the magical child

25/09/2013

Am reproducing some of the notes that I jotted down from my readings of Joesph Chilton Pearce and Jean Piaget and a couple of basic evolutionary biology books – these notes are slightly dated – only 20 years old, but then… they continue to fascinate me…

-0-0-0-0-0-0-0-

Apparently, it is the heart that gets formed first. Not the brain. And, I am talking about the foetus. We were all one in our earlier avatars, though we may not remember it. Foetal attraction, yeah.

Apparently, post conception, the mother’s heart sends a signal to the mass of cells that is in the womb and a few of these cells start pulsating in rhythm to that of the mother’s heart – this group develops into the heart of the foetus. Eventually there is some kind of magnetism (or may be not) that sets in due to this pulsation and the cells around this heart, get a signal to go become a this or that in the body of the child in the womb. The brain also is formed as some cells receive such an instruction from the incipient heart of the foetus. Read the rest of this entry »

One of the most ‘deep’ and clueful stories in the yoga – dhyaana – buddhism – shinto – zen – performing_martial_arts continuum, in my humble opinion, is the story of Yagyu Matajuro.

However, nowhere on the web could one find a good coverage or an even a faithful reproduction of the story. It is in this context that I am reproducing here, the story as retold / written by Dave Lowry (Autumn Lightning – The education of an American Samurai / Shambala / 1985 /  isbn  1 57062 115 2) in his eminently readable autobiographical work.

This story is narrated in ‘Autumn Lightning’ in the context of ‘zanshin’ – constant peripheral awareness, concentration and attention at all times – the ‘continuing mind,’ if you will.

And, I have used the story – many a time, in my sessions / training programmes – in significantly useful ways – whether it was for newbie employees / team members or for school going adolescent kids.

I have been fortunate enough to have been privy to very interesting discussions and thought fragments on that beast called ‘work ethic‘ and its cousins ‘unswerving focus‘ & ‘awareness‘ – subsequent to group readings of this legend and improvised theatrical enactments based on it. I used to have a loosely translated Tamil version of this legend fogr distribution to Tamil knowing kids, but I seem to have misplaced it, which is rather sad, but then…

அப்பால, வொலகத்துக் குப்பைங்கள போராடி அகத்தறத யோசிக்கலாம்… புர்ஞ்சுதா ஸ்டூடென்ட்-ப்ரொடெஸ்டடிச்சான் குஞ்சுகளா?

 நெல்ஸன் மன்டேலா + அவர் நண்பர் ஜெர்ரி மலோய் - குத்துச் சண்டைப் பயிற்சி -

ரோலிஹ்லஹ்லா ‘நெல்ஸன்’ மன்டேலா + அவர் நண்பர் ஜெர்ரி மலோய் – தென் ஆஃப்ரிக செய்தித்தாள் குழும அலுவலக மாடியில், இளம்வயதுக் குத்துச் சண்டைப் பயிற்சி – ’ட்ரம்’ பத்திரிக்கைகாக எடுத்தது – ஆனால் பதிப்பிக்கப் படாதது. ( நான் எல்லெக் பீமர் எழுதிய நெல்ஸன் மன் டேலா புத்தகத்தில் இருந்து இந்தப் படத்தை ஸ்கேன் செய்தேன்)

பாவப்பட்டு, மறுபடியும் என் பதிவைப் படிக்க வந்திருப்பவர்களே! திரும்பவும் திட்டலா என்று வருத்தப் படாதீர்கள்.  என்னுடைய முந்தைய ஒரு பதிவிற்கு வந்த எதிர்வினை ஒன்றால்தான் இது. மன்னிக்கவும். செய்வினை என்பது இதுதானோ? (உங்களுக்கு வேறு உபயோககரமான வேலைவெட்டியிருந்தால், மேலே படிக்காதீர் – வொங்க நெல்த்துக்குத்தாம்பா ஸொல்றேன். பிர்ஞ்சிதா?)

… ஒரு நீள்நெடுநாள் ‘போராளி’(!) மிகவும் வருத்தப்பட்டு கொஞ்சம் கோபத்துடனேயே ஏகவசனத்தில் எழுதியிருக்கிறார்: (கொஞ்சம் திருத்தியிருக்கிறேன்) –

”உன்னைப் போன்ற அறிவுஜீவிகள், ஏதாவது பொது, மக்கள் எழுச்சிப் போராட்டம் என்றாலே நக்கல் செய்கிறீர்கள். இளைஞர்களின் போர்க்குணத்தைக் குறைத்து மதிப்பிடுகிறீர்கள். உனக்கு எவ்வளவு இளைஞர்களை, கல்லூரி மாணவர்களை தெரியும், இந்த மாதிரி பொத்தாம்பொதுவாக மட்டையடி அடிப்பதற்கு? நீ இந்த இளைஞர்கள் செய்வதை விட என்ன உபயோககரமாகச் செய்து கிழித்து விட்டாய்? … … அவர்கள் ஒன்றிணைந்து போராடினால் நீ தாங்க மாட்டாய் …  … உன்னைப் போன்ற தமிழினத் துரோகிகளின், பார்ப்பான்களின் சாயம் வெளுக்கும் நாள் வெகுதூரத்தில் இல்லை.”

Read the rest of this entry »

(அல்லது) முஸ்லீம்களைக் காதலிப்பது எப்படி?

ஆம். ’ஸர்வேஜனோ ஸுகினோ பவந்து’ என்று சொல்லிக்கொண்டு அல்லது ‘யாவரும் கேளிர்’ என ஒப்பித்துக் கொண்டு – நம் சகோதர முஸ்லீம்களின் மேல், தூரத்திலிருந்து மட்டும்தான் அன்பு செலுத்துவேன் என இல்லாமல் இருப்பது எப்படி?

அல்லது தொழில்முறை மனிதவுரிமைவாதிகளைப் போல, களப்பிணியாளர்களைப் போல , முஸ்லீம்களின் பெரும்பாலான மதஅரசியற்தலைவர்கள் போல, அரசியல்-சுய ஆதாயங்களுக்காக, வஞ்சகமாகப் போலிக் கரிசனப்பட்டு, அரைகுறைத்தனமாக நுரைதள்ளப் பேசி, வெறுப்பை மட்டுமே அவர்கள் சமூகத்திற்கு ஊட்டி,  அவர்களுடய நம்பிக்கைகளை எரித்துப் பொசுக்கி, அந்தத் பெருந்தீக்கு அச்சமூகத்தையே தாரை வார்த்து, அதனை அழித்துக் கொண்டிருக்காமல் —

… விடாமுயற்சி செய்து, விட்டேனா பார் என்று காதலிப்பது எப்படி?

-0-0-0-0-0-

எல்லாம் பத்ரி சேஷாத்ரி அவர்களால் வந்த வினை. அவர் விதைத்த வினையை நான் அறுத்து இரண்டு நாட்கள் முன்பு இதுதாண்டா தொழில்முறை களப்பிணியாளன்! எழுதினேன். நீங்கள் அதனைப் படிக்கவில்லையானால், முதலில் அந்தப் பதிவைப் படித்துவிட்டு மேலே/கீழே படித்தால் நலம்.

… மாய்ந்து மாய்ந்து அவ்வளவு, நீயாநானா என்று மல்லுக் கட்டி எழுதியது போதவில்லை எனக்கு. ஏனெனில், இந்த நிகழ்ச்சியில் நடந்த ஒரு உரையாடலுக்கு (அதாவது: சில சுவாரசியமான கற்பனைச் சதிகள் பற்றி ஒரு களப்பிணியாளர் ஆத்மார்த்தமாகச் சொல்லியிருக்கும் பொய்களுக்கு) எதிர்வினையைக் கொடுத்தே ஆக வேண்டும் எனத் தோன்றியதால்… இந்தப் பொய்கள் இம்மாதிரி களப்பணியடிச்சான் குஞ்சுகளால், அயோக்கியத்தனமாகத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லப்பட்டு வருவதால்…

விடாது, கருப்பு (= விஜய் டிவியின் ‘நீயா நானா: இளைஞர்கள் vs களப்பணியாளர்கள் டட்டடா  டட்டடா  டட்டடா  டட்டடா’…)

மன்னிப்பீர்களா? B-)

Read the rest of this entry »

ஆம்.

நான் எப்பொழுதுமே ஒரு பாக்கியசாலியாகத்தான் இருந்திருக்கிறேன், தொடர்ந்தும் அப்படியேதான் இருப்பேன். எனக்குக் கிடைத்த (தொடர்ந்து கிடைக்கும்) அருமையான அனுபவங்கள்,  நிகழ்வுகள், நட்புக்கள் – எனக்கு அவைகளைப் பெறுவதற்கும் அடைவதற்கும் அருகதை இருந்ததோ இல்லையோ, இருக்கிறதோ இல்லையோ – அவை அழகானவை, வாழ்வுக்குச் செறிவூட்டுபவை; நுட்பமும், ஆழமும், வீச்சும் மிக்கவை. அசை போட அசை போட, போதையும்,  சில சமயம் மாளா துக்கமும் தருபவை…

-0-0-0-0-

ஷங்கர்தா ((1943 – 91) என எங்களில் சிலரால் வாஞ்சையுடன் அழைக்கப்பட்ட ஒரு மகத்தான மனிதநேயவாதி கொலை செய்யப்பட்டு 22 ஆண்டுகள் உருண்டோடி விட்டன. இன்று உயிருடன் அவர் இருந்திருந்தால் அவருக்கு 70 வயதாகியிருக்கும். ஃபெப்ரவரி 14 பிறந்தவர் அவர்.

ஹ்ம்ம்?  அவர் உயிருடன் இருந்திருந்தாலாவா??
Read the rest of this entry »

… அல்லது காந்தி எனும் செருப்புத் தைப்பவர்…

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்) என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்டு,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின் ஆறாம் அத்தியாயம்: காப்ளர் (cobbler).

-0-0-0-0-0-

காந்திக்கு அப்போது வயது 63. வல்லபாய் படேல் அவர்களுடன் யெரவாடா சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார்.

வல்லபாய்க்கு புதிய செருப்புகள் தேவைப்பட்டன. ஆனால், சிறையில் அந்த வருடம், நல்ல செருப்புத் தைப்பவர்கள் இல்லை.

Read the rest of this entry »

அல்லது  >>> foreign aid (for NGOs) considered harmful வெளி நாட்டுப் பணம் பெற்று (= யாசித்து),  நம்மூர் தொழில்முறை நடிப்புச் சுதேசிகள் நடத்தும் மானாவாரி  ’தன்னார்வ’ நிறுவனங்களைப் பற்றியது இந்த இடுகை. ஜெயமோகன் அவர்கள் இது பற்றி நிறைய எழுதியிருக்கிறார் அண்மையில் –  எதிர்வினைகளில், விவாதங்களில் அது எம்டிஎம், எஸ்வி சேகர் ராஜதுரை, விடியல் சிவா என்று ஒரு சுற்றுச் சுற்றி வந்ததும் கூட; இந்தப் பொங்கல் விடுமுறையின் போதுதான் – இவற்றையும், இது தொடர்பாகவும், தொடர்பில்லாமலும் – தன்னார்வ நிறுவனங்கள், நீதிமன்றம், அவமதிப்பு, அவதூறு, வக்கீல் நோட்டீஸ், வியாஜ்யம் என எம்டி முத்துக்குமாரசாமி அவர்கள், விமலாதித்த மாமல்லன் அவர்கள் போன்றவர்கள், எழுதியவையையும் ஒழுங்காகப் படிக்க வேண்டும் – இந்த விஷயத்தில் தமிழ் நாட்டின் கட்சிசாரா, தற்சார்பும், தனித்தன்மையும் உடைய சிந்தனையாளர்களின், அவர்கள் இணைய எழுத்துக்களின் ட்ஸெய்ட்கெய்ஸ்ட் (zeitgeist)  பற்றிப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும் – அதாவது, எனக்கு! (அக்கப்போர் தானோ?) ராபர்ட் ஃப்ரோஸ்ட் சொன்னார்:

“We dance round in a ring and suppose, But the Secret sits in the middle and knows.” Read the rest of this entry »

“நான் ஒரு பதினான்கு சிறுவனாக இருந்த போது, என் தந்தை எந்த அளவுக்கு முட்டாளாக, அறியாமையில் மூழ்கி இருந்தாரென்றால், அவர் என்னருகே வந்தாலே எனக்குப் பற்றிக் கொண்டு வரும்; சகிக்க முடியாது அவரை.

ஆனால் எனக்கு இருபத்தி ஒன்று வயதில் அவரைப் பார்க்கும்போது, ஏழே ஆண்டுகளில் மனிதர் எவ்வளவு கற்றுக் கொண்டு விட்டார் என ஆச்சரியமாகவே இருந்தது…”

— மார்க் ட்வெய்ன் (Mark Twain, “Old Times on the  Mississippi” – Atlantic Monthly, 1874)

அது 1982 என நினைவு. அப்போது நான் ஒரு முதிரா இளைஞன் (இப்போது ஒரு முதிரா நடுத்தரவயதினன் அல்லது முதிரா 48 வயது அரைக் கிழவன் – இதுதான் வித்தியாசம்).

ஆழ்ந்த, பரவலான படிப்பும், சமகால அரசியல் அறிவும் நுண்மான் நுழைபுலம் அறியும் பக்குவமும் எனக்கு இருப்பதாகவும், தொழில் நுட்பப் படிப்பில் சிறந்து விளங்குவதாகவும் பலப்பல புல்லரிப்புப் பிம்பங்கள், மனப் பிரமைகள், பிறழ்வுகள்…

Read the rest of this entry »

’காந்திய மக்கள் இயக்கம்’ அட்வொகேட் தங்கவேலு அவர்களிடமிருந்து வந்த அழைப்பிதழ்…

… நேரம் தவறாமை பற்றிய குறிப்பு எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது – அதே சமயம், இதைக் குறிப்பாகச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறதே நம் சமூகத்திற்கு, என்று நாம் தாமஸத்திலிருந்து மீள்வோம் என்றும் தோன்றுகிறது!

1. காந்திய மக்கள் இயக்கம் –  நடத்திய மதுவிலக்கு மாநாடு பற்றிய அறிவிப்பு.

2. திரு தங்கவேலு அவர்களிடமிருந்து வந்த மடலும், திட்ட அறிக்கையின் கோப்பும்.

அன்புடையீர்!

வணக்கம்.

கடந்த 02 06 12 அன்று சென்னையில் சிறப்புடன் நடந்த மது விலக்கு மாநாட்டில், நம் நிறுவனத் தலைவர் திருமிகு தமிழருவி மணியன் அவர்கள், தயாரித்த “மது வருமானம் ரூ. 18000 கோடிக்கு மாற்று வழிகள் – திட்ட அறிக்கை” , திருமிகு  வை கோ அவர்களால் வெளியிடப்பட்டு, திருமிகு தா பா அவர்களால் பெற்றுக் கொள்ளப்பட்டது தாங்கள் அறிந்ததே.

அந்த அறிக்கை இத்துடன் இணைக்கப்பட்டு உள்ளது. இதன் கருத்துக்களை சமூக  ஆர்வலர்கள், மது விலக்கு பணி முன்னோடிகள் மற்றும் பொது மக்களிடம் முனைப்பாக எடுத்துச் செல்வதில் தங்கள் பங்கினைக் கோருகிறோம்.
அன்புடன்
காந்திய மக்கள் இயக்கத்திற்காக

K.Thangavelu
மாநிலச் செயலாளர்

காந்தியாயணம்…

என்னடா இது ‘ஜாவர்’ சீதாராமன் நாவல்களைப் போல் (மின்னல் மழை மோகினி, பணம் பெண் பாசம், உடல் பொருள் ஆனந்தி…) சம்பந்தா சம்பந்தமில்லாமல் துணுக்குறவைக்கும் ஒரு தலைப்பு என்று எண்ணி அஞ்ச வேண்டாம்.

தைரியமாக, மேலே (அதாவது, கீழே) படியுங்கள்.

இவை, எனக்கு வந்திருந்த சில கேள்விகள் பற்றிய என் எதிர்வினைகளும், தன்னிலை விளக்கங்களும் தான்…

=-=-=-=

    10. காந்தியை பற்றி நிறைய படித்தேன்.என் அளவு படித்தவர்களை நான் இதுவரை சந்திக்கவே இல்லை என்றே ஆணவத்துடன் இருந்தேன்.ஆனால் உங்கள் கட்டுரை என் ஆணவத்துக்கு சம்மட்டி அடி கொடுத்துவிட்டது.அதுசரி காந்தியின் கொள்கைகளின் மீது உங்கள் நம்பிக்கை என்ன? இக்கால நடைமுறைக்கு சரிவருமா? …..சும்மா ஒரு இதுக்கு

அய்யா, நீங்கள் எழுதியிருப்பதைப் பார்த்தால், அனேகமாக உங்களைப் போலப் படித்திருக்க மாட்டேன் எனத்தான் நினைக்கிறேன்.

எனக்குத் தோன்றுகிறது – சிலர் – காந்தியைப் பற்றி ஒன்றுமே விஷய ஞானம் இல்லாதவர்கள் கூட அவ்வழியில் ஒழுகுபவர்கள் இருகிறார்கள் தானே? ஆனால், இதற்கு மாறாக, அவரைப் பற்றி நிறைய மெத்தப் ’படித்த’வர்கள் சிலர் – காந்திய சிந்தனைகளுடன், வாழ்க்கை முறைகளுடன் தொடர்பற்று வாழ்பவர்களும் இருக்கிறார்கள் தானே?

ஆக, படிப்புக்கும் வாழ்க்கைக்கும் சம்பந்தம் பெரும்பாலும் (நம் மக்களில் பெரும்பாலோரிடம்) இல்லை என்பது என் எண்ணம்; மேலும், கடின, எளிதில் மாற்றம் கொள்ளாத, தொடர்ந்து பரிசீலிக்கப் படாத நிலைப்பாடுகளின் பின்புலத்தில், வாழ்வை அதன் விரிவுகளை, மொண்ணையாக கருப்பு-வெளுப்பு எனப் பிரித்துப் பார்ப்பது உபயோகமானது அல்ல என்பதும் என் அபிப்ராயம்.

எப்படி யோசித்தாலும், என்னைவிட நிறைய, மெத்தப் படித்தவர்களும் பலபேர் இருக்கிறார்கள், அவர்களைச் சந்தித்துமிருக்கிறேன் – எனக்கு வாய்ப்பும், வசதிகளும், அனுபவங்களும் அப்படி அமைந்தன.

ஆகவே சம்மட்டி, அடி என்றெல்லாம் சிந்திக்க வேண்டா. நாமெல்லாம் நம்மளவில் காரியங்களைச் செவ்வனே செய்து கொண்டிருந்தால் அதுவே போதுமானதன்றோ?

=-=-=-=

நிற்க, ஒருகாலத்தில் வன்முறைதான், அழித்தொழிப்புதான் தீர்வு எனத் திடமாக நம்பியவன், மேலும் சில (நல்லவேளை, மிகக் குறைந்த) காலம் இயங்கியவன் நான்.

சிறிது யோசித்தால், இன்னமும் சில சமயங்களில் வன்முறை உணர்ச்சிகள், அவை சார்ந்த அலைபாயும் கொந்தளிப்புகள் இருக்கின்றன என்னிடம்.

… இரு மாதங்களுக்கு முன் என் பள்ளிச் சிறுமிகளைச் பாலியல் ரீதியாகச் சீண்ட வந்த, குடிகாரக் கேவல இளம்பொறுக்கிகளை நையப் புடைக்கத்தான் விரும்பினேன் – இதற்கு நடுவில் கூட இருந்தவர்கள், ஐயோ வம்பே வேணாம், சண்டை போடாதீங்க – ஒங்ளுக்கு கொழந்தகுட்டி இருக்குல்ல, இந்தக் குடிகார கும்பல் அருவா கொண்டாந்து வெட்டும், நாம் பேசாமல் கண்டுக்டாம போய்டலாம் – என்று கோழைத்தனத்தை விவேகமாகக் கருதும் நபும்சகர்கள் வேறு; சிறுமிகளும், ஸார் நீங்க அவ்னுங்கள அட்சீங்கன்னா வம்பாய்டும், எங்ளை அவ்னுங்க இன்னும் தொந்த்ரவ் பண்வாங்க, அசிங்கமாய்டும் – என, ஒரே குழப்பம். யோசிக்கவும் நேரமே இல்லை.

ஆக, என்னவானாலும் சரி, இந்தப் பொறுக்கித்தனத்தை நாம் கண்டு கொள்ளாமல் இருக்கக் கூடாது என நான் கையை ஓங்கினேன் கூட, ஒரு காலத்தில் வெகுசிறிது தற்காப்புப் பயிற்சிகள் செய்த ஞாபகம் கொடுத்த தன்னம்பிக்கையும் என் உடல்மீதான அசாத்திய நம்பிக்கையும் வேறு! அஹிம்சை – காந்தி – ஜீவகாருண்யம் – சுத்தசன்மார்க்கம் எல்லாம் அச்சமயம் என் நினவுப் பரப்பிலேயே இல்லை…

ஒரு ஐந்து வினாடிகள் கண்களை மூடி யோசித்த பின்னரும், மிகவும் வருந்தத்தக்க வகையில், மிகுந்த பிரயத்தனத்துக்குப் பின் தான் அந்த ஆவேசத்தை, ரௌத்திரத்தை, ரத்தக் கொதிப்பை அடக்கிக் கொள்ள முடிந்தது,

திருப்பித் திருப்பிச் சொல்லிக் கொண்டேன் – இவர்கள் இளைஞர்கள் தானே, இவர்கள் அரசியல், சமூக, கிராமச் சூழல் இப்படித்தானே, எய்தவர்கள் இருக்க அம்பை நோவானேன் என்றெல்லாம் பல எண்ணங்கள். பின் அவர்களுடைய ‘தலைவ’னைப் பிடித்துத் தோளில் கை போட்டு, ’இங்கேர்ந்து இப்ப நகர்லன்னா, தம்பீங்களா, நடக்கறதே வேற” என்பது போல அடித்தொண்டையில் பல்லைக் கடித்துச் சொல்லி வெளியே அனுப்பி, பயந்துபோன சிறுமிகளையும் பாதுகாப்புடன் அவர்கள் வீட்டிற்கு அனுப்பி… ”ஸார், எதுக்கும் போலீஸ் கிட்ட ஒரு கம்ப்ளெய்ண்ட் கொடுத்ருங்க”ங்களை, எல்லாம் நான் பாத்துக்றேன் என்று சொல்லி அவர்களையும் வீட்டிற்கு அனுப்பி…. உஸ், அப்பாடா

அடுத்த நாள் காலை, அவதிப் பட்ட அந்த இரு சிறுமிகளின் தந்தையர்கள், போதையோடு என்னிடம் வந்து முறையீடு, கோபப்பாய்ச்சல்:

“அவ்னுங்க ஆர்னு சொல்ங்க, ஒளிச்சுட்றோம்!”

“அய்யா, எதற்கு, அவங்க தான் போய்ட்டாங்களே, சின்னப் பசங்க, அவங்களை விட்ருங்க…”

“யோவ், இப்ப அவ்னுங்க ஆர்னு சொல்லப் போறியா, இல்ல…”

“எல்லாம் நம் கிராமப் பசங்க தான். ஏன் நீங்க ஒங்க பொண்ணுங்க கிட்டயே கேக்கலாமே?”

“அதுங்க சின்னப் பொண்க, பயந்த்ருச்சுங்க, நீ சொல்லு”

எனக்கோ நேரமாகிக் கொண்டிருந்தது, அந்தக் குடிகேடர்கள் விடுவதாக இல்லை; ஆக, நான் சொன்னேன், “சரி,  நேரமாகுது எனக்கு, அந்தப் பசங்க <பெயர்கள்>”

”ஓவ்வோ, பெர்ய்ய இட்த்துப் பசங்க, ஆனா நம்ம மச்சான் மாமேன் முறைதான். நம்ம வகையறா தான்! பர்வால்ல சார், அவனுங்ளை விட்றோம் – ங்கோத்தா அவ்னுங்க மட்டும் வேற ஆராவ்தா இர்ந்தா நடக்றதே வேற… ங்கொம்மாள…”

சென்றார்கள்.

சில நொடிகளில், திரும்பி வந்து, “வேற ஏதாவ்து தக்றார்னா சொல்லுங்க, நாங்க பாத்துக்றோம்!”

“ஆஹா, அதுக்கென்ன, சொல்லியனுப்றேன்.”

வீரர்கள் இருவரும் தள்ளாடிக் கொண்டு, புறமுதுகிட்டுச் சென்றனர்.

உண்மையைச் சொன்னால், எனக்கு அந்தக் கணமே அவர்கள் கழுத்தைச் சீவ வேண்டும் என்கிற எண்ணம் தான் மிகுந்தது.

… ஆனாலும், என்ன இருந்தாலும் அவர்கள் தான் என் 10ஆம் வகுப்புச் சிறுமிகளின் தந்தையர்கள், நான் வேலை செய்வது இக்கிராமக் குழந்தைகளுக்காக – ஆக ஏன் இப்படிச் சிறுபிள்ளைத்தனமாக இப்படிக் கோபப்படுகிறேன் என நினைத்துக் கொண்டேன்… இப்படித்தான் நம் மக்கள், நமது பண்பாடு என்பது எனக்குத் தெரியாததா என்ன? வேறு எதனை  நான் எதிர்பார்த்திருக்க  முடியும்…

=-=-=-=

இந்தியாவின் மிகப் பெரிய பிரச்சினை, நம் மக்களில் பெரும்பாலோருக்கு முதுகெலும்பில்லை என்பது தான். மற்ற பிரச்சினைகளான ஏழ்மை, குடி, பற்றாக்குறைகள், திரைப்படம், ரசிகர் மன்றங்கள், இலக்கியம், வைரமுத்து, கருணாநிதிகள், மா-லேக்கள் போன்ற எண்ணிறந்த கொடுமையான விஷயங்கள் கூட ஒரு பொருட்டே இல்லை எனத் தோன்றுகிறது…

… எது எப்படியோ, மூன்று இரவுகள் போலத் தூக்கமும் கெட்டது, என்னைப் பற்றி, என் வன்முறை எண்ணங்கள், செயல்கள் பற்றி வெட்கித்து… ஹ்ம்ம்…

நான் செல்ல வேண்டிய தூரம் மிக, மிக அதிகம், நண்பரே!

ஆனால் திடமாக என்னால் சொல்ல முடியும் – இந்த மனிதர் காந்தி காட்டும் வழிதான் மனித நேயம் மிக்கது. அறவுணர்ச்சியும், தைரியமும் மிக்கது என்பதில் எனக்கு ஐயமே இல்லை. மேலும், அது எக்காலத்துக்கும் ஏற்றது என்பதிலும் எனக்குச் சந்தேகமே இல்லை – ஏனெனில் அது பேசுவதன் அடிப்படை – தோழமை, அன்பு, அறம் பற்றி.

நண்பரே, ‘சும்மா ஒரு இதுக்கு’ நான் இதனைச் சொல்லவில்லை.

பின் குறிப்பு: நீங்கள் ஜெயமோகன் அவர்களின் இணையத்தளத்தைப் தொடர்ந்து படிக்க வேண்டும். (இவர் இணைய தளத்தில் வந்துள்ள பல காந்தி சம்பந்தப் பட்ட கட்டுரைகள் தொகுக்கப் பட்டு இன்றைய காந்தி என்கிற புத்தகமாக வந்திருக்கிறது கூட).

காந்தி இன்று தளமும் படித்தால் நலம் – இது சில ஆர்வமிக்க இளைஞர்களால் நடத்தப் படும், ஒரு தொகுப்புத் தளம்; பலர் இதில் மொழி பெயர்ப்புகளையும் கட்டுரைகளையும் தொடர்ந்து பதித்து வருகிறார்கள்.

ஆனால், நீங்கள்  ஏற்கனவே இவைகளைப் படித்திருப்பீர்கள், படித்துக் கொண்டிருப்பீர்கள் எனத்தான் நினைக்கிறேன்.

=-=-=-=

    11. காந்தி பற்றிய பல நுண்ணிய செய்திகளை சிறப்பாக கொடுத்ததற்கு மிக்க நன்றி.ஒருமுறை திருடு போன சமயம் காந்தி துப்பாக்கி வைத்துக்கொள்ள சொன்னதாக படித்த நினைவு.உண்மையா? பலரிடம் கேட்டேன் அப்படி ஒரு சம்பவம் கிடையவே கிடையாது என்கின்றனர் ஆனால் எனக்கோ நன்கு படித்த நியாபகம். உதவமுடியுமா?

நான் மொழி’பெயர்ப்பு’ தான் செய்திருக்கிறேன் என்றாலும், உங்கள் கருத்துக்கு நன்றி.

ஆனால் உங்களுக்கு நான் உதவ முடியாது எனத்தான் எண்ணம்.

ஏனெனில், நான் படித்தவரை, அவருடன் பழகியவர்கள் எனக்குச் சொன்னது வரை, நான் அறிந்து தெரிந்துகொண்டது வரை அவர் இப்படிச் செய்திருக்க முகாந்திரமே இல்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

தென் ஆஃப்ரிகாவில் ஒரு சமயம், இந்திய வம்சாவழியினர் வெள்ளைக் காரர்களின் படையில், அவர்களுக்கு இணையாகச் சேர்வது, பணியாற்றுவது தொடர்பாகச் சில துப்பாக்கி சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களை அவர் பேசியிருக்கிறார் தான்; ஆனால், அதிலும் கூட அவர் மக்களிடம் துப்பாக்கி வைத்துக் கொள்ளச் சொல்லவில்லை. (இதனைப் பற்றி, முடிந்தால், பின்னர் எழுதுகிறேன்)

திருடுகள் உட்பட்ட சிறு குற்றங்களின் மீதான காந்தியின் அணுகுமுறையே வேறு என்பதை, அவரைச் சிறிதளவு அறிந்து கொள்ள முடிந்தால் தெரியவருமென என் எண்ணம்.

அவரது பேச்சிலும் சரி, எழுத்திலும் சரி, எண்ணத்திலும் சரி – வன்முறை என்கிற ஊரிலேயே அவர் பிறக்கவில்லை என்பது என் அபிப்ராயம்.

=-=-=-=

(அப்பாடா, இந்தக் கடிதப்-பதில்கள் பதிவுகள், தற்போதைக்கு முடிந்தன. மின்னஞ்சல்கள் அனுப்பி, பின்னூட்டங்களித்து –  நன்றி தெரிவித்து, அறிவுரையளித்து, (பெரும்பாலும்) திட்டியவர்களுக்கு நன்றி)

காந்தியாயணம்…

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்)  என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின்  ஆறாம் அத்தியாயம்: ஸ்கேவென்ஜர்.

’காந்தி எனும் கக்கூஸ்காரர்’ அத்தியாயத்தின் மூன்று பகுதிகளில், மூன்றாம், கடைசிப் பகுதி கீழே. (முதல் பகுதி, இரண்டாம் பகுதி)

=-=-=-=

1946 – டெல்லியில் இருந்த ஒரு தோட்டிகள் குடியிருப்புக்குச் சென்று அவர்களிடம் அளவளாவிய காந்தி…

உள்ளாட்சி / நகராட்சிக் கூட்டங்களில் ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் சாதனைகளை விவரித்த பின், காந்தி அடிக்கடிச் சொல்லும், பேசும் விஷயம்:

“உங்களை, விசாலமான சாலைகளுக்காகவும், அற்புதமான விளக்கு வெளிச்சங்களுக்காகவும், அழகான பூங்காக்களுக்காகவும் பாராட்டுகிறேன். ஆனால், முன்மாதிரிக் கழிப்பறைகளும், இரவும் பகலும் சுத்தமாகவும், சுகாதாரமாகவும் இருக்கும் சாலைகளும் தெருக்களும் – இல்லாத ஒரு நகராட்சி, அதன் நிர்வாகம் – அவை இருப்பதற்கே தகுதியற்றவை அல்லவா?

… நம் நகராட்சிகள் அவசியமாக தீர்க்க வேண்டிய ஒரு பெரிய, முக்கியமான பிரச்சினை சுகாதாரமின்மைதான்..

… நீங்கள் எப்போதாவது யோசித்திருக்கிறீர்களா, எப்படி, எந்த விதமான சூழ்நிலைகளில் நமது பெருக்குனர்களும், தோட்டிகளும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று?”

குடிமக்களுக்கு அவர் சொன்னது:

“நீங்கள் உங்கள் கைகளில் வாளிகளையும், துடைப்பங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு உழைக்காதவரை, உங்கள் வீடுகளையும், நகரங்களையும் சுத்தமாக்க – சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ள, முடியவே முடியாது.”

ஒரு, மாதிரிப்-பள்ளிக்கு (model school) அவர் சென்றிருந்த போது, அங்குள்ள ஆசிரியர்களுக்கு அவர் சொன்னார்:

“உங்கள் பள்ளியை ஒரு தரம் வாய்ந்த முன்மாதிரியாக வளர்த்தெடுக்க வேண்டுமென்றால், நீங்கள், உங்கள் மாணவர்களுக்குப் படிப்புச் சொல்லிக் கொடுப்பதற்கு அப்பாற்பட்டு – அவர்களை, தரம் வாய்ந்த சமையல்காரர்களாகவும்,செய்நேர்த்தி மிக்க தோட்டிகளாகவும் கூட ஆக்கவேண்டும்.”

பள்ளி மாணவர்களுக்கு, அவருடைய அறிவுரை:

“உங்களுக்கு நீங்களே தோட்டிகளாக முடிந்தால், நீங்கள் உங்கள் சுற்றுப் புறங்களைத் தூய்மையாக வைத்துக் கொள்வீர்கள்.

… விக்டோரியா சிலுவைப் பதக்கம் [victoria cross] வாங்குவதற்கு வேண்டிய தைரியத்தை விடச் சற்றும் குறைந்ததல்ல – செய்நேர்த்தி மிக்க தோட்டியாவதற்குள்ள தைரியம்…”

=-=-=-=

அவரது ஆசிரமத்துக்குப் பக்கத்தில் வசித்த கிராமவாசிகள் அவர்களுடைய மலத்தை, மண் போட்டு மூடிவிட மறுத்தனர். அவர்கள் சொன்னார்கள், “இது தோட்டிகளின் வேலை. மலத்தை கண்ணால் பார்ப்பது ஒரு பாவமான (sin) செயல், அதைவிடவும் கொடிய பாவம் – அதன் மேல் மண் போட்டு மூடுவது”

காந்தி நேரடியாக, சுற்றுப்புறக் கிராமங்களில் நடக்கும் துப்புரவுப் பணிகளை மேற்பார்வை பார்த்தார். அவர்களுக்கு முன் மாதிரியாகத் திகழ, அவரே சில மாதங்களுக்கு பக்கத்திலுள்ள கிராமங்களுக்கு, ஒரு வாளியுடனும், துடைப்பத்துடனும் அனுதினமும் சென்றார், வேலை செய்தார். கூடவே அவருடைய நண்பர்களும், விருந்தாளிகளும் அவருடன் சென்றனர்.

அவர்கள் திருப்பிக் கொண்டு வந்த, குப்பையும் மலமும் நிறைந்த வாளிகளை, அதற்கென வெட்டப்பட்ட குழிகளில் கொட்டினர்.

காந்திக்கு, சரியான முறையில் கழிவுகளை அகற்றுவதும் அறிவியல் தான்; அவரைப் பொறுத்தவரை – அதுவும், எதுவும் அறிவியல் சார்ந்திருக்க வேண்டும்…

=-=-=-=

அவருடைய ஆசிரமங்களில், கழிவுகளை அப்புறப் படுத்தும் வேலையை ஆசிரமவாசிகள் அனைவரும் செய்ய வேண்டும். காந்தி அவர்களுக்கு, அதற்குத் தேவையான வழிமுறைகளைச் சொல்லிக் கொடுத்தார்.

பல இன, மத, நிற  – பின்னணி சார்ந்த பலவித பழக்கங்களுடைய மக்கள் அவர் ஆசிரங்களில் வாழ்ந்தாலும், ஒரு விதமான குப்பையோ, துளிக் கழிவையோ அங்கு பார்க்கவே முடியாது. அனைத்துக் கழிவுகளும் குழிகளில் புதைக்கப் பட்டன. காய்கறிக் கழிவுகள், தோல்கள், சாப்பாட்டு மிச்சங்கள் போன்றவை, அதற்கென தோண்டப் பட்ட எருக் குழிகளில் போட்டு மூடப்பட்டன.

மனித மலமும் புதைக்கப் பட்டுப் பின் உயர்ந்தரக எருவாக மாற்றப் பட்டு, உபயோகிக்கப் பட்டது.

உபயோகித்த நீர், கழிவு நீர் – தோட்டங்களில் பாய்ச்சப் பட்டது.

அவருடைய பண்ணைகள் / ஆசிரமங்களில் நவநாகரீக பாதாள சாக்கடை போன்ற வசதிகள் இல்லாவிட்டாலும் மிக சுத்தமாக இருந்த காரணத்தால், துர் நாற்றமோ, ஈத்தொல்லையோ இருக்கவே இல்லை.

காந்தியும் அவருடைய சகோதரப் பணியாளர்களும், முறை வைத்துக் கொண்டு, ஆசிரமத்துக்குத் தேவையான தோட்டி வேலைகளைச் செய்தனர்.

காந்தி அந்த ஆசிரமங்களில், வாளிக் கழிப்பறைகளையும், மலமும் நீரும் தனித்தனியே சேகரம் செய்யக் கூடிய இரட்டைக்குழி முறையையும் – அறிமுகப் படுத்தினார். அவர் ஆசிரமங்களுக்கு வருகை தந்த எல்லா விருந்தாளிகளிடமும், அங்கிருந்த நூதனக் கழிவு மேலாண்மை முறைகளை, பெருமிதத்துடன் காட்டி மகிழ்ந்தார்.

பணக்காரர்களோ ஏழைகளோ, தலைவர்களோ தொண்டர்களோ, இந்தியர்களோ வெளி நாட்டார்களோ – எவர் அவர் ஆசிரமங்களுக்கு / பண்ணைகளுக்கு வந்தாலும், அவர்கள் இம்மாதிரிக் கழிப்பறைகளைத்தான் உபயோகிக்க வேண்டியிருந்தது.

இப்படிப்பட்ட ஆராய்ச்சிகளால், முறைகளால் – ஆசாரவாதிகளிடமும், பெண்களிடமும் இருந்த, கழிவுகள் மீதான அருவருப்பை – அவரால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அகற்ற முடிந்தது.

=-=-=-=

எப்போது அவருக்குச் சிறிது சுத்தப் படுத்தும் வேலை கிடைத்தாலும், காந்தி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவரைப் பொருத்தவரை, ஒருவருடைய சுத்தம் பற்றிய உணர்வு என்பது, அவருடைய கழிப்பறையை அவர் எப்படி வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதிலேயே தெரிந்துவிடும்.

அவருக்கு 76 வயது ஆகும்போது அவர் பெருமையுடன் சொன்னார்,

“ஒரு சிறிய அழுக்கோ, அல்லது நாற்றமோ, சிறு வாடையோகூட  நான் உபயோகிக்கும் கழிப்பானில் இருக்காது; ஏனெனில் நானே அதனைச் சுத்தம் செய்கிறேன்.”

பல சமயங்களில் அவர் தன்னை ஒரு தோட்டியாகவே விவரித்துக் கொண்டார் – அவர் ஒரு தோட்டியாகவே இறக்க முடியுமானால் அதுவே அவருக்குப் போதுமானது எனச் சொன்னார். மேலும் அவர், இந்துக்களில், மெளடீக-ஆசாரசீலர்களான இருந்தவர்களிடம் – தீண்டத்தகாதவர்களுடன் சேர்த்து தன்னையும் பகிஷ்கரிக்கும்படிச் சொன்னார்.

அவர், தோட்டிகள் குடியிருப்புக்குச் சென்று [பெரும்பாலும் எங்கு அவர் சென்றாலும், தோட்டிகளுடனேதான் தங்குவதை ஒரு பழக்கமாகவே வைத்திருந்தார்] அவர்களுடன் அளவளாவிக் கொண்டு இருக்கும் போது, அவர்கள் தங்களுடைய துயரக் கதையைச் சொல்வர். அவரும், அவர்களுக்குச் சொல்வார் – அவர்களுடைய தொழில் இழிவானதொன்றல்ல; மேலும், அவர்கள் குடிப்பழக்கத்தையும், இறந்த மிருகங்களின் இறைச்சியை உண்பதையும் விட்டுவிடவேண்டுமென்றும்.

அவர் என்றுமே தோட்டிகள் வேலை நிறுத்தம் செய்வதை ஆதரிக்க முயன்றதில்லை; அது மட்டுமல்ல, அவர்கள், ஒரு நாள் வேலை நிறுத்தம் செய்யலாமென்றும் கூடச் சொன்னதில்லை. [அவர் பணிகளை, நமது கர்மங்களைப் பார்த்தவிதம் அப்படி. தனக்கு ஒரு நீதி, மற்றவர்களுக்கு இன்னொரு நீதி என்று நினைத்தவரல்லர் அவர்]

அவருடைய ’ஹரிஜன்’ பத்திரிக்கையில், ஒரு தோட்டி என்பவர் எப்படி இருக்கவேண்டுமென விவரித்தார்:

“அவருக்கு சுற்றுச்சூழலுக்கு, தேவைக்கு ஏற்றவாறு எப்படி, ஒரு கழிப்பறையைக் கட்டவேண்டுமெனத் தெரிய வேண்டும்; அதனைச் சரியான வழியில் சுத்தம் செய்வது எப்படி எனவும் தெரிய வேண்டும். அவருக்கு, மலத்தினுடைய வாடை இருந்தாலும் அதனைப் பொருட்படுத்தாமல் அதனை மீறி, எப்படி அதன் துர்நாற்றத்தைப் போக்குவது என்பது தெரிய வேண்டும். மேலும் அவர் எம்மாதிரிக் கிருமிநாசினிகளை உபயோகித்து மலத்தை ஆபத்தற்றதாக மாற்ற வேண்டும் என்பதை அறியவும் வேண்டும்.

இவற்றுக்கெல்லாம் அப்பால், எப்படி மலத்தையும் சிறுநீரையும், எருவாக மாற்றுவது என்பதன் முறைகளையும் அறிந்திருத்தல் வேண்டும்.”

காந்தி என்ன செய்ய முயன்றாரென்றால்: தோட்டி வேலை, ஒரு திணிக்கப் பட்ட,  ஒரு சாராரால் மட்டுமே தொடர்ந்து செய்யப் பட்ட வேலையாக இருந்ததிலிருந்து மாற்றப் பட்டு – அதனை ஒரு இன்றியமையாத சமூகப்பணியாகக் கருதப்படும் தளத்திற்கு உயர்த்துவது தான்.

=-=-=-=

காந்தியுடைய ‘காதி’ சுற்றுப் பயணங்களின்போது ஒரு சமயம் – அவர் பேச இருந்த ஒரு கூட்டத்தில் பங்கேற்க, தோட்டிகள் அனுமதிக்கப் படவில்லை.

அவருக்கு இந்த விஷயம் தெரியவந்த போது, அவர் அந்தக் கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்தவர்களிடம் சொன்னார்,

“நீங்கள் உங்களுடைய பணவெகுமதிகளையும், உங்கள் மேடைப்பேச்சுக்களையும் உங்களிடமே வைத்துக் கொள்ளுங்கள். நான் தீண்டத்தகாதவர்களோடு மட்டுமே பேசப் போகிறேன். உங்களில் எவருக்கு அக்கூட்டத்திற்கு வரத் தோன்றுகிறதோ அவர்கள் அங்கு வரலாம்.”

=-=-=-=

அவருக்கு 77 வயதாக இருக்கும்போது (இறப்பிற்கு இரு வருடங்கள் முன்னால்)  காந்தி மும்பயிலும், டெல்லியிலும் இருந்த தோட்டிகளின் குடியிருப்பில்,  வழக்கம் போல, சில நாட்கள் தங்கியிருந்தார். ஆனால் அச்சமயம், அவர் விரும்பினாலும், அவருடைய வயது காரணமாக அவரால் அக்குடியிருப்பிலேயே தங்கி அங்கு சமைக்கப் பட்ட உணவையே சாப்பிட முடியவில்லை. அக்குடியிருப்பிலேயே தங்க முடிந்தாலும், அவர் மேல் உள்ள அபிமானத்தால் அவருக்கு பலச் சலுகைகள் அளிக்கப் படுவதையும் அவர் விரும்பவில்லை.

=-=-=-=

காந்தி, ஒருசமயம் வைஸ்ராயைப் பார்ப்பதற்காக ஷிம்லா சென்றிருந்தபோது, தன்னுடன் பணிபுரிபவர் ஒருவரை அங்கிருந்த தோட்டிகளின் குடியிருப்புக்கு அனுப்பி அதனைப் பார்வையிடப் பணித்தார். அவர் திரும்பி வந்து, அந்தத் தோட்டிகளின் குடியிருப்பு, படு மோசமான நிலைமையில், விலங்குகள் கூட வாழமுடியாத நிலையில் இருப்பதைச் சொன்னவுடன் காந்தி மிகுந்த மனவருத்தமுற்றுச் சொன்னார்,

“இப்படி நாம் நம் தோட்டிகளை மிருகங்களை விடக் கேவலமான நிலைமைக்குத் தள்ளியிருக்கிறோம்…

… ஏதோ அவர்கள் இப்படிக் கொஞ்சம் காசு சம்பாதித்தாலும், அது அவர்களின் மனிதத்தையும் கண்ணியத்தையும் சிதைத்துத் தானே வருகிறது? அந்தத் தோட்டி, மலத்துக்கு நடுவில், கழிப்பறை சுவற்றின் நிழலில் பயந்து பதுங்கியபடி,  தன் உணவை உண்பதைப் பாருங்கள். நம் இதயத்தைப் பிளக்கும் சோகமில்லையா இது?”

தோட்டிகள், மலம் நிரம்பிய வாளிகளைத் தங்கள் தலையில் சுமந்து செல்லும் காட்சி அவரை மிகவும் வருத்தம் கொள்ளச் செய்தது.

=-=-=-=

அவர் சொன்னார்,  தகுந்த உபகரணங்களின் உதவியுடன் வேலை செய்தால், நிச்சயம் வெகு லகுவாகவும், சுத்தமாகவும் தோட்டிப் பணியை முடிக்கமுடியுமென்று; தோட்டி வேலை ஒரு உயர்ந்த கலை என்று அவர் கருதினார்.

மேலும் அவர், அந்தக் கலையை, தன்னை அசுத்தப் படுத்திக் கொள்ளாமல் பலமுறை செய் நேர்த்தியுடன் செய்து காட்டினார் – அவர் வெறும் பேச்சுக்களோடு நிற்கவில்லை.

1942 என நினைக்கிறேன்; மலம், குப்பை கூளங்களைத் துப்புரவு செய்ய, தன்னை ஆயத்தப் படுத்திக் கொள்ளும் காந்தி…

=-=-=-=

ஒரு சமயம், ஒரு அயல்நாட்டுக்காரர் காந்தியைக் கேட்டார், “உங்களை ஒரு நாளுக்கு மட்டும் இந்தியாவின் வைஸ்ராயாக இருக்கச் செய்தால், நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?”

காந்தி சொன்னார், “ நான், வைஸ்ராயில் இல்லத்தருகே வசிக்கும் தோட்டிகளின் குப்பைக் கூடங்களாக இருக்கும் கழிப்பறைகளைச் சுத்தம் செய்வேன்.”

“ஒருக்கால், உங்களுக்கு இன்னொரு நாளும் அப்படியே வைஸ்ராயாக இருக்க நீடிப்புச் செய்தால்?”

காந்தி பதிலளித்தார், “அதே வேலையை, நான் அந்த நாளும் செய்வேன்!”

=-=-=-=

அடுத்து… காந்தி எனும் சக்கிலியர்

காந்தியாயணம்…