ஈ வே ராமசாமிப் பெரியார், ஒரு சமயம் ஆங்கிலத்தில் சொன்னார்:

“I can even tolerate that ‘onion‘ free speech, but I can never, NEVER, even in my worst nightmares – dream of supporting free fart, dravidastan included. The fart as you know, in fact, stinks; and anyone who has a nose, knows that!”

ஆனால் பாவம்,  நமது வினவு தளத் தோள்வலி காணா தோளர்களுக்கு இது தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அதனால் தான் இவர்கள் சகட்டு மேனிக்கு தொடர்ந்து விட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றனர்!

Read the rest of this entry »

கேலிச்சித்திரத்திற்கு எதிர்ப்பு = மயிர்க்கூச்செறிதல் + தாய்மொளி தமில் வாள்க + சும்மனாச்சிக்கும் கோவம் + …

=-=-=-=

தமிழர்களாகத் தங்களைக் காட்டிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தில் இருப்பவர்கள் அறைகூவுகிறார்கள்: “தமிழர்களின் மனதினைப் புண்படுத்தும் வகையில் தேசிய கல்வியியல் ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சி நிறுவனத்தால் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு அரசியல் அறிவியல் பாடப் புத்தகத்தில் வெளியிடப்பட்டுள்ள கேலிச் சித்திரம் உடனடியாக நீக்கப்பட வேண்டும்!”

எனக்கு இந்த கேலிச் சித்திரத்தில் என்ன அவ்வளவு மோசமாக இருக்கிறது என்று தெரியவே இல்லை.

Read the rest of this entry »

1. காந்திய மக்கள் இயக்கம் –  நடத்திய மதுவிலக்கு மாநாடு பற்றிய அறிவிப்பு.

2. திரு தங்கவேலு அவர்களிடமிருந்து வந்த மடலும், திட்ட அறிக்கையின் கோப்பும்.

அன்புடையீர்!

வணக்கம்.

கடந்த 02 06 12 அன்று சென்னையில் சிறப்புடன் நடந்த மது விலக்கு மாநாட்டில், நம் நிறுவனத் தலைவர் திருமிகு தமிழருவி மணியன் அவர்கள், தயாரித்த “மது வருமானம் ரூ. 18000 கோடிக்கு மாற்று வழிகள் – திட்ட அறிக்கை” , திருமிகு  வை கோ அவர்களால் வெளியிடப்பட்டு, திருமிகு தா பா அவர்களால் பெற்றுக் கொள்ளப்பட்டது தாங்கள் அறிந்ததே.

அந்த அறிக்கை இத்துடன் இணைக்கப்பட்டு உள்ளது. இதன் கருத்துக்களை சமூக  ஆர்வலர்கள், மது விலக்கு பணி முன்னோடிகள் மற்றும் பொது மக்களிடம் முனைப்பாக எடுத்துச் செல்வதில் தங்கள் பங்கினைக் கோருகிறோம்.
அன்புடன்
காந்திய மக்கள் இயக்கத்திற்காக

K.Thangavelu
மாநிலச் செயலாளர்

காந்தியாயணம்…

…சுழன்றும் கதைப் பின்னது அண்டம் அதனால்
புனையும் கலையே தலை

=-=-=-=-=

நான் கடந்த காலங்களில் இப்படி இருக்கவில்லை.  ஆனால், என்னுடைய இப்போதுள்ள இந்த வெட்கக் கேடான நிலைமையைப் பற்றிச் சொல்லியே ஆக வேண்டும்.

நான், திரையரங்கு சென்று திரைப்படம் என்று ஒன்று பார்த்து சுமார் 18 ஆண்டுகளாகி விட்டன. இருப்பினும், அவ்வப்போது முடிந்தால் ஓரிருமாதத்துக்கு ஒருமுறை என்பது போல, மடிக்கணினியில்  நல்ல திரைப்படம் என்று பார்ப்பது உண்டு என ஒப்புக் கொள்கிறேன்.

அடுத்தது என்ன?

அடுத்தது என்ன?

வீட்டிலும் கடந்த சுமார் 20 வருடங்களாகத் தொலைக் காட்சிப் பெட்டியே இல்லை. எப்பொழுதாவது சொந்தக்காரர்கள் வீட்டிற்குப் போனால் (வருடத்துக்கு ஒரிரு மணி நேரம் என்கிற விகிதத்தில்) வேறு வழியில்லாமல் அந்த ஆபாசக் கிடங்காக மாறியிருப்பதைப் பார்ப்பதுண்டு. ஆக, தொலைக்காட்சி தொடர்பான விஷயங்கள், மிகவும் தொலைவுக் காட்சிகளே எனக்கு.

மாதத்தில் ஒருமுறை தினசரிகளைக் கும்பலாக, குவியலாகச், சும்மா பார்ப்பதற்கே மூச்சு முட்டும் எனக்கு. அவற்றின் அபத்தமும், எதிர்மறை விஷயங்களை மட்டும் ஊதிப் பெரிதாக்கும் தன்மையும், மலினமும் என்னைப் பாடுபடுத்தும்.

ஒரு காலத்தில் நாளுக்கு குறைந்தபட்சம் இரண்டு என்றிருந்த விகிதத்திலிருந்து மெதுவாகச் சரிந்து, தற்போது வாரத்துக்கு இரண்டு மூன்று புது/பழைய புத்தகங்கள் படித்தால் அதுவே அதிகம். இதற்கு மேல், அவற்றில் சிலவற்றைப் பற்றிச் சுற்றியிருக்கும், நான் மதிக்கும் சில இளைஞர்களுடன், நண்பர்களுடன் அளவளாவ முடிந்தால் அது என் பாக்கியம். ஆனால் பின்புலத்தில் இசை தொடர்ந்து கொண்டே இருப்பது என் பழவினைப் பயன்.

வாரத்திற்கு – இணையத்தில் 2-3 மணி நேரங்கள் – கணினியுடன் 5-6 மணி நேரங்களே தற்போது என்னால் முடிந்த விஷயங்கள்.

… ஆனால், நான் எடுத்துக் கொண்டிருக்கும், செய்து முடிக்கப் பட வேண்டிய வேலைகள் அப்படி. யோசித்தால், ராஜாஜி அவர்கள் எழுதியது போல ’குறையொன்று மில்லை‘தான்!

=-=-=-=

ஆக, ஆங்கிலத்தில் ‘ignorance is bliss’  எனச் சொல்வதைப் போல, என் அறியாமையே, தற்காலத்தில் எனக்குக் கழிபேருவகையைத் தொடர்ந்து தந்து கொண்டிருக்கிறது எனக் கூடச் சொல்லலாம்.

இப்படி நானுண்டு என் வேலையற்றவேலையுண்டு, என் அறியாமையுண்டு என இருந்த ஆளை உசுப்பி விட்டவர் இந்த மகாமகோ ’கலைஞர்’ கருணாநிதி அவர்கள். அவரால் வந்த வினை தான் இந்த ஒத்திசைவு.

இதன் மூலமாகச் சில தொடர்புகள் ஏற்பட்டு, பின் ’விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டம்’ சார்பில் ஊட்டியில் நடத்தப் பட்ட ஒரு இலக்கிய அமர்வுக்கு விண்ணப்பித்துச் சென்றிருந்தேன், அண்மையில். (அமர்வுக்குச் செல்வதற்கு முன், கம்பராமாயணத்திலிருந்து சில பகுதிகள் படிக்கப் பட்டு உரையாடப்படப் போவதாக மட்டுமே அறிந்தேன் – ஆனால் கு அழகிரிசாமி, தி.ஜா, லாசரா பற்றிய குறிப்புகளும் அவர்கள் எழுத்து பற்றிய விமர்சனங்களும் கூட அங்கு இடம் பெற்றன)

=-=-=-=

நான் கம்பராமாயணத்தை முழுவதும் படித்தவனல்ல. விட்டு விட்டு, பல வருடங்களாக முயன்று இதுவரை அதனை 70% படித்திருந்தால் அது அதிகம். அதில் கூட, அதன் செறிவை, கருத்தாக்கங்களை 10% புரிந்து கொண்டிருந்தாலே அது மிகை.

… கம்பனைத் தனியாக, விட்டில் பூச்சிகளுடன் விளக்கொளிக்காகப் போட்டியிட்டு இரவு வேளைகளில், மிக மெதுவாக, இரண்டு-மூன்று உரைகளுடன் படிப்பது என்பது ஒரு விதமான அனுபவம்; ஆனால், அதனைப் படித்துச் சொக்கிய பலருடன் அதன் அழகினைப் பருகுவது, அவர்களது கோணங்களை – எண்ணங்களைத் தொகுத்துக் கொண்டு இன்பமுறுவது என்பது இன்னொரு அனுபவம். இந்த இரண்டாம் அனுபவத்துக்காகத்தான் நான் அங்கு செல்ல விழைந்தேன்.

குழந்தைகள், வேலைகள், திட்டங்கள், பழுதுபார்த்தல்கள் (யாருக்குத்தான் இவை இல்லை!) மிகப்பல இருந்தாலும், என் துணைவி கொடுத்த ‘கவலைப் படாம, சந்தோஷமா போய்ட்டு வா. உனக்கு இது நல்லது பண்ணும்’ அறிவுரையால் ‘எனக்கு ஆணாதிக்க மனப்பான்மையில்லை’ என தனக்குத்தானே பொய்யும் சொல்லிக் கொண்டு நான் நியாயமாகச் சுமக்க வேண்டிய 50% குடும்ப ‘பாரத்தைத்’ கைகழுவிவிட்டு,  ஆக, எந்தவொரு சராசரி இலக்கிய விரும்பி ஆணையும் போல, நானும் என் இலக்கியவேட்கையைத் தணித்துக் கொள்ள ஊட்டிக்குப் புறப்பட்டேன்!

இந்த அழகில், ஒரு வாரம் முன்னர்தான் சமையல் செய்யும்போது, நானும் அவளும் Alphabet vs the Goddess  புத்தகத்தைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அதன் மிக எளிமைப் படுத்தப் பட்ட சாராம்சம் / கருத்து என்று நான் ஒன்றைச் சொல்லக் கூடுமானால் அது – எழுத்து, பேச்சு, மொழி வளர வளர எப்படி, முதலில் பெரிதும் மதிக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்த பெண் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கீழாக்கப்பட்டாள் என்பது.

=-=-=-=

ஹ்ம்ம்… இருபதாண்டுகளுக்குப் பின் நான் செல்லவிருந்த ஒரு ‘இலக்கியக்’ கூட்டமிது. இருப்பினும் உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமானால், ‘அந்தக்கால இலக்கியக்கூட்ட நினைவுகளினால்’ ஒரு அடிவயிற்றில் கலவரநிலையுடன் தான் அங்குபோனேன்.

அங்கு எனக்கு இரண்டு முக்கியமான ஆச்சரியங்கள்: ஒன்று, கூடியவர்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் இளைஞர்களாக இருந்தது; இரண்டு, சில பெண்களும் வந்திருந்தது.

… எப்படி ஒரு கூட்டத்தை நடத்த வேண்டும் (அதுவும் நமது பெரும்பாலும் குமட்டுதலுக்குரிய ’கூட்டக்கலாச்சாரப்’ பின்னணியில்) – உரையாடல்களை மறுபடியும், மறுபடியும் குறிக்கோள்களை நோக்கிக் குவியச் செய்வதன் முக்கியம், எப்படி கருத்துத் தெரிவிக்க விழைபவர்களை அனுமதிப்பது, கருத்துக்களை வெளிப்படுத்த கூச்சப் படுபவர்களை ஊக்கப் படுத்துவது, தட்டிக் கொடுத்து உற்சாகப் படுத்துவது, எப்படி அனைத்து அமர்வுகளிலும் அனைவரையும் பங்கேற்க வைப்பது, எப்படித தேவையில்லாத கவைக்குதவாத விஷயங்களைத் தவிர்ப்பது, முடிந்தவரை நேரம் தவறாமை – எனப் பல விதங்களில், தளங்களில் பார்த்தாலும், இந்த அமர்வுகள் மிகவும் மெச்சத்தக்க விதத்திலேயே அமைந்தன.  (நல்ல வேளை, நான் என் திருவாயைக் கடைசி நாளன்றுதான் கொஞ்சம் திறந்தேன்; பாக்கியவான்கள் மன்னிக்கப்பட்டார்கள்)

குடும்பத்தைச் சுத்தமாக மறந்துவிட்டு – கேட்கக் கதைகளும், உண்ண  (தரமான, விதம்விதமான) உணவும், இருக்க இருப்பிடமும்,  நல்ல மனிதர்களும், போர்த்திக் கொள்ளக் கம்பளிகளும்(ஊட்டி!), சொக்க கம்பனும், மெத்தப்படித்த சபையும் இருந்தால் வேறென்ன வேண்டும்! ஊக்க போனஸ்: ஜெயமோகன் அவர்களின் உரையாடல்கள், இரவு வேளைகளில் ராமச்சந்திர ஷர்மா என்கிற உணர்ச்சிப்பிழம்பான இளைஞரின் அழகான குட்டிக்கச்சேரிகள், சுரேஷ் அவர்களின் அபூர்வமான விகடம். ஸ்ரீனிவாசன் அவர்களின் மெல்லிசைப் பாட்டு…

ஜெயமோகன் என்கிற ஒரு எழுத்தாளரின் முயற்சியால், குவிமையத்தால், இப்படிப்பட்ட கூட்டங்கள் சாத்தியப் பட்டிருப்பது மிகவும் மகிழ்ச்சி தருகிறது, நம்பிக்கையையும் ஊட்டுகிறது. ஒரு சில விஷயங்களின் தொகுப்பினால் இது சாத்தியமாகியிருக்கிறது என்பதென் எண்ணம்: அவர் தொடர்ச்சியாக, அயர்வில்லாமல் தன் வாசகர்களுடன் (ஏன், தன்னுடனும் கூட) உரையாடலில் ஈடுபடுவது; சலிக்காமல், நுழைநிலை வாசகர்களையும் மதித்து வழி நடத்திச் செல்வது, ‘எனக்குத் தொழில் இலக்கியம் மட்டுமே என்றிராமல், பல்வேறு துறைகள் சார்ந்த செய்திகளைக் கோர்த்து, அதனதன் கலாச்சாரப் பின்புலங்களில் அவற்றைப் புரிந்து கொண்டு, பகுத்து, தொகுத்து, விரிவுடனும் ஆழத்துடனும் தன் புரிதல்களைத் தொடர்ச்சியாக முன்னேற்றிக் கொண்டு – தன்னுடைய வாசகர்களின் தரத்தையும் தொடர்ந்து முன்னேற்றுவது. அவற்றைப் பற்றி மிக விரிவாகவும் கோர்வையாகவும் எழுதுவது. எதிர்வினைகளைக் கருத்தில் கொண்டு, மீண்டும் தன்னைக் கூர்மைப் படுத்திக் கொள்வது.

… ஒவ்வொரு நாளும், காலை மாலை வேளைகளில், ஜெயமோகன் அவர்களுடன் ஒரு பெரிய கும்பல், மலையிலிருந்து வழியும் மேகம்போல நடை பழகச் சென்றது.  அப்போது, தொடர்ந்து நிகழ்ந்த உரையாடல்களில், அவருடைய கொப்பளிக்கும் நகைச்சுவை உணர்ச்சியும், நையாண்டியும், கதை சொல்லும் திறனும், ஆணித்தரமாக வாதங்களை முன் வைக்கும் தன்மையும், பெரும்பாலும் ஒப்புக்கொள்ளக்கூடிய நேர்மையான/நடுநிலைமையான கருத்துகளும் பார்ப்பதற்கும் கேட்பதற்கும் நன்றாகவே இருந்தன – மாதிரிக்கு, பேசப்பட்ட சில ‘தலைப்புகள்’ – மலையாள மாந்திரீகம், பெருமுதலாளியம், தொலைபேசி இணைப்பகம், காந்தியப் பொருளாதாரம், ஒருகாலத்தில் சீனக் கப்பற்தொழில் மேன்மை (1400களில் ‘சுங் ஹா’ (zheng he) வின்  மகத்தான முந்நூற்றுச்  சொச்சக் கப்பல்களில் பாதிக்கு மேல் எரிக்கப் பட்டமை), வீராணம், சோழர்கள், பெரும்பாலான வெள்ளைக்கார கீழைநாட்டு ஆராய்ச்சிகளின் அழகு, தொடரும் மிஷனரித் தொல்லைகள், சக எழுத்தாளர்கள், வினவு, குமாஸ்தாப் புரட்சியாளர்கள், அரசுப்பணியில் தோழர்கள், திரைப்படத் தொழிலில் சுதேசித் தொழில்நுட்பாளர்கள இல்லாமை, தகவல் தொழில் நுட்பம், முனைப்புள்ள இளைஞர்கள் ஏன் மற்ற தொழில்களுக்குச் செல்லக் கூடாது … கருத்துக்கள்,  கோட்பாடுகள், தரவுகள், ஹேஷ்யங்கள், புனைவுகள், உண்மைகள், கிண்டல்கள் இவற்றின் பலவிதமான கலவைகள்.

நான் நினைக்கிறேன் – கதைகளைத் தொய்வில்லாமல் சொல்வது, அவற்றை எழுதுவதைவிட மிக மிகக் கடினமானது. யோசித்தால், இம்மாதிரிக் கதை சொல்லிகள்தான் நம் அண்டவெளியை, ப்ரபஞ்சத்தைக் கட்டமைக்கிறார்கள் எனக்கூடத் தோன்றுகிறது. (இச்சமயம் எனக்கு, அந்த மகத்தான அறிவியல் கதைசொல்லியும், பன்முகம் கொண்டவரும்,  பெருமதிப்புக்குரிய ஆராய்ச்சியாளருமான ரிச்சர்ட் ஃபெய்ன்மன் அவர்கள் நினைவுக்கு வருகிறார்)

டாக்டர் தம்பான் அவர்களைப் பற்றி: இவர், ஸ்வாமி தன்மய் – அமர்வுகள் நடந்த ஊட்டி நாராயணகுருகுலத்தில் முழு நேரப் பணி செய்யும் துறவி இவர். வேலை, வேலை, வேலை என்று புன்முறுவலுடன் அலைந்து திரிந்து ஏதாவது செய்து கொண்டே இருந்தார். எனக்குக் கொஞ்சம் குற்றவுணர்ச்சியே வந்து விட்டது – நான் தி, ஜானகிராமனின் ’மோகமுள்’ பற்றிய எண்ணங்களிலும அவர்தம் மருமகனும் என் தோழனுமாகிய நரேந்த்ரனாத் நினைவுகளிலும் ஆழ்ந்து கொண்டிருந்த போது, ஸ்வாமி, புன்முறுவலுடன் எங்கள் கழிப்பறைகளைச் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தார்! (இம்மாதிரி மனிதர்களால்தான் உலகம், உலகம் என்ன, அண்டப் பெருவெளியேநடக்கிறது, தொடர்கிறது என நினைக்கிறேன்…)

போதாதற்கு, இவர் என்னிடம் Alphabet vs the Goddess புத்தகத்தைக் காண்பித்து இதைப் படித்திருக்கிறாயா என்று கேட்டு என்னுடைய குற்றவுணர்ச்சியை மேலும் அதிகரிக்கச் செய்தார், என்பது வேறு விஷயம்…

=-=-=-=

… புதிய அறிமுகங்கள், சில சமயங்களில் குழம்பியும், சில சமயங்களில் வெள்ளந்தியாகவும் பின்புல உழைப்பில்லாமல் கேள்விகள் பல கேட்டு, எண்ணமுடிவுகளை-கருத்துக்களை மட்டும் (சில சமயம்) கற்பித்துக் கொள்ளும்-விழையும் சிலர், நம்பிக்கை நட்சத்திரங்களாக, ஜொலிக்கப்போகும்  இளைஞர்கள் குழாம், பல்வேறு தொழில்களில் இருந்தாலும் இலக்கிய ஆர்வத்தால் ஒன்று சேர்ந்த தேர்ந்த அமைதியான வாசகர்கள், ஆழமான சிந்தனைக் கீற்றுகள் – எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, எதிர்காலம், நம் இளைஞர்கள் பற்றிய புதிய நம்பிக்கைகள்…

எனக்கு மிகவும் உவப்பான, பிடிக்கும் சில கவிதைகளை எழுதியுள்ள இந்த ம்யூரியல் ருகெய்ஸர் (1913-1980) என்கிற கவிதாயினி ஒரு கவிதையில் எழுதினார். “இந்த அண்டவெளி அணுக்களால் ஆக்கப்பட்டதல்ல – அது கதைகளால் கட்டப் பட்டது.”

ஏதேதோ யோசனைகளுடன், குவிந்து கிடக்கும் வேலைகளை நினைத்து மிரண்டு கொண்டு, மூன்று நாட்களுக்குப் பின், என் வீட்டிற்குச் சென்றால், அங்கு என்னை ஹோஹோவென சிரித்துக் கொண்டு வரவேற்றது அமரேஷ் தேஷ்பாண்டே – எங்கள் நண்பன். அதி புத்திசாலி. ப்ரிட்ஜ் என்கிற அழகான சீட்டுக்கட்டு விளையாட்டில் நிபுணன். கணித ஆசிரியன், கொஞ்சம் கிறுக்கனும் கூட..

அவன் கேட்டான், “யோ, ஊட்டிக்குப் போயிருந்தியாமே? வாட் ஈஸ் த ஸ்டோரி?”

ஆம். The Universe is made of stories, not of atoms.

ம்யூரியல் ருகெய்ஸர்

தொடர்பில்லாத சில பதிவுகள்:

 

என்னடா இது ‘ஜாவர்’ சீதாராமன் நாவல்களைப் போல் (மின்னல் மழை மோகினி, பணம் பெண் பாசம், உடல் பொருள் ஆனந்தி…) சம்பந்தா சம்பந்தமில்லாமல் துணுக்குறவைக்கும் ஒரு தலைப்பு என்று எண்ணி அஞ்ச வேண்டாம்.

தைரியமாக, மேலே (அதாவது, கீழே) படியுங்கள்.

இவை, எனக்கு வந்திருந்த சில கேள்விகள் பற்றிய என் எதிர்வினைகளும், தன்னிலை விளக்கங்களும் தான்…

=-=-=-=

    10. காந்தியை பற்றி நிறைய படித்தேன்.என் அளவு படித்தவர்களை நான் இதுவரை சந்திக்கவே இல்லை என்றே ஆணவத்துடன் இருந்தேன்.ஆனால் உங்கள் கட்டுரை என் ஆணவத்துக்கு சம்மட்டி அடி கொடுத்துவிட்டது.அதுசரி காந்தியின் கொள்கைகளின் மீது உங்கள் நம்பிக்கை என்ன? இக்கால நடைமுறைக்கு சரிவருமா? …..சும்மா ஒரு இதுக்கு

அய்யா, நீங்கள் எழுதியிருப்பதைப் பார்த்தால், அனேகமாக உங்களைப் போலப் படித்திருக்க மாட்டேன் எனத்தான் நினைக்கிறேன்.

எனக்குத் தோன்றுகிறது – சிலர் – காந்தியைப் பற்றி ஒன்றுமே விஷய ஞானம் இல்லாதவர்கள் கூட அவ்வழியில் ஒழுகுபவர்கள் இருகிறார்கள் தானே? ஆனால், இதற்கு மாறாக, அவரைப் பற்றி நிறைய மெத்தப் ’படித்த’வர்கள் சிலர் – காந்திய சிந்தனைகளுடன், வாழ்க்கை முறைகளுடன் தொடர்பற்று வாழ்பவர்களும் இருக்கிறார்கள் தானே?

ஆக, படிப்புக்கும் வாழ்க்கைக்கும் சம்பந்தம் பெரும்பாலும் (நம் மக்களில் பெரும்பாலோரிடம்) இல்லை என்பது என் எண்ணம்; மேலும், கடின, எளிதில் மாற்றம் கொள்ளாத, தொடர்ந்து பரிசீலிக்கப் படாத நிலைப்பாடுகளின் பின்புலத்தில், வாழ்வை அதன் விரிவுகளை, மொண்ணையாக கருப்பு-வெளுப்பு எனப் பிரித்துப் பார்ப்பது உபயோகமானது அல்ல என்பதும் என் அபிப்ராயம்.

எப்படி யோசித்தாலும், என்னைவிட நிறைய, மெத்தப் படித்தவர்களும் பலபேர் இருக்கிறார்கள், அவர்களைச் சந்தித்துமிருக்கிறேன் – எனக்கு வாய்ப்பும், வசதிகளும், அனுபவங்களும் அப்படி அமைந்தன.

ஆகவே சம்மட்டி, அடி என்றெல்லாம் சிந்திக்க வேண்டா. நாமெல்லாம் நம்மளவில் காரியங்களைச் செவ்வனே செய்து கொண்டிருந்தால் அதுவே போதுமானதன்றோ?

=-=-=-=

நிற்க, ஒருகாலத்தில் வன்முறைதான், அழித்தொழிப்புதான் தீர்வு எனத் திடமாக நம்பியவன், மேலும் சில (நல்லவேளை, மிகக் குறைந்த) காலம் இயங்கியவன் நான்.

சிறிது யோசித்தால், இன்னமும் சில சமயங்களில் வன்முறை உணர்ச்சிகள், அவை சார்ந்த அலைபாயும் கொந்தளிப்புகள் இருக்கின்றன என்னிடம்.

… இரு மாதங்களுக்கு முன் என் பள்ளிச் சிறுமிகளைச் பாலியல் ரீதியாகச் சீண்ட வந்த, குடிகாரக் கேவல இளம்பொறுக்கிகளை நையப் புடைக்கத்தான் விரும்பினேன் – இதற்கு நடுவில் கூட இருந்தவர்கள், ஐயோ வம்பே வேணாம், சண்டை போடாதீங்க – ஒங்ளுக்கு கொழந்தகுட்டி இருக்குல்ல, இந்தக் குடிகார கும்பல் அருவா கொண்டாந்து வெட்டும், நாம் பேசாமல் கண்டுக்டாம போய்டலாம் – என்று கோழைத்தனத்தை விவேகமாகக் கருதும் நபும்சகர்கள் வேறு; சிறுமிகளும், ஸார் நீங்க அவ்னுங்கள அட்சீங்கன்னா வம்பாய்டும், எங்ளை அவ்னுங்க இன்னும் தொந்த்ரவ் பண்வாங்க, அசிங்கமாய்டும் – என, ஒரே குழப்பம். யோசிக்கவும் நேரமே இல்லை.

ஆக, என்னவானாலும் சரி, இந்தப் பொறுக்கித்தனத்தை நாம் கண்டு கொள்ளாமல் இருக்கக் கூடாது என நான் கையை ஓங்கினேன் கூட, ஒரு காலத்தில் வெகுசிறிது தற்காப்புப் பயிற்சிகள் செய்த ஞாபகம் கொடுத்த தன்னம்பிக்கையும் என் உடல்மீதான அசாத்திய நம்பிக்கையும் வேறு! அஹிம்சை – காந்தி – ஜீவகாருண்யம் – சுத்தசன்மார்க்கம் எல்லாம் அச்சமயம் என் நினவுப் பரப்பிலேயே இல்லை…

ஒரு ஐந்து வினாடிகள் கண்களை மூடி யோசித்த பின்னரும், மிகவும் வருந்தத்தக்க வகையில், மிகுந்த பிரயத்தனத்துக்குப் பின் தான் அந்த ஆவேசத்தை, ரௌத்திரத்தை, ரத்தக் கொதிப்பை அடக்கிக் கொள்ள முடிந்தது,

திருப்பித் திருப்பிச் சொல்லிக் கொண்டேன் – இவர்கள் இளைஞர்கள் தானே, இவர்கள் அரசியல், சமூக, கிராமச் சூழல் இப்படித்தானே, எய்தவர்கள் இருக்க அம்பை நோவானேன் என்றெல்லாம் பல எண்ணங்கள். பின் அவர்களுடைய ‘தலைவ’னைப் பிடித்துத் தோளில் கை போட்டு, ’இங்கேர்ந்து இப்ப நகர்லன்னா, தம்பீங்களா, நடக்கறதே வேற” என்பது போல அடித்தொண்டையில் பல்லைக் கடித்துச் சொல்லி வெளியே அனுப்பி, பயந்துபோன சிறுமிகளையும் பாதுகாப்புடன் அவர்கள் வீட்டிற்கு அனுப்பி… ”ஸார், எதுக்கும் போலீஸ் கிட்ட ஒரு கம்ப்ளெய்ண்ட் கொடுத்ருங்க”ங்களை, எல்லாம் நான் பாத்துக்றேன் என்று சொல்லி அவர்களையும் வீட்டிற்கு அனுப்பி…. உஸ், அப்பாடா

அடுத்த நாள் காலை, அவதிப் பட்ட அந்த இரு சிறுமிகளின் தந்தையர்கள், போதையோடு என்னிடம் வந்து முறையீடு, கோபப்பாய்ச்சல்:

“அவ்னுங்க ஆர்னு சொல்ங்க, ஒளிச்சுட்றோம்!”

“அய்யா, எதற்கு, அவங்க தான் போய்ட்டாங்களே, சின்னப் பசங்க, அவங்களை விட்ருங்க…”

“யோவ், இப்ப அவ்னுங்க ஆர்னு சொல்லப் போறியா, இல்ல…”

“எல்லாம் நம் கிராமப் பசங்க தான். ஏன் நீங்க ஒங்க பொண்ணுங்க கிட்டயே கேக்கலாமே?”

“அதுங்க சின்னப் பொண்க, பயந்த்ருச்சுங்க, நீ சொல்லு”

எனக்கோ நேரமாகிக் கொண்டிருந்தது, அந்தக் குடிகேடர்கள் விடுவதாக இல்லை; ஆக, நான் சொன்னேன், “சரி,  நேரமாகுது எனக்கு, அந்தப் பசங்க <பெயர்கள்>”

”ஓவ்வோ, பெர்ய்ய இட்த்துப் பசங்க, ஆனா நம்ம மச்சான் மாமேன் முறைதான். நம்ம வகையறா தான்! பர்வால்ல சார், அவனுங்ளை விட்றோம் – ங்கோத்தா அவ்னுங்க மட்டும் வேற ஆராவ்தா இர்ந்தா நடக்றதே வேற… ங்கொம்மாள…”

சென்றார்கள்.

சில நொடிகளில், திரும்பி வந்து, “வேற ஏதாவ்து தக்றார்னா சொல்லுங்க, நாங்க பாத்துக்றோம்!”

“ஆஹா, அதுக்கென்ன, சொல்லியனுப்றேன்.”

வீரர்கள் இருவரும் தள்ளாடிக் கொண்டு, புறமுதுகிட்டுச் சென்றனர்.

உண்மையைச் சொன்னால், எனக்கு அந்தக் கணமே அவர்கள் கழுத்தைச் சீவ வேண்டும் என்கிற எண்ணம் தான் மிகுந்தது.

… ஆனாலும், என்ன இருந்தாலும் அவர்கள் தான் என் 10ஆம் வகுப்புச் சிறுமிகளின் தந்தையர்கள், நான் வேலை செய்வது இக்கிராமக் குழந்தைகளுக்காக – ஆக ஏன் இப்படிச் சிறுபிள்ளைத்தனமாக இப்படிக் கோபப்படுகிறேன் என நினைத்துக் கொண்டேன்… இப்படித்தான் நம் மக்கள், நமது பண்பாடு என்பது எனக்குத் தெரியாததா என்ன? வேறு எதனை  நான் எதிர்பார்த்திருக்க  முடியும்…

=-=-=-=

இந்தியாவின் மிகப் பெரிய பிரச்சினை, நம் மக்களில் பெரும்பாலோருக்கு முதுகெலும்பில்லை என்பது தான். மற்ற பிரச்சினைகளான ஏழ்மை, குடி, பற்றாக்குறைகள், திரைப்படம், ரசிகர் மன்றங்கள், இலக்கியம், வைரமுத்து, கருணாநிதிகள், மா-லேக்கள் போன்ற எண்ணிறந்த கொடுமையான விஷயங்கள் கூட ஒரு பொருட்டே இல்லை எனத் தோன்றுகிறது…

… எது எப்படியோ, மூன்று இரவுகள் போலத் தூக்கமும் கெட்டது, என்னைப் பற்றி, என் வன்முறை எண்ணங்கள், செயல்கள் பற்றி வெட்கித்து… ஹ்ம்ம்…

நான் செல்ல வேண்டிய தூரம் மிக, மிக அதிகம், நண்பரே!

ஆனால் திடமாக என்னால் சொல்ல முடியும் – இந்த மனிதர் காந்தி காட்டும் வழிதான் மனித நேயம் மிக்கது. அறவுணர்ச்சியும், தைரியமும் மிக்கது என்பதில் எனக்கு ஐயமே இல்லை. மேலும், அது எக்காலத்துக்கும் ஏற்றது என்பதிலும் எனக்குச் சந்தேகமே இல்லை – ஏனெனில் அது பேசுவதன் அடிப்படை – தோழமை, அன்பு, அறம் பற்றி.

நண்பரே, ‘சும்மா ஒரு இதுக்கு’ நான் இதனைச் சொல்லவில்லை.

பின் குறிப்பு: நீங்கள் ஜெயமோகன் அவர்களின் இணையத்தளத்தைப் தொடர்ந்து படிக்க வேண்டும். (இவர் இணைய தளத்தில் வந்துள்ள பல காந்தி சம்பந்தப் பட்ட கட்டுரைகள் தொகுக்கப் பட்டு இன்றைய காந்தி என்கிற புத்தகமாக வந்திருக்கிறது கூட).

காந்தி இன்று தளமும் படித்தால் நலம் – இது சில ஆர்வமிக்க இளைஞர்களால் நடத்தப் படும், ஒரு தொகுப்புத் தளம்; பலர் இதில் மொழி பெயர்ப்புகளையும் கட்டுரைகளையும் தொடர்ந்து பதித்து வருகிறார்கள்.

ஆனால், நீங்கள்  ஏற்கனவே இவைகளைப் படித்திருப்பீர்கள், படித்துக் கொண்டிருப்பீர்கள் எனத்தான் நினைக்கிறேன்.

=-=-=-=

    11. காந்தி பற்றிய பல நுண்ணிய செய்திகளை சிறப்பாக கொடுத்ததற்கு மிக்க நன்றி.ஒருமுறை திருடு போன சமயம் காந்தி துப்பாக்கி வைத்துக்கொள்ள சொன்னதாக படித்த நினைவு.உண்மையா? பலரிடம் கேட்டேன் அப்படி ஒரு சம்பவம் கிடையவே கிடையாது என்கின்றனர் ஆனால் எனக்கோ நன்கு படித்த நியாபகம். உதவமுடியுமா?

நான் மொழி’பெயர்ப்பு’ தான் செய்திருக்கிறேன் என்றாலும், உங்கள் கருத்துக்கு நன்றி.

ஆனால் உங்களுக்கு நான் உதவ முடியாது எனத்தான் எண்ணம்.

ஏனெனில், நான் படித்தவரை, அவருடன் பழகியவர்கள் எனக்குச் சொன்னது வரை, நான் அறிந்து தெரிந்துகொண்டது வரை அவர் இப்படிச் செய்திருக்க முகாந்திரமே இல்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

தென் ஆஃப்ரிகாவில் ஒரு சமயம், இந்திய வம்சாவழியினர் வெள்ளைக் காரர்களின் படையில், அவர்களுக்கு இணையாகச் சேர்வது, பணியாற்றுவது தொடர்பாகச் சில துப்பாக்கி சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களை அவர் பேசியிருக்கிறார் தான்; ஆனால், அதிலும் கூட அவர் மக்களிடம் துப்பாக்கி வைத்துக் கொள்ளச் சொல்லவில்லை. (இதனைப் பற்றி, முடிந்தால், பின்னர் எழுதுகிறேன்)

திருடுகள் உட்பட்ட சிறு குற்றங்களின் மீதான காந்தியின் அணுகுமுறையே வேறு என்பதை, அவரைச் சிறிதளவு அறிந்து கொள்ள முடிந்தால் தெரியவருமென என் எண்ணம்.

அவரது பேச்சிலும் சரி, எழுத்திலும் சரி, எண்ணத்திலும் சரி – வன்முறை என்கிற ஊரிலேயே அவர் பிறக்கவில்லை என்பது என் அபிப்ராயம்.

=-=-=-=

(அப்பாடா, இந்தக் கடிதப்-பதில்கள் பதிவுகள், தற்போதைக்கு முடிந்தன. மின்னஞ்சல்கள் அனுப்பி, பின்னூட்டங்களித்து –  நன்றி தெரிவித்து, அறிவுரையளித்து, (பெரும்பாலும்) திட்டியவர்களுக்கு நன்றி)

காந்தியாயணம்…