக்குரைஞர் –  அதாவது, ஒரு சீமை வழக்காடிப் பட்டம் பெற்ற வக்கீல் எனப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

கீழே இவ்வத்தியாயத்தின் முதல் பகுதி…

=-=-=-=

காந்தி தன் பதினெட்டு வயதில் தனது மெட்ரிக்குலேஷனை முடித்தார். அதன் பின்னர் தொடர்ந்து சட்ட மேற்படிப்பு படிக்க (பாரிஸ்டர் ஆக) லண்டன் சென்றார். அவர் தாம் வெளி நாடு சென்ற முதல் மோத் பனியா [இது அவர் ஜாதியின் பெயர்]

லண்டனில் ‘இன்னர் டெம்ப்ல்’ [எனப்படும் சட்டக் கல்லூரி இது – Inner Temple] சேர்ந்த பின் அவர், சட்டத் தேர்வுகளில் தேர்வு பெறுவது என்பது மிகவும் சுளுவான ஒரு விஷயம் என்பதைக் கண்டு கொண்டார் – அதாவது, பாடநூற்கள் மீதான குறிப்புகளை மட்டும், அதுவும் மேலோட்டமாக ஒன்றிரண்டு மாதங்களே படித்து, பலர் தேர்வு பெற்றனர். இம்மாதிரி சுலபமாகப் ’படிக்கும்’ முறையை அவர் ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. அவர் பொய்மையை வெறுத்தார். ஆக, அவர் மிகுந்த செலவு செய்து அடிப்படைப் பாடநூற்களை வாங்கிப் படித்தார். ஒன்பது மாதங்கள் அபரிமிதமாக உழைத்து, அவர் குண்டு குண்டான ‘பொதுச் சட்டம்’ பற்றிய புத்தகங்களைப் படித்துக் கரைத்துக் குடித்தார்.

அவர் அதற்காக லத்தீன் மொழி கற்றுக் கொண்டு, ரோமானிய சட்டப் புத்தகங்களை, அவற்றின் மூலமொழியிலேயே படித்தார்.

அக்காலத்தில் சீமை வழக்காடிகளுக்குப் ’பட்டப் பெயர்’ – விருந்து  பாரிஸ்டர்கள் (Dinner Barristers)! ஏனெனில் அவர்கள் சட்டம் படிக்கும் மூன்று வருடங்களில், முறையாக நடத்தப்பட்ட 72 விருந்துகளில் பங்கு பெற வேண்டியிருந்தது. இந்த ஆடம்பரமான விருந்துகளுக்கு ஆகும் செலவையும் மாணவர்களே ஏற்க வேண்டியிருந்தது.

காந்திக்கு இம்மாதிரி விருந்துகளில்,சமூகக் கூட்டங்களில் கலந்து கொண்டு பழக்கமில்லை; விருந்துகளும், மது அருந்துவதும் எப்படித்தான் ஒரு நல்ல, தேர்ந்த பாரிஸ்டரை உருவாக்க முடியும் என்பதும் அவருக்குப் புரியவே இல்லை.

இருந்தாலும் அவர் அவ்விருந்துகளுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. ஆனால், அவர் ஒரு சைவ உணவு சாப்பிடுபவராகவும், மது அருந்தாதவராகவும் இருந்ததினால் அவரால் அவ்விருந்துகளில் முழுமையாகப் பங்கேற்க முடியாத காரணத்தால், பல சட்ட மாணவர்கள் அவரோடு அவ்விருந்துகளில் கூட்டாளியாக இருக்க விழைந்தனர்.

இந்த விருந்துகளும் கூட்டுப் புத்தகப் படிப்புகளும் – வெட்கம் மிகுந்தவராகவும் தயக்க சுபாவமுடையவராகவும் இருந்த காந்திக்கு உதவவில்லை. ஆக, அவர் புத்தக அறிவு மட்டும் எப்படி ஒருவர் வழக்காட ஏதுவாக முடியும் என்று யோசனை செய்தபடி இருந்தார்.

அக்காலகட்டத்தில்,, ஒரு ஆங்கிலேய வழக்குரைஞர் அவரை ஊக்குவித்து, அவருக்கு யோசனை சொன்னார்:  நேர்மையும், கடின உழைப்பும் போதும் ஒரு வழக்குரைஞனுக்கு – அவன் வேண்டுமளவு சம்பாதிப்பதற்கு.  சட்டங்களின், முக்கால் பங்கு நிதர்சனங்கள் / உண்மைகள் அல்லது மெய்மைகள்தான்; எந்தவொரு வழக்கிலும் அதிலுள்ள உண்மைகளைச் சரியாகப் பார்த்துக் கொண்டால், சட்டம் தானாகவே தன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும்.

மேலும் அவ்வழக்குரைஞர், காந்தியைப் பொது அறிவுப் புத்தகங்களையும், வரலாற்று நூற்களையும் படிக்கும் படி அறிவுறுத்தினார். காந்தியும் அவ்வாறே செய்தார்.

நடுவில் கொஞ்ச நாட்களுக்கு, காந்தி, ஒரு சூட்டிகையான வெள்ளைக் கார கனவான் போலாக முயற்சி செய்தார். அவர், முறையாக ஆங்கிலத்தில் உச்சரிக்க, பேச, நடனமாட, வயலின் வாசிக்க, சமகால நாகரீக உடை அணிய – முயன்றார். ஒரு நவ நாகரீகமான கடையிலிருந்து மிகுந்த செலவு செய்து, ஒரு சூட் வாங்கினார் – இரட்டை வடம் கொண்ட தங்கச் சாவிச் சங்கிலி வாங்கிக் கொண்டார். தொப்பிகளையும் ‘டை’களையும் அணிந்தார்.  இளம் பெண்களுடன் சினேகிதம் வைத்துக் கொண்டார். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர் சௌகரியமான, சுலபமான வாழ்க்கையுனுள் தன்னை அமிழ்த்திக் கொண்டார்.

ஆனால் சில மாதங்கள் சென்ற பின் அவர் தான் முட்டாள் தனமாக ஊதாரித்தனத்தில் ஈடுபடுவதை அறிந்து கொண்டார்; அவர் இங்கிலாந்துக்கு படிக்க வந்திருக்கிறார் – வெள்ளைக் காரர்களை ‘காப்பி’ அடிப்பதற்காக வரவில்லை – என்பதைப் புரிந்து கொண்டார். ஆக, உடனடியாக தன் வாழ்க்கை முறையை மாற்றிக் கொள்ள முடிவு செய்தார்.

குறைந்த வாடகை அறை ஒன்றுக்குத் தன் வீட்டை மாற்றிக் கொண்டார். அடுப்பு ஒன்று வாங்கிக் கொண்டு தன்னுடைய காலைச் சிற்றுண்டியையும், இரவு உணவையும் சமைத்துக் கொண்டார். மதிய உணவை, விலை குறைவான, மலிதான உணவகங்களில் சாப்பிட்டார், போக்குவரத்துக்கு பணம் செலவு செய்வதை நிறுத்தினார். தினமும் 8 முதல் 10 மைல்கள் நடந்தார்.

இவ்வாறு 32 மாதஙகள் இங்கிலாந்தில்  தங்கியபின், காந்தி ஒரு பாரிஸ்டர் ஆக, பதிவு செய்யப் பட்டார். அதன்பின் இரண்டு நாட்களில் அவர் இந்தியாவுக்கு செல்லக் கப்பல் ஏறினார்.

இந்தியாவைச் சென்றடைந்ததும் அவர் மும்பையில் ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்து, ஒரு சமையல் காரரைப் பணியில் அமர்த்திக் கொண்டார். அவர் தினமும் உயர் நீதிமன்றம் சென்று எப்படி வழக்குகள் நடை பெறுகின்றன என்று அறிந்து கொண்டார்;  நீதிமன்ற நூலகத்தில் நிறைய நேரம் செலவிட்டார். இந்தியச் சட்டங்கள் பற்றிய புத்தகங்கள் படித்தார்.

அவருடைய முதல் வழக்கு சுலபமானதான ஒன்று. அவருக்கு அதற்கு 30 ரூபாய் கிடைப்பதாக இருந்தது. ஆனால், அந்த 22 வயது பாரிஸ்டர், தன் தரப்பு வாதத்தை விவரிக்க எழுந்து நின்ற போது அவருக்குத் தலை சுற்றி, நாக்கு வறண்டு தொண்டையிலிருந்து சப்தமே எழும்பவில்லை.

வெட்கித்துப் போன அவர், அந்த நீதிமன்றத்தை விட்டு வெளியேறினார். மறுபடியும் அவர் அந்தக் குறிப்பிட்ட நீதிமன்றத்துக்குச் செல்லவே இல்லை.

அவருடைய செலவுகள் அதிகரித்தபடி இருந்தன – ஆனால் அவர் வருமானமோ சொற்பமாக இருந்தது. அவர் குறிப்புகள் எடுப்பதில், ஆவணங்கள் தயாரிப்பதில் தேர்ச்சி பெற்றவராக இருந்தார் – ஆனால் இம்மாதிரி வேலைகள் ஒரு பாரிஸ்டருடையதாகவும் இல்லை, அவருக்கு வேண்டிய பணம் கிடைக்கவுமில்லை; இப்படி ஆறுமாதங்கள் கழிந்தபின் காந்தி, ராஜ்கோட் இடம் பெயர்ந்து, அங்கிருந்த தன் அண்ணன் குடும்பத்துடன் வாழ ஆரம்பித்தார்.

ஆனால் அண்ணனோ, இங்கிலாந்து சென்று பாரிஸ்டர் பட்டம் பெற்றுத் திரும்பிய தன் தம்பிமீது, நிச்சயம் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுவார் என்று  மிக நம்பிக்கை வைத்திருந்தார் – ஆகவே அவர் மிகவும் ஏமாற்றமடைந்தார். காந்தியும் மிகவும் வருத்தப்பட்டார்.

ராஜ்கோட்டில் இன்னொரு பிரச்சினையும் முளைத்தது. அங்கிருந்த முறைப்படி, காந்தி, அவருக்கு வழக்குகளைக் கொணரும் வக்கீல்களுக்கு இடைத்தரகுப் பணம் (’கமிஷன்’) கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. ஆனால், காந்திக்கு அது நாணயமற்ற, நேர்மையற்ற செயலாகத் தோன்றியதால், அவர் தரகுப்பணம் கொடுக்க மறுத்தார். ஆனால், அவர் அண்ணன் அவரிடம் கெஞ்சிக்கூத்தாடி அவரை ஒரு சமரசத்துக்குட்படுத்தினார்.

அச்சமயம் காந்தி மாதம் முன்னூறு ரூபாய் சம்பாதித்துக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் அவருக்கு அவ்வேலையும் பிடிக்கவில்லை, அதனைச் சுற்றியிருந்த பொய்மையும் பிடிக்கவில்லை.

நல்ல வேளையாக அச்சமயம், அவருக்கு, தென்ஆஃப்ரிகாவிலிருந்த தனவந்தரான முஸ்லிம் வணிகர் ஒருவரிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது – ஒரு குறிப்பிட்ட பணிக்காக ரூ 1575/- பணமும் தென்ஆஃப்ரிகா முதல் வகுப்பில் சென்று திரும்ப முதல் வகுப்புக் கட்டணமும் கிடைப்பதாக. காந்தியும் அப்பணிக்கு ஒப்புக்கொண்டு, தென்ஆஃப்ரிகா செல்ல கப்பலேறினார். காந்திக்கு அப்போது தென்ஆஃப்ரிகாவில் வாழ்க்கை நடத்துவதைப் பற்றி அங்குள்ள சூழல் பற்றி ஒரு விதமான எண்ணமோ அபிப்ராயமோ இருக்கவில்லை.

அவர் பயணம் செய்த கப்பல் ஜான்ஸிபாரில் நங்கூரமிட்டபோது அவர் அந்நகரத்து நீதிமன்றம் சென்று அது எப்படி வேலை செய்கிறது என்று அறிந்துகொள்ள முயன்றார். ஆனால் அவருக்கு நிறுவனங்களின் கணக்கு-வழக்கு சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள் புரியவில்லை. அவருக்கு ஒப்படைக்கப்படவிருந்த தென்ஆஃப்ரிக வழக்கு கணக்கு-வழக்கு தொடர்பான விஷயமாதலால், காந்தி அதற்காக ஒரு புத்தகம் வாங்கி அதனைக் கவனமாகவும் மும்முரமாகவும் படித்தார்.

(தொடரும்… 2/3)

காந்தியாயணம்…

மன்னிப்பீர்களா? :-)

பொறுக்கி நடைத் தமிழ்’ என்ற என் கிண்டலாராய்ச்சிப் பதிவுக்கு, அண்மையில் இடப்பட்ட ஒரு சுவையான பின்னூட்டம் கீழே; வழக்கமாக இப்படி வருபவையை நான் பொருட்படுத்தாமல் புறந்தள்ளி விடுவேன்.

ஆனால், இது நகைச்சுவையாக இருப்பதினால், மேலும் மிகக் குறைந்த அளவு வசவு மட்டுமே கொண்டிருப்பதினால் மறுபிரசுரிக்கப் படுகிறது. (எவ்வளவோ, பிற, நல்ல விஷயங்கள் இருக்கின்றன அவசியம் எழுதவதற்கு, நம் வாழ் நாளில் குப்பைகளுக்குக் குறிப்பிட்ட அளவுக்கு மேல் நேரம் ஒதுக்குவது முட்டாள்தனம்தான் – உண்மைதான்; நான் ஒப்புக் கொள்கிறேன். ஆனால், மனிதன் வாய் விட்டு, அபத்தத்தைப் பார்த்துச் சிரிப்பதுவும் முக்கியமல்லவா?)

பொன்வேந்தன்
கோல்டென்கிங்1955@ஜிமெய்ல்.காம்  
 
கலைஞர் மீதும்.திராவிட இயக்கங்கள் மீதும் காழ்புணர்ச்சி பிடித்த பொறுக்கி

அன்புள்ள பொன்வேந்தன் (அல்லது) கோல்டென்கிங்1955 (அல்லது) தங்கராஜ் – இந்தக் கடைசிப் பெயர்தான் உங்களுடைய பெற்றோர் வைத்ததாக இருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன், அழகாகத்தானே இருக்கிறது; ஏன் மாற்றிக் கொண்டீர்கள் அய்யா?

0. உங்களுக்கும் ஏறத்தாழ என் வயதுதான். உங்கள் மின்னஞ்சல் முகவரிப்படிப் பார்த்தால், நீங்கள் 1955-ல் பிறந்தவராக இருக்கலாம் போலத் தோன்றுகிறது; ஆகவே, இவ்வளவு வயதாகியும், இவ்வளவு பாவமாக, அறியாப் பருவத்தினராக இருக்கிறீர்களே என்று எனக்கு உங்கள் பின்னூட்டத்தைப் படித்ததிலிருந்து ஒரே வேதனையாக இருக்கிறது.

1. அய்யா, நான் உங்களைத் தன்னிலை விளக்கம் கேட்கவில்லை. பின் ஏன் நீங்கள் உங்களைத் தன்னிச்சையாகத் தாழ்மைப் படுத்திக் கொள்கிறீர்கள்? உங்களுக்கு ஏன் பொறாமை இருக்க வேண்டும் திருவாளர் கருணாநிதியின் மீதோ அல்லது திராவிட இயக்கங்கள் மீதோ?  பல வருடங்களாக அவர்கள் நிலை, கேடு கெட்ட ஒன்று அன்றோ? நாம் அவர்கள் மீது பரிதாபப் படமுடியும் அல்லது அவர்களை எள்ளி நகையாடத்தான் முடியுமன்றோ?

2. தவிர, நீங்கள் காழ்ப்புணர்ச்சி என்று தானே சொல்ல வருகிறீர்கள்? அதில் இருக்க வேண்டிய ’ப்’ எங்கே போயிற்று? நீங்கள் – ஒன்று, சரியாகக் கணினி-தட்டச்சு செய்யக் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும் – அல்லது சரியாகத் தமிழ் எழுதக் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும். உங்கள் தானைத் தலீவரின், சிறுமைப்படுத்தப் பட்ட கொடுந்தமிழை விட்டு அறவே விலகி நல்ல தமிழைக் கற்றுக் கொள்ள முயற்சித்தால் நலம்.

3. தவிர, ’காழ்புணர்ச்சி’ என்று நீங்கள் ரசாபாசமாக எழுதுவது – ஏதோ நீங்கள் கழுதையைப் புணர்பவர் என்கிறது போன்ற சித்திரம் விரிகிறது போலத் தோன்றுகிறது.  நீங்கள் அப்படியே எண்ணம் கொண்டவரானாலும் கூட (உங்களைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை – உங்கள் தலைவர்கள் அப்படி), தயவு செய்து கழுதைகளை விட்டு விடவும். அவை பரிதாபமான வாயில்லாப் பிராணிகள் அன்றோ? மேலும், பதிலுக்கு, காமவயப்பட்ட கழுதைகள் உங்களைப் புணர்ந்தால், உங்கள் குதம் ஒரு ஆழ்துளைக் கிணறு போலாகிவிடும் என்பதை நான் சொல்லவும் வேண்டுமோ? தேவையா இது உங்களுக்கு? அதுவும் நம் வயதில்!

4. இன்னொன்று: உங்களுக்கு ‘காழ்புணர்ச்சி’ இருந்தால், நீங்கள் ’பொறுக்கி’ ஆக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. ஆனால் நீங்கள் ’பொறுக்கி’ ஆக இருக்கக் கூடிய பட்சத்தில், உங்களுக்குப் பிடித்தால், ‘காழ்புணர்ச்சி’ கொள்ளலாம். இந்த முக்கியமான வித்தியாசத்தைத் தாங்கள் உணர வேண்டும்.

5. தொடர்ந்து நல்ல தமிழில் எழுதப் பழகவும். முதலில் ஆவேசப் பின்னூட்டங்கள் இடலாம். பின், பரிணாம வளர்ச்சி பெற்று ப்ராசக்தி என்று கூட நாயுடுஹால் சமாச்சாரங்களுக்கு விளம்பரங்கள் எழுதி, பின்னர் பொலிந்து, மயிர்க்கூச்செரிந்து, ஆக உங்கள் தலைமுடி உதிர்ந்து,, பின்மண்டையில் முழுநிலாச்சூடி பொன்னர்-சங்கர், தென்பாண்டிச்சிங்கர்-வடஹொய்சாளகிங்கர், டக்கர்-மக்கர் என எழுத ஆரம்பித்து பின் உங்கள் உடன்-இறப்புகளுக்குக் கடிதம் கூட குறட்டையொலியில் தொடர்ந்து எழுதலாம். உங்கள் போன்றவர்களுக்கு உதவியாகத்தான், ஏதோ என்னால் முடிந்தது, நான் பொறுக்கி நடைத்தமிழ் என்ற, விளக்கக் கையேடு எழுதினேன். உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையானால் சொல்லுங்கள் – இன்னமும் நிறைய இப்படியே எழுதுகிறேன்.

6. தொடர்ந்து தைரியமாக எழுதவும். சுயபச்சாத்தாபம் ததும்பும், ஓவென்று படிப்பவர்களை ஒப்பாரி இட வைக்கும், சுயவிமர்சனங்களைத் கண்டிப்பாகத் தவிர்க்கவும். இவை படிப்பதற்கு நாராசமாக இருக்கின்றன. (உங்கள் தலீவரிடமும் இதனைச் சொல்லவும்; பெட்டைப் புலம்பல் வேண்டா.)

7. வாழ்க்கையில், தவறுகள் சகஜம். நீங்கள் சோர்வடையத் தேவையே இல்லை. எனக்கும் தவறுகள் பல செய்துதான் எதனையுமே கற்றுக் கொள்ள முடிகிறது. ஏன்,  நம் அனைவருக்குமே அப்படித்தான், வேறு வழியே இல்லை. வெட்கம் மானம் சூடு சொரணை போன்ற விஷயங்கள் தவிர்க்கப் பட வேண்டும், நாம் வாழ்வில் தொடர்ந்து கற்றுக்கொண்டிருக்க வேண்டுமானால். (ஆனால் யோசிக்கிறேன், நீங்கள் கலைங்கரின் அடிப்பொடியாதலால், மேற்கண்ட விஷயங்கள் உங்களை எப்படியும் உபத்திரவப் படுத்தமாட்டா அல்லவா?)

8. ஆக, கூடிய விரைவில், ஐயன்மீர் தாங்கள் தலைமுடி வெட்டிக்கொள்ளக் கூட நேரமில்லாமல் உழையோஉழையென்று உழைத்து, ரோமாபுரி ராஜனாகி – மன்னிக்கவும், ’பொன்பேரரசர்’ ஆகி, நம் தமிழைக் கூர்போட்டு விற்கும் நல்லுலகத்துக்கு அருள் பொலிய, வாழ்த்துக்கள். அப்படி ஆகும் பட்சத்தில், அய்யோ, உங்கள் தலீவரின் மாவட்டத்துக்கு மாவட்டம் உள்ள எண்ணிறந்த வாரிசுகளால், உங்களுக்கு மிகப் பல பிரச்னைகள் எழக் கூடும்; அப்போது,  நீங்கள், உங்கள் நீளமான தலைமுடியைப் பிய்த்துக் கொண்டு பின்னங்கால் பிடறியில் பட, கபாடபுரத்துக் கபோதி போல ஓட நேரிட்டால் – நீங்கள் உங்களை ‘நெடுமுடிக் கிள்ளி’ என்று அழைத்துக் கொள்ளவும் வாழ்த்துக்கள் மிகப் பல.

9. ஆனால், ஒருவேளை இப்படியாகாமல் நீங்கள் தொடர்ந்து எல்லா திசைகளிலும் வளர்ந்து, நம்மூர் அக்மார்க் அசல் நயம் பிலிம் கமல்ஹாசனை(யும்) மிஞ்சி ஒரு ‘உலக நாயகன்’ ஆனால், தேவரீர் தயவு செய்து எனக்கும் ஒரு ’கலைமாமணி’ பட்டம் தர முடியுமா? (என்ன துறைக்கு என்பதை பிறகு யோசிப்போம், சரியா? ம்ம்ம் – யோசித்தால், நானே ஈரோட்டுப் பக்கமுள்ள – பெருந்துறையில் பிறந்தவன் தான் – இந்த அசைக்கமுடியாத ’துறை’ உண்மையே போதுமோ என்னவோ, இந்தக் கலைமாமா-ணி பட்டத்திற்கு?))

இங்ஙனம்::

கானமயிலாடக் கயிறேறிக் களிறுமேல் தாவி, மரத்தின் மேலாடும் ஆர்த்தெழுந்த புளியை வீர முறத்தால் அடித்து வீழ்த்திய, கஞ்சி குடித்து எஞ்சிய கேப்பைக்களிமீதமர்ந்து அது குண்டியில் அடைத்துக் கொண்டதால் வீறுகொண்டெழுந்த, புறாநானூறு வளர்த்து நாளொரு புறா-65 சாப்பிட்ட, சாலைசார் ஞமலிகள் கண்டாலே அஞ்சிய, தன்பாட்டன் துஞ்சிய, தலைகனம்கனத்து எரு தின்ற பாண்டிய, தோள்வலி கண்டு அயோடெக்ஸ் தடவிய, வேலையற்றுத் தினவெடுத்து வீரவாகை சூடி, உடல் சொறிந்ததால் வந்த விழுப்புண்களால் விழுப்புரம் பக்கம் மிஞ்சிய…

இரண்டாம் ராமசாமி நாயக்கன்.

பின்குறிப்பு: ஈரோட்டுதித்த கன்னடகவுட முதலாம் இராமசாமி நாயக்கன் பகர்ந்ததை (”தமிழ் ஒரு காட்டுமிராண்டி பாஷை”) தயவு செய்து பொருட்படுத்த வேண்டா! அவர் உங்கள் தலீவர் எழுதிய அடுக்குமொழி-பொறுக்கிநடைச் சினிமாக் கழுதைவசனம் கேட்டுவிட்டுத்தான், மனம் பேதலித்து, வயிற்றுப்போக்கு ஏற்பட்டு, பாவம் இப்படி மனவேதனையில் புழுங்கினார் அன்றோ?

திமுக (எதிர்ப்)பக்கங்கள்…

சில நாட்கள் முன், எங்கள் பள்ளி 12-ஆம் வகுப்பு மாணவர்களை, தமிழக அரசு நடத்தும் ‘செய்முறைத் தேர்வு’க்காக, ஒரளவு பெரிய பரிசோதனை-ஆய்வகம் உள்ள, விழுப்புரத்தில் இருக்கும் இன்னொரு பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்றிருந்தேன்; என்னிடம் பி.எட் போன்ற ‘கல்வியியல்’ தொடர்பான தகுதிகள் எதுவும் இல்லாததால், நம்முடைய அரசின் பார்வையில் நான், சில விஷயங்கள் படிப்பிக்க லாயக்கில்லாதவன்.
(… இதனை நான் ஒரளவுக்கு ஒப்புக் கொள்கிறேன்.கூட)

ஆகவே, நான் ’பாவமாக’  நீளமான தாடியுடனும், பஞ்சடைத்த கண்ணுடனும் அப்பள்ளிக்கு வெளியில் ஒரு டீக்கடையின் அருகில் காத்துக் கொண்டிருக்கும் போது – ஒரு குடிமகனுடன் (இவர் என் மாணவர் ஒருவரின் மாமா, திமுக உறுப்பினர்)  சிறிது அளவளாவ நேரிட்டது — தமிழக அரசியல்வாதிகள் சொல்வது போல ‘மரியாதை நிமித்தமாக.’

ஆனால் மிகவும் பொறுக்கமுடியாத விதத்தில், இம்மனிதர் ஒரு முழு நேர மகாமகோ புலம்பல்வாதியாக இருந்தது என் ஊழ்வினைப்பயன் என்பதைத் தவிர வேறென்ன சொல்ல – ’என்னத்த… பண்ணி… என்னத்த செஞ்சு’ என்பது தான் அவர் பல்லவி அனுபல்லவி சரணம் எல்லாமே – ஒரு சில ஒதுக்கப்பட வேண்டிய (கருணாநிதி. திருமாவளவன், சீமான் போன்ற) விஷயங்களைத் தவிர.

நான் என் சிற்றறிவுக்கு எட்டிய வரை அனைத்து முயற்சிகளும் செய்தேன், மெய்யாலுமே! ஆனால், அவர் மாபெரும் அவநம்பிக்கை வாதியாக இருந்தார்,
(…இதனை நான் ஒப்புக் கொள்ளவே முடியவில்லை; தவிர எனக்கு மூத்திரம் முட்டிக் கொண்டு வேறு இருந்தது!).

இவர் மாதிரி, வாழ்க்கையை அணுகும் முறை, போதை மட்டும் தொடர்பானதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. எனக்குத் தெரிந்து மிகப் பலர் இப்படித் தான் இருக்கிறார்கள், என் செய்வது. இம்மாதிரியினர் ஒரு ஈர்க்குச்சியையும் நகர்த்த மாட்டார்கள். ஆனால் நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமுமாக, எல்லாவற்றைப் பற்றியும் புலம்பிக் கொண்டே இருப்பார்கள்.

எது எப்படியொ, நான் அவரைக் கொலை செய்திருக்க வேண்டியதற்குப் பதிலாக… இதோ ஒரு விசன துபுக் கிவிதை.

=-=-=-=

என்னத்த செஞ்சு…

ஸார், ஸார், ராம்ஸாமி டீச்ர் ஸார்
வாங் ஸார், எப்டி கீறீங்
(அண்ணாச்சி, ஸாரு நம்ம பள்ளிக்கொட வாத்யாரு)
எங்க ஸார் இங்
இம்மா ந்தூரம் வந்துக்றீங்
(ஸாருக்கு ஸூடா ஒர் பெஸல் டீ கொட்பா)
ஒ பஸங் க்ளுக்கு பர்ச்சைங்ளா
(பேப்ர் கப்ல கொட்பா, ஸார்க்கு களுவாத் க்ளாஸ் வோணாம்)

ஸூடா ஃப்ரெஸ் மீன் பஜ்ஜி ஸாப்ட்றீங்ளா ஸார்
(டேய், அய்யாவுக்கு பேப்ர்ல வெச்சி கொட்றா)
ஏங் ஸார் வோணாமா, நல்லார்கும், ஸும்மா சாப்டுங்
(அப்போ அண்ணே, அத்தை எங் கிட்ட கொடுங்)
நீங்க ல்லாம் பெர்ய பட்ப்பு பட்சுக் றீங்
பெர்ய தாடி வுட்டுக் றீங்
என்னமோ ஒங்ளுக்கு கெட்ட காலம்
இப்டி நம் விளுப்ரம்ல லோல் பட்ணும்னிட்டு
(அட, ஸாருக்கு ஒரு பட்ர் பிஸ்கீட்டு கொடுங் பா)
ஒங் மொகத்ல ஒர் ஒளி கீது ஸார்…

அட போங்க ஸார். ஒண்மையத் தான் ஸார் ஸொல்றேன். குடிக்ல ஸார்.

பஸங் நல்லா படிக்றாங்ளா? மெய்யாவா?

அந்தக் காலம் மாத்றீ இல்ல ஸார்… படிக்வே மாட்றாங் பஸங்

அந்தக் காலம் வேற, இந்தக் காலம் வேற ஸார், பேரளிவு வேற 2012ல வர்ரப்போவுத் ஸார்

என்ன ஸார், முப்பத் அஞ் வயஸ், ஏன் கேக்றீங்

ஆங் ஸார், நான் அந்தக் கால மூணாங்லாஸ் ஸார்

அப்பாரு கிட்ட முந்த்ரிக்காட் ஸார். ஒக்காந்த் ஸாப்ட்லாம் ஸார்.

அத்த ஏன் ஸார் கேக்றீங்

இப்போ எங்கிட்ட அடியில் கண்ட ஸொத்து தான் ஸார். பொண்டாட்டி வேல செய்து.- ஆனா குட்க பணம் கேட்டாக்க ராங் பண்து ஸார். பணத்திமிர் ஸார்.

நமக்கு கச்சி வேல இருக்து ஸார், ஏதோ ஓட்த்து ஸார் வண்டி.

நாட்ல அல்லாரும் அயோக்கியன் ஸார் (அண்ணே, டவுட் தனபால் பட்கிறீங்ளா?)

அதெல்லாம் வேலைக் காவாது ஸார்!

இன்னா ஸார் சொல்றீங்க

நான் சொல்றேன்னிட்டு தெப்பா நெனக்காதீங்க (தலைவா, ஆண்டிப்பண்டாரம் என்ன பாட்றார் இண்ணிக்கு?)

த பார்றா ஸார் ஜோக்கு அடிக்றார், அடியில் கண்ட ஸொத்த விக்க முட்யுமா (என்ன அண்ணாச்சி?)

அல்லாரையும் நிக்வெச்சு சுட்ணும் ஸார்

இந்த் நாட் உர்ப்டாத் ஸார், இன்னிக்கு நான் ஸொல்றேன் (அண்ணாச்சீ த பாருங்க, ‘விபச்சார வளக்கில் நடிகை’ – நாட் எங் போற்து? அட, இந்தப் பொண்ணை எங்யோ பாத்தாப்ல கீதே! நம்ம பாண்டீ மினிஸ்டர் கூட)

எங்க பாத்தாலும் ஊளல் ஸார்.

அர்ஸியல்வாதீங்ள திர்த்தவே முட்யாத் ஸார்

அத ஏன் கேக்றீங்க

கலைஞ்சர் பெர்ய ஆள் தான் ஸார். இந்த வயஸ்ல எம்மா ஸினிமாப்டம் கதெ வஸ்னம் எள்தறார்! என்னா ஒளப்பு ஸார்!

ஆனா வெள்ளைக்கார்னுவ ஆச்சீல இர்ந்திருக்ணும் ஸார்.

நூர் காந்தி வந்தாளும் திர்த்த முட்யாத் ஸார்

அதுக் நான் என்ன செய்றேனா? ஏன் ஸார் இப்டி கேட்டுப் டீங்க!  கோச்சுகாதீங் ஸார், (தம்பி, தினகரன் கொட்பா)

என்னா ஸார், எங்கிட்ட நல்ல நியூஸ்கூட இருக்து ஸார்…

லங்க ப்ரச்னை கடோஸீல ஸால்வ்ட். திர்மாவளவன் பப்ளிக்கா திட்னார், ராஜபச்சை நடுங்க்ட்டார். கட்லூர் கூட்டம்ல திர்மா எவ்ளோ ஆவேஸமா பேஸ்னார் தெர்யுமா! என்னமா மீஸை முறுக்றார் ஸார் அவ்ரு! அவ்ரு தான் ஸார் ஒர்ஜ்னல் தமிளர் தளைவர்… ஸர்யா ஸார்?
(அட, ஸார் கோவமா இருந்தாரு, இப்பொ வாய் வுட்டு ஸிரிக்றார் பார்ரா, ஸார்க்கு இன்னொண்ணு டீ கொட்றா)

ஆங், ஜீமான் கூட அப்டித்தான் ஸார். அவ்ருக்கு எம்மாம் பெர்ய ப்ளக்ஸ் போர்டு வச்ருக்காங்; ஆனா உண்மை ஸொல்ணும்னாக்க அவ்ர்க்கு திர்மா மீஸை கிட்ட வர்முட்யாத் ஸார்…

அட ஸார், திர்ம்பி ஸிர்க்கிறீங்! எப்டியோ, ஸார் நம்ம கட்சிக்கு வந்த்டார்பா. (அண்ணாச்சீ ஸார்க்கு, இன்னோர் பஜ்ஜி?)

என்னா ஸார், ஸும்மா சாப்டுங் – வோணாம்க்றீங்ளா? என்ஜாய் பண்ங் ஸார்… ஒங் வூட்ல நாங் ஸொல்லிக்றேன்.

வாள்கைய அனுபவிக்ணும். நம்ம கலைஞ்சர் அய்யா பொளந்த் கட்டி எளுதினார் பார்ங் – ஓத்தாத்தான் கொளந்த, உஸுரு பொறக்கும்னிட்டு (என்ன ஸொல்றீங் அண்ணாச்சீ?)
..
அட இண்ணா ஸார் இப்டி கேட்டுப்டீங்? டாஸ்மாக்கு ரொம்ப் தூர்ம் ஸார்…

ஸெம்மொளீ மாநாட்ல ஸார் – விளுப்ரம்லெர்ந்து ப்ரீயா 50 பஸ் விட்டாங். எவ்ளோ ஜோரா பிர்யாணி போட்டாங் ஸார், கலைஞ்சர் அய்யா. அப்போதான் ஸொன்னார் அப்டீ – ப்ற்ப் ஓக்கும் அல்லா உஸுர்க்கும்னிட்டு – பஸ்ல எல்லாம் போட்ருக்காங், நீங்தான் படிக்ல – ஆனா ஸார்லாம் பைக்ல தான் போவீங் இல்யா… அப்போ பஜ்ஜி நான் எடுத்கட்டா ஸார்.  ஆறிக்னு கீது ஸார்… வேஸ்டாவக் டாத் பார்ங்க.

டீக்கட அண்ணாச்சி ஸும்மனாச்சிக்கும் ஸொல்றார். நான் ஒண்ணும் மப்ல இல்ல! ஆப்பு போட் ஒர் மணி நேர்மாய்டிச்…  நெஸம்மாத்தான்… நெனவோட் தான் கீறேன் ஸார்… ஊத்றேன் பார்ங்க, ப்ப்ப்பூ – நெடி வர்தா?

ஆமா. கலைஞ்சர் ஸொன்னா ஸெய்வார் தான், இப்பொ நீங்க் என்ன ஸொல்ல வர்றீங்?

ரொம்பக் குறும்ப் ஸார் ஒங்ளுக்கு.  அவ்ருக்கு அது தாஸ்தீதான் – அல்லாம் மச்சம்

அவ்ரு இல்லாகாட்டி அந்தம்மா தெனாவட் ரொம்ப் ஆய்டும் ஸார்.

இன்னா ஸார் நாஞ் ஸொல்றது? (அண்ணாச்சி, டீ துட், பஜ்ஜிக் அவ்ரு – ஸாரு கொடுத்ருவாரு, சர்யா கணக்?) என்னா ஸார் நாங் ஸொல்றத்…

(தொடரும்…) புலம்பல் முதல்வாதம் ஒழிக… (அல்லது) ஒரு பரிதாபத்துக்குரிய துபுக் கிவிதை…

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்) என்கிற அனு பந்தியொபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின் முதல் அத்தியாயம்

காந்தி எனும் உழைப்பாளி

இந்த சுறுசுறுப்பான, மிகுந்த வேலையுள்ள (படு ‘பிசி’யான) வழக்குரைஞர், தன்னுடைய கட்சிக்காரர்களுக்கு புகட்டிய அறிவுரை:

நீங்கள் உங்கள் பணத்தையும் நேரத்தையும் விரயம் செய்யாமல், நீதி மன்றங்களுக்கு வெளியே உங்கள் வழக்குகளை, சச்சரவுகளைத் தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

அவருடைய ஓய்வு நேரத்தில்அவர் ஹிந்துக்கள், முஸ்லீம்கள், கிறிஸ்தவர்கள், பார்ஸீக்கள் , பவுத்தர்கள் போன்ற மதத்தினரின் நூல்களைப் படித்தார். மற்ற ஞானிகளின், அறிஞர்களின் புத்தகங்களையும் கற்றறிந்தார்.

இம்மாதிரிப் புத்தகங்களைப் படித்ததினாலும்,  தன்னுள் அமிழ்ந்து ஆழ்ந்து சிந்தித்ததாலும அவருக்குத் உறுதி ஏற்பட்டது / தோன்றியது:

ஒவ்வொருவரும், ஒவ்வொருநாளும் மூளை சார்ந்த உழைப்பில் மட்டும் ஈடுபடாமல், சிறிது   உடலுழைப்பில் ஈடுபடவேண்டும் என்பது. மேலும் படித்தவர்களும், படிக்காதவர்களும், மருத்துவர்களும், வழக்குரைஞர்களும், நாவிதரும், கழிவுகள் அகற்றுபவரும் – இவர்கள் அனைவரும் சமமான சம்பளம் பெறவேண்டும் என்பதும்.

அவர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, தன் நண்பர்களுடனும், குடும்பத்துடனும், ஒரு ஆசிரமத்தில்,  தன் வாழ்க்கை முறையை மாற்றிக் கொண்டார். அவருடைய சில ஐரோப்பிய நண்பர்களும் அவருடன் ஆசிரம வாழ்க்கையில் ஈடுபட விழைந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் கடினமாக உழைக்கும், தற்சார்புடைய விவசாயிகளைப் போல – பண்ணை நிலத்தை உழுதனர், பழத் தோட்டங்களை  உருவாக்கினர், பராமரித்தனர். அவர்கள் தங்கள் பண்ணையில், கூலிக்காகத் தொழிலாளிகளை நியமிக்க வில்லை.

ஹிந்துக்களும் முஸ்லீம்களும், கிறிஸ்தவர்களும் பார்சீக்களும், பிராமணகளும் சூத்திரர்களும், தொழிலாளிகளும் வழக்குரைஞர்களும், வெள்ளையர்களும் கறுப்பர்களும் – அனைவரும் ஒரு பெரிய குடும்பத்தின் அங்கத்தினர் போல வாழ்ந்தனர் – ஒரு பொது உண்ணுமிடத்தில, ஒரு பொது சமையலறையில் சமைத்த உணவைச் சாப்பிட்டனர். அவர்களுடைய உணவு எளிமையானதாக இருந்தது; அவர்கள எளிய  உடை கரடு முரடாக இருந்தது.

அவர்கள் அனைவருக்கும் மாதாந்திர செலவினங்களுக்காக நாற்பது ரூபாய் கொடுக்கப் பட்டது. அந்த வழக்குரைஞரும், அவர் மாதாமாதம் (அக்காலத்திலேயே)  நாலாயிரம் ரூபாய் சம்பாதித்தும், அதே நாற்பது ரூபாயைத்தான் பெற்றுக் கொண்டார் பிரதி மாதமும். அவர் அனுதினமும் ஒரு கடினமான வேலை முறையை, நேரம் தவறாமல், துல்லியமாகக் கடைப் பிடித்தார் – ஒரு நாளுக்கு ஆறு மணிநேரங்களே தூங்கினார்.

ஆசிரமத்தில் ஒரு குடிசை கட்டப் பட்டால், அவர் தான் முதலில் கூரைச் சட்டங்களின் மேல் ஏறிப் பணி புரிபவராக இருப்பார். அவர் அப்போது பலவித ஆணிகள் நிறைய பையுறைகள (‘பாக்கெட்டுகள்’) கொண்ட உழைப்பாளிகளின் கரடுமுரடான நீல வண்ண மேலாடை போட்டுக் கொண்டிருப்பார. ஒரு பையுறையிலிருந்து சுத்தி ஒன்று எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும். ஒரு சிறிய அரமும, ஒரு துளையிடும் எந்திரமும் அவர் அரைக்கச்சை வார்ப்பட்டையிலிருந்துத் (‘பெல்ட்’) தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்.., தொடர்ந்து பல நாட்கள் இவ்வாறு அவர் பொரிக்கும் வெயிலில், தன் சுத்தியுடனும், அரத்துடனும் பணி புரிந்தார்..

ஒரு நாள் உணவிற்குப் பின் அவர் ஒரு புத்தக அலமாரி உருவாக்க ஆரம்பித்தார். ஏழு மணிநேரக் கடின உழைப்புக்குப் பின் அவர் மேற் கூரை வரை எட்டிய அந்த அலமாரியைச் செய்து முடித்தார்.

ஒரு சமயம், ஆசிரமத்துக்கு வழியாக இருந்த பாதை கருங்கல் ஜல்லி போட்டுச் செப்பனிட வேண்டியருந்தது. ஆனால் அப்போது அவரிடம் அதற்குத் தேவையான பணம் இல்லை. ஆகவே அவர் ஒவ்வொரு நாளும் ஆசிரமத்துக்கு வெளியே நடை பழகச் சென்று, திரும்பி வரும்போது எல்லாம, சிறிய சிறிய கற்களை பொறுக்கிக் கொணர்ந்துச் சேமித்தார். அவருடைய சக தோழர்களும் அவ்வாறே செய்தனர். ஆக, அவரால் மற்றவர்களை இக்காரியத்தில் ஈடுபடுத்த முடிந்ததால்,  விரைவில் சாலை போடுவதற்கான கருங்கல் குவிக்கப் பட்டது.

ஆசிரமத்தில் வசித்த குழந்தைகள் கூட, சமையல செய்தல், தோட்டவேலை, துப்புரவு செய்தல, அச்சுக் கோர்த்தல், மரவேலை, தோல் வேலை போன்றவற்றில் பங்கு கொண்டனர்.

இவ்வழக்குரைஞர், அதிகாலையில், ஒரு கை இயந்திரத்தில் கோதுமையை அரைத்த பின், உடை மாற்றி கொண்டு, ஐந்து மைல் நடந்து தன் அலுவலகத்தை அடைவார். தன்னுடைய தலை முடியைத் தானே திருத்திக் கொள்வார், தன் துணிகளைத் தானே துவைத்துக் கொள்வார், தானே இஸ்திரி போட்டுக் கொள்வார். இரவு முழுவதும் கண் துஞ்சாமல் கொள்ளைநோயால் (பிளேக் வியாதி) பீடிக்கப் பட்டச் சுரங்கத் தொழிலாளர்களுக்கு செவிலி வேலை செய்வார். ஒரு தொழு  நோயாளியின் ரணங்களைச் சுத்தம் செய்வார். கழிப்பிடங்களைச் சுத்தம் செய்வதற்குத் தயங்கவே மாட்டார்.

அவர் சோம்பேறித் தனத்தையோ, பயத்தையோ, வெறுப்பையோ, காழ்ப்பையோ, வன்மத்தையோ, துவேஷத்தையோ அறிந்ததே இல்லை…

அவர் தன்னுடைய பத்திரிக்கைக்குக் கட்டுரைகள் எழுதினர்; தானே அவற்றைத் தட்டச்சு செய்தார். பின், தானே தன்னுடைய அச்சகத்தில் அச்சுக் கோர்த்தார். அவசியம் ஏற்பட்டால் அச்சகத்தின் கை விசையால் ஓட்டப் பட்ட யந்திரத்தை இயக்கவும் உதவி புரிந்தார். அவர் புத்தகங்களைச் சேர்த்துப் பிணைத்துக் கட்டுவதில் (பைண்டு) செய்வதில் வல்லவர்.

க்ரியா சக்தி மிகுந்த நுண்ணுணர்வு பாதிக்க வைக்கும் கட்டுரைகளையும், தலையங்கங்களையும் எழுதிய அந்தக் கை – இராட்டையில் நூல் நூற்றது, தறியில் பின்னியது, நெசவு செய்தது, புதிய சமையல் வகைகளைச் செய்தது, ஊசியை நுணுக்கமாக உபயோகித்தது, பழ மரங்களையும் காய்கறிச் செடிகளையும் பராமரித்தது, நிலத்தைச் சீராக உழுதது, கிணற்றில் இருந்து நீரைச் சேந்தியது, மரங்களை இழைத்தது, வண்டியில் இருந்து மிகுந்த கனமான பொருட்களை இறக்கியது…

சிறையில் இருந்த போது, அவர் இருநாக்கோடரியால் (‘பிக்-அக்ஸ்’) கடினமான, கட்டாந்தரையைத் தோண்ட வேண்டிஇருந்தது, கிழிந்த துப்பட்டித் துண்டுகளை ஒன்பது மணி நேரங்களுக்குத் தைக்க வேண்டியிருந்தது; அவருக்கு அயர்வாக இருந்தபோதெல்லாம் அவர் கடவுளிடம் தனக்கு பலம் கொடுக்கும் படி பிரார்த்தனை செய்தார். தனக்கு அளிக்கப் பட்ட, ஒப்படைக்கப் பட்ட எந்த வேலையையும் முடிக்காமல் இருப்பதை அவர் ஒப்புக் கொண்டதே இல்லை.

அவர் பல  சமயங்கள், அருகிலுள்ள ஒரு நகரத்திலிருந்த கடைக்குச் சென்று சில பொருட்கள் வாங்க,   நாற்பது மைல்கள் நடந்திருக்கிறார். ஒரு சமயம், ஒரே நாளில் ஐம்பத்தைந்து மைல்கள் நடந்திருக்கிறார். அவர் ஒரு தன்னார்வ தூக்குக் கட்டில் (ஸ்ட்ரெச்சர்)  ஊழியராகப் போர் முனையில் பணி புரிந்த போது, அடிபட்ட போர் வீரர்களை முப்பது-நாற்பது மைல்களுக்குத் தொடர்ந்து தூக்கிச் சென்றிருக்கிறார். அவர் 78 வயதினராக இருந்த போதும் கூட, வாரக் கணக்கில் நாளுக்கு 18 மணி நேரம் உழைத்திருக்கிறார். சில சமயங்களில் அவர் வேலை நேரம் 21 மணி நேரங்களுக்குக் கூட நீடித்திருக்கிறது.
அவ்வயதில், அவரால் நூல் நூற்றல் தவிர, மிகுந்த உடலுழைப்பு செய்ய முடியாமல் இருந்தது – ஆனால், அப்படியும் வெறும் காலுடன் (காலணி அணியாமல்) அவரால் மூன்றிலிருந்து ஐந்து மைல்கள் தினம்  நடக்க முடிந்தது – குளிர் மிகுந்த விடிகாலைகளில், பனி  தோய்ந்த கிராமப் பாதைகளினூடே…
அவருடைய பணி முனைவுக்கான ஆற்றலையும, பணி மீதான அர்பணிப்பையும் கொண்டுதான் – அவர் ‘கர்மவீரர்’ என்கிற பட்டத்தை அவருடைய தென்னாப்பிரிக்கத் தோழர்களிடமிருந்து பெற்றார்.
கர்மவீரர் மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி அவர்கள் பிறந்தது 1869ல் அக்டோபர் திங்கள் இரண்டாம் நாள் அன்று.
காந்தியாயணம்…