பொறுத்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை. மன்னிக்கவும். Read the rest of this entry »

என் அன்புக்கும் மரியாதைக்குமுரிய ஸ்வாமிஜி அவர்களைப் பற்றி ஓரிருமுறை எழுதியிருக்கிறேன். Read the rest of this entry »

அரவிந்தன் கண்ணையன் அவர்கள் எழுதிய, முகாந்திரமேயில்லாத, அடிப்படைகளைப் புரிந்துகொள்ளவே முயற்சிக்காத ஆங்கில மேட்டிமைதொனி முன்முடிவுக் கட்டுரைக்கு பதிலாக – லாவணித் தமிழ்க் கட்டுரையொன்றை எழுதலாமா வேண்டாமா, எழுதினாலும் (எனக்கேகூட!) ஏதாவது உபயோகம் இருக்குமா என யோசித்துக்கொண்டிருந்தேயிருந்தாலும், குறிப்புகளையும்  எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

என் நண்பர் ஒருவரிடமும் இதன் அவசியமின்மை/அவசியம் பற்றி அறிவுரை கேட்டிருந்தேன். அவர் பதில் எப்போதும்போலவே சமனத்துடன் இருந்தது = ‘எழுதவேண்டுமென்றால் இப்படி எழுதலாம், ஆனால் அப்படி வேண்டாம்!’ அய்யா, நன்றி! :-) Read the rest of this entry »

எச்சரிக்கை: இப்பதிவில் – இணையத்திலிருந்து எடுத்த கேலிச்சித்திரங்கள் அதிகமாகவே இருக்கின்றன. பொறுமையாகப் படிக்கவும்/பார்க்கவும்.

… நமதிந்தியாவில் – இந்தத் தறிகெட்டலையும் தன்னார்வத் தொண்டு(!) நிறுவனங்களை நெறிப் படுத்தும் வகையில், கொஞ்சமேனும் செயல்பாடுகள் ஆரம்பித்திருப்பது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி கொடுக்கிறது.  :-))) Read the rest of this entry »

அண்மையில், ஒரு பின்னூட்டத்தில் இப்படி எழுதியிருந்தேன்.

சுமார் பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்னால், ஒரு முறை ஸ்ரீ தரம்பால் அவர்களுடன் அளவளாவிக் கொண்டிருந்தபோது, அவருடன் — கம்பி மாதிரி ஒல்லியாகவும், முகமெல்லாம் கருணையும், பாண்டித்தியமும் ஒழுகும் சித்பவன்காரர் ஒருவரும் (90+) இருந்தார். பார்த்த மாத்திரத்திலேயே மகாமகோ மேதைகள் எனச் சிலசமயம், நம்மால் சிலரை உணர்ந்துகொள்ள முடியுமல்லவா? அவர் அப்படித்தான்.கூட இருந்த ஆஸாதி பசாவ் ஆந்தோலன்காரரான (=’சுதந்திரத்தைக் காப்பாற்று’ இயக்கம்) ராஜீவ் தீக்ஷித்  போன்றவர்கள் ஸ்ரீ தரம்பால் அவர்களை என்னென்னமோ கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். சுவாரசியமான விவாதங்கள். காரத்தன்மை மிக்கவையும் இளமைத் துடிப்பால் விசிறப்பட்டவையுமான பல பார்வைகள், கருத்துகள் முன்வைக்கப்பட்டன. சுமார் 11 மணிக்கு ஏறக்குறைய எல்லோரும் கிளம்பிப் போனபோது – நாங்கள் மூவர் மட்டுமே இருந்தோம்.

மறுபடியும் ‘ஹிந்த் ஸ்வராஜ்’ பற்றிப் பேச்சு கிளம்பியது. அதுவரை உன்னிப்பாக உரையாடல்களைக் கவனித்தாலும் ஒன்றுமே பேசாத அந்த பெரியமனிதர் – நடுக்கமற்ற, தெளிவான குரலில் சுமார் 4 மணி நேரம் போல – காலை 3 மணி வரை, தொடர்ந்து பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசினார். நான் கேட்ட சில அதிகப் பிரசங்கித்தனமான கேள்விகளுக்கும் பதில் அளித்தார். ‘ஆஹா’ தருணங்கள். இந்தியாவைப் பற்றியும் பாரதத்தைப் பற்றியும் இன்னும் பல செறிவான பார்வைகள் கிடைத்தன. நான் கொடுத்து வைத்தவன்.

அப்போது அவர் உபயோகித்த பல நுணுக்கமான பதங்களில் ஒன்று – सुकृति, நான் உபயோகப் படுத்தியுள்ள அர்த்தத்தில்.

நான் இம்மாதிரி அர்த்தத்தில் ஸுக்ரிதியைக் கேள்விப்பட்டதில்லையே என்று சொன்னதற்கு, அவருடைய பதில் – ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் ஒரு டிக்ஷனரி மூலமாக மட்டுமே பல விஷயங்களை அணுகமுடியாது அல்லவா? ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் – பலவகைகளில், பேச்சுவழக்குகளில், தொன்மங்களில் இந்த குறியீட்டு விரிவாக்கல் (~symbol overloading) இருக்கிறது என்றார். காளிதாஸனிடமிருந்து ஒரு மேற்கோள் கொடுத்தார் என மங்கலாக நினைவு.

ஆகவேதான் – நான் ‘பாரதத்தின் மைய நீரோட்டங்களான அணுகுமுறைகளில் ஒன்று – ஸுக்ரிதி: இதன் பலவிதமான அர்த்தங்களில் சில =’ என எழுதினேன்.

ப்ரூவர்’ஸ் டிக்ஷனரி போல ஒன்று ஸம்ஸ்க்ருதத்திற்கு இருந்தால், எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்?

ஏன், நம் தமிழுக்குக் இப்படிப்பட்ட ஒரு புத்தகம் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும்தானே?கூட

குறிப்பு: இந்த சித்பவன்காரரைப் பற்றிப் பின்னொரு சமயம் எழுதுகிறேன். (3 ஃபெப்ருவரி, 2015)

-0-0-0-0-0-

சரி. பலவிதமான சிந்தனைகளில் அலைக்கழிக்கப் பட்டு, இன்னமும் முழித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்; பொதுவாக இரவு ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் தூங்கியே போய்விடுவேன். இன்று, இந்த அலறும் நினைவுகளுக்கு நேரமிருக்கிறது. ஆகவே, இவரைப் பற்றிய சில குறிப்புகளை தூசி தட்டி எழுதுகிறேன்.
Read the rest of this entry »

இதாணு:  எஸ் ராமகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணி… (3/3)! அறியோ?

லாஸ்ட் போஸ்டாணு, மனசிலாயீ? ஞான் வெறுத்துப்போயி… ஈஸ்வரா!

… ஸார், க்ஷமிக்கண்டே… ஈ  ‘எஸ்ராவோடெ ராவுகள்’ —  ஞங்ஙள் ஐவி செசி ஸினிமா அல்லா, கேட்டோ? ஞிங்கள  குருத்தங்கெட்ட  தமிழ் ஸாஹித்யம் பெற்றியாக்கம்.

… … … … பேடிக்கண்டா!   … … கரையண்டா ஸாரே! சாயா வெள்ளம் வேணோ?

… … எந்தா ஸார் ஞிங்ஙள் பரையுன்னது? எவ்விடிக்கு போவுன்னு ஸார்?… வெறிதே இருக்கின் ஸாரே… ஸார்! ஸாஆஆஅர்ர்ர்!!  aye aegree. zuizide is zimbly no zolution.  uou onderztand?

…Besides, ezra is a thick armoured battletank, he can pound  away merrily, while you lousy lusers  keep complaining. Resistance is futile, yes. :-(

சரி. ஓடாதீர்கள்! இதுதான் (இப்போதைக்கு) எஸ்ரா துர்குணம் அவர்கள் பற்றிய கடைசிப் பதிவு.

எச்சரிக்கை: இது ஒரு  ‘நகைச்சுவைக்’ கட்டுரையல்ல. சோககாவியம்தான். :-(

Read the rest of this entry »

… அல்லது காந்தி எனும் செருப்புத் தைப்பவர்…

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்) என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்டு,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின் ஆறாம் அத்தியாயம்: காப்ளர் (cobbler).

-0-0-0-0-0-

காந்திக்கு அப்போது வயது 63. வல்லபாய் படேல் அவர்களுடன் யெரவாடா சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார்.

வல்லபாய்க்கு புதிய செருப்புகள் தேவைப்பட்டன. ஆனால், சிறையில் அந்த வருடம், நல்ல செருப்புத் தைப்பவர்கள் இல்லை.

Read the rest of this entry »

என்னடா இது ‘ஜாவர்’ சீதாராமன் நாவல்களைப் போல் (மின்னல் மழை மோகினி, பணம் பெண் பாசம், உடல் பொருள் ஆனந்தி…) சம்பந்தா சம்பந்தமில்லாமல் துணுக்குறவைக்கும் ஒரு தலைப்பு என்று எண்ணி அஞ்ச வேண்டாம்.

தைரியமாக, மேலே (அதாவது, கீழே) படியுங்கள்.

இவை, எனக்கு வந்திருந்த சில கேள்விகள் பற்றிய என் எதிர்வினைகளும், தன்னிலை விளக்கங்களும் தான்…

=-=-=-=

    10. காந்தியை பற்றி நிறைய படித்தேன்.என் அளவு படித்தவர்களை நான் இதுவரை சந்திக்கவே இல்லை என்றே ஆணவத்துடன் இருந்தேன்.ஆனால் உங்கள் கட்டுரை என் ஆணவத்துக்கு சம்மட்டி அடி கொடுத்துவிட்டது.அதுசரி காந்தியின் கொள்கைகளின் மீது உங்கள் நம்பிக்கை என்ன? இக்கால நடைமுறைக்கு சரிவருமா? …..சும்மா ஒரு இதுக்கு

அய்யா, நீங்கள் எழுதியிருப்பதைப் பார்த்தால், அனேகமாக உங்களைப் போலப் படித்திருக்க மாட்டேன் எனத்தான் நினைக்கிறேன்.

எனக்குத் தோன்றுகிறது – சிலர் – காந்தியைப் பற்றி ஒன்றுமே விஷய ஞானம் இல்லாதவர்கள் கூட அவ்வழியில் ஒழுகுபவர்கள் இருகிறார்கள் தானே? ஆனால், இதற்கு மாறாக, அவரைப் பற்றி நிறைய மெத்தப் ’படித்த’வர்கள் சிலர் – காந்திய சிந்தனைகளுடன், வாழ்க்கை முறைகளுடன் தொடர்பற்று வாழ்பவர்களும் இருக்கிறார்கள் தானே?

ஆக, படிப்புக்கும் வாழ்க்கைக்கும் சம்பந்தம் பெரும்பாலும் (நம் மக்களில் பெரும்பாலோரிடம்) இல்லை என்பது என் எண்ணம்; மேலும், கடின, எளிதில் மாற்றம் கொள்ளாத, தொடர்ந்து பரிசீலிக்கப் படாத நிலைப்பாடுகளின் பின்புலத்தில், வாழ்வை அதன் விரிவுகளை, மொண்ணையாக கருப்பு-வெளுப்பு எனப் பிரித்துப் பார்ப்பது உபயோகமானது அல்ல என்பதும் என் அபிப்ராயம்.

எப்படி யோசித்தாலும், என்னைவிட நிறைய, மெத்தப் படித்தவர்களும் பலபேர் இருக்கிறார்கள், அவர்களைச் சந்தித்துமிருக்கிறேன் – எனக்கு வாய்ப்பும், வசதிகளும், அனுபவங்களும் அப்படி அமைந்தன.

ஆகவே சம்மட்டி, அடி என்றெல்லாம் சிந்திக்க வேண்டா. நாமெல்லாம் நம்மளவில் காரியங்களைச் செவ்வனே செய்து கொண்டிருந்தால் அதுவே போதுமானதன்றோ?

=-=-=-=

நிற்க, ஒருகாலத்தில் வன்முறைதான், அழித்தொழிப்புதான் தீர்வு எனத் திடமாக நம்பியவன், மேலும் சில (நல்லவேளை, மிகக் குறைந்த) காலம் இயங்கியவன் நான்.

சிறிது யோசித்தால், இன்னமும் சில சமயங்களில் வன்முறை உணர்ச்சிகள், அவை சார்ந்த அலைபாயும் கொந்தளிப்புகள் இருக்கின்றன என்னிடம்.

… இரு மாதங்களுக்கு முன் என் பள்ளிச் சிறுமிகளைச் பாலியல் ரீதியாகச் சீண்ட வந்த, குடிகாரக் கேவல இளம்பொறுக்கிகளை நையப் புடைக்கத்தான் விரும்பினேன் – இதற்கு நடுவில் கூட இருந்தவர்கள், ஐயோ வம்பே வேணாம், சண்டை போடாதீங்க – ஒங்ளுக்கு கொழந்தகுட்டி இருக்குல்ல, இந்தக் குடிகார கும்பல் அருவா கொண்டாந்து வெட்டும், நாம் பேசாமல் கண்டுக்டாம போய்டலாம் – என்று கோழைத்தனத்தை விவேகமாகக் கருதும் நபும்சகர்கள் வேறு; சிறுமிகளும், ஸார் நீங்க அவ்னுங்கள அட்சீங்கன்னா வம்பாய்டும், எங்ளை அவ்னுங்க இன்னும் தொந்த்ரவ் பண்வாங்க, அசிங்கமாய்டும் – என, ஒரே குழப்பம். யோசிக்கவும் நேரமே இல்லை.

ஆக, என்னவானாலும் சரி, இந்தப் பொறுக்கித்தனத்தை நாம் கண்டு கொள்ளாமல் இருக்கக் கூடாது என நான் கையை ஓங்கினேன் கூட, ஒரு காலத்தில் வெகுசிறிது தற்காப்புப் பயிற்சிகள் செய்த ஞாபகம் கொடுத்த தன்னம்பிக்கையும் என் உடல்மீதான அசாத்திய நம்பிக்கையும் வேறு! அஹிம்சை – காந்தி – ஜீவகாருண்யம் – சுத்தசன்மார்க்கம் எல்லாம் அச்சமயம் என் நினவுப் பரப்பிலேயே இல்லை…

ஒரு ஐந்து வினாடிகள் கண்களை மூடி யோசித்த பின்னரும், மிகவும் வருந்தத்தக்க வகையில், மிகுந்த பிரயத்தனத்துக்குப் பின் தான் அந்த ஆவேசத்தை, ரௌத்திரத்தை, ரத்தக் கொதிப்பை அடக்கிக் கொள்ள முடிந்தது,

திருப்பித் திருப்பிச் சொல்லிக் கொண்டேன் – இவர்கள் இளைஞர்கள் தானே, இவர்கள் அரசியல், சமூக, கிராமச் சூழல் இப்படித்தானே, எய்தவர்கள் இருக்க அம்பை நோவானேன் என்றெல்லாம் பல எண்ணங்கள். பின் அவர்களுடைய ‘தலைவ’னைப் பிடித்துத் தோளில் கை போட்டு, ’இங்கேர்ந்து இப்ப நகர்லன்னா, தம்பீங்களா, நடக்கறதே வேற” என்பது போல அடித்தொண்டையில் பல்லைக் கடித்துச் சொல்லி வெளியே அனுப்பி, பயந்துபோன சிறுமிகளையும் பாதுகாப்புடன் அவர்கள் வீட்டிற்கு அனுப்பி… ”ஸார், எதுக்கும் போலீஸ் கிட்ட ஒரு கம்ப்ளெய்ண்ட் கொடுத்ருங்க”ங்களை, எல்லாம் நான் பாத்துக்றேன் என்று சொல்லி அவர்களையும் வீட்டிற்கு அனுப்பி…. உஸ், அப்பாடா

அடுத்த நாள் காலை, அவதிப் பட்ட அந்த இரு சிறுமிகளின் தந்தையர்கள், போதையோடு என்னிடம் வந்து முறையீடு, கோபப்பாய்ச்சல்:

“அவ்னுங்க ஆர்னு சொல்ங்க, ஒளிச்சுட்றோம்!”

“அய்யா, எதற்கு, அவங்க தான் போய்ட்டாங்களே, சின்னப் பசங்க, அவங்களை விட்ருங்க…”

“யோவ், இப்ப அவ்னுங்க ஆர்னு சொல்லப் போறியா, இல்ல…”

“எல்லாம் நம் கிராமப் பசங்க தான். ஏன் நீங்க ஒங்க பொண்ணுங்க கிட்டயே கேக்கலாமே?”

“அதுங்க சின்னப் பொண்க, பயந்த்ருச்சுங்க, நீ சொல்லு”

எனக்கோ நேரமாகிக் கொண்டிருந்தது, அந்தக் குடிகேடர்கள் விடுவதாக இல்லை; ஆக, நான் சொன்னேன், “சரி,  நேரமாகுது எனக்கு, அந்தப் பசங்க <பெயர்கள்>”

”ஓவ்வோ, பெர்ய்ய இட்த்துப் பசங்க, ஆனா நம்ம மச்சான் மாமேன் முறைதான். நம்ம வகையறா தான்! பர்வால்ல சார், அவனுங்ளை விட்றோம் – ங்கோத்தா அவ்னுங்க மட்டும் வேற ஆராவ்தா இர்ந்தா நடக்றதே வேற… ங்கொம்மாள…”

சென்றார்கள்.

சில நொடிகளில், திரும்பி வந்து, “வேற ஏதாவ்து தக்றார்னா சொல்லுங்க, நாங்க பாத்துக்றோம்!”

“ஆஹா, அதுக்கென்ன, சொல்லியனுப்றேன்.”

வீரர்கள் இருவரும் தள்ளாடிக் கொண்டு, புறமுதுகிட்டுச் சென்றனர்.

உண்மையைச் சொன்னால், எனக்கு அந்தக் கணமே அவர்கள் கழுத்தைச் சீவ வேண்டும் என்கிற எண்ணம் தான் மிகுந்தது.

… ஆனாலும், என்ன இருந்தாலும் அவர்கள் தான் என் 10ஆம் வகுப்புச் சிறுமிகளின் தந்தையர்கள், நான் வேலை செய்வது இக்கிராமக் குழந்தைகளுக்காக – ஆக ஏன் இப்படிச் சிறுபிள்ளைத்தனமாக இப்படிக் கோபப்படுகிறேன் என நினைத்துக் கொண்டேன்… இப்படித்தான் நம் மக்கள், நமது பண்பாடு என்பது எனக்குத் தெரியாததா என்ன? வேறு எதனை  நான் எதிர்பார்த்திருக்க  முடியும்…

=-=-=-=

இந்தியாவின் மிகப் பெரிய பிரச்சினை, நம் மக்களில் பெரும்பாலோருக்கு முதுகெலும்பில்லை என்பது தான். மற்ற பிரச்சினைகளான ஏழ்மை, குடி, பற்றாக்குறைகள், திரைப்படம், ரசிகர் மன்றங்கள், இலக்கியம், வைரமுத்து, கருணாநிதிகள், மா-லேக்கள் போன்ற எண்ணிறந்த கொடுமையான விஷயங்கள் கூட ஒரு பொருட்டே இல்லை எனத் தோன்றுகிறது…

… எது எப்படியோ, மூன்று இரவுகள் போலத் தூக்கமும் கெட்டது, என்னைப் பற்றி, என் வன்முறை எண்ணங்கள், செயல்கள் பற்றி வெட்கித்து… ஹ்ம்ம்…

நான் செல்ல வேண்டிய தூரம் மிக, மிக அதிகம், நண்பரே!

ஆனால் திடமாக என்னால் சொல்ல முடியும் – இந்த மனிதர் காந்தி காட்டும் வழிதான் மனித நேயம் மிக்கது. அறவுணர்ச்சியும், தைரியமும் மிக்கது என்பதில் எனக்கு ஐயமே இல்லை. மேலும், அது எக்காலத்துக்கும் ஏற்றது என்பதிலும் எனக்குச் சந்தேகமே இல்லை – ஏனெனில் அது பேசுவதன் அடிப்படை – தோழமை, அன்பு, அறம் பற்றி.

நண்பரே, ‘சும்மா ஒரு இதுக்கு’ நான் இதனைச் சொல்லவில்லை.

பின் குறிப்பு: நீங்கள் ஜெயமோகன் அவர்களின் இணையத்தளத்தைப் தொடர்ந்து படிக்க வேண்டும். (இவர் இணைய தளத்தில் வந்துள்ள பல காந்தி சம்பந்தப் பட்ட கட்டுரைகள் தொகுக்கப் பட்டு இன்றைய காந்தி என்கிற புத்தகமாக வந்திருக்கிறது கூட).

காந்தி இன்று தளமும் படித்தால் நலம் – இது சில ஆர்வமிக்க இளைஞர்களால் நடத்தப் படும், ஒரு தொகுப்புத் தளம்; பலர் இதில் மொழி பெயர்ப்புகளையும் கட்டுரைகளையும் தொடர்ந்து பதித்து வருகிறார்கள்.

ஆனால், நீங்கள்  ஏற்கனவே இவைகளைப் படித்திருப்பீர்கள், படித்துக் கொண்டிருப்பீர்கள் எனத்தான் நினைக்கிறேன்.

=-=-=-=

    11. காந்தி பற்றிய பல நுண்ணிய செய்திகளை சிறப்பாக கொடுத்ததற்கு மிக்க நன்றி.ஒருமுறை திருடு போன சமயம் காந்தி துப்பாக்கி வைத்துக்கொள்ள சொன்னதாக படித்த நினைவு.உண்மையா? பலரிடம் கேட்டேன் அப்படி ஒரு சம்பவம் கிடையவே கிடையாது என்கின்றனர் ஆனால் எனக்கோ நன்கு படித்த நியாபகம். உதவமுடியுமா?

நான் மொழி’பெயர்ப்பு’ தான் செய்திருக்கிறேன் என்றாலும், உங்கள் கருத்துக்கு நன்றி.

ஆனால் உங்களுக்கு நான் உதவ முடியாது எனத்தான் எண்ணம்.

ஏனெனில், நான் படித்தவரை, அவருடன் பழகியவர்கள் எனக்குச் சொன்னது வரை, நான் அறிந்து தெரிந்துகொண்டது வரை அவர் இப்படிச் செய்திருக்க முகாந்திரமே இல்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

தென் ஆஃப்ரிகாவில் ஒரு சமயம், இந்திய வம்சாவழியினர் வெள்ளைக் காரர்களின் படையில், அவர்களுக்கு இணையாகச் சேர்வது, பணியாற்றுவது தொடர்பாகச் சில துப்பாக்கி சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களை அவர் பேசியிருக்கிறார் தான்; ஆனால், அதிலும் கூட அவர் மக்களிடம் துப்பாக்கி வைத்துக் கொள்ளச் சொல்லவில்லை. (இதனைப் பற்றி, முடிந்தால், பின்னர் எழுதுகிறேன்)

திருடுகள் உட்பட்ட சிறு குற்றங்களின் மீதான காந்தியின் அணுகுமுறையே வேறு என்பதை, அவரைச் சிறிதளவு அறிந்து கொள்ள முடிந்தால் தெரியவருமென என் எண்ணம்.

அவரது பேச்சிலும் சரி, எழுத்திலும் சரி, எண்ணத்திலும் சரி – வன்முறை என்கிற ஊரிலேயே அவர் பிறக்கவில்லை என்பது என் அபிப்ராயம்.

=-=-=-=

(அப்பாடா, இந்தக் கடிதப்-பதில்கள் பதிவுகள், தற்போதைக்கு முடிந்தன. மின்னஞ்சல்கள் அனுப்பி, பின்னூட்டங்களித்து –  நன்றி தெரிவித்து, அறிவுரையளித்து, (பெரும்பாலும்) திட்டியவர்களுக்கு நன்றி)

காந்தியாயணம்…

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்)  என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின்  ஆறாம் அத்தியாயம்: ஸ்கேவென்ஜர்.

’காந்தி எனும் கக்கூஸ்காரர்’ அத்தியாயத்தின் மூன்று பகுதிகளில், மூன்றாம், கடைசிப் பகுதி கீழே. (முதல் பகுதி, இரண்டாம் பகுதி)

=-=-=-=

1946 – டெல்லியில் இருந்த ஒரு தோட்டிகள் குடியிருப்புக்குச் சென்று அவர்களிடம் அளவளாவிய காந்தி…

உள்ளாட்சி / நகராட்சிக் கூட்டங்களில் ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் சாதனைகளை விவரித்த பின், காந்தி அடிக்கடிச் சொல்லும், பேசும் விஷயம்:

“உங்களை, விசாலமான சாலைகளுக்காகவும், அற்புதமான விளக்கு வெளிச்சங்களுக்காகவும், அழகான பூங்காக்களுக்காகவும் பாராட்டுகிறேன். ஆனால், முன்மாதிரிக் கழிப்பறைகளும், இரவும் பகலும் சுத்தமாகவும், சுகாதாரமாகவும் இருக்கும் சாலைகளும் தெருக்களும் – இல்லாத ஒரு நகராட்சி, அதன் நிர்வாகம் – அவை இருப்பதற்கே தகுதியற்றவை அல்லவா?

… நம் நகராட்சிகள் அவசியமாக தீர்க்க வேண்டிய ஒரு பெரிய, முக்கியமான பிரச்சினை சுகாதாரமின்மைதான்..

… நீங்கள் எப்போதாவது யோசித்திருக்கிறீர்களா, எப்படி, எந்த விதமான சூழ்நிலைகளில் நமது பெருக்குனர்களும், தோட்டிகளும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று?”

குடிமக்களுக்கு அவர் சொன்னது:

“நீங்கள் உங்கள் கைகளில் வாளிகளையும், துடைப்பங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு உழைக்காதவரை, உங்கள் வீடுகளையும், நகரங்களையும் சுத்தமாக்க – சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ள, முடியவே முடியாது.”

ஒரு, மாதிரிப்-பள்ளிக்கு (model school) அவர் சென்றிருந்த போது, அங்குள்ள ஆசிரியர்களுக்கு அவர் சொன்னார்:

“உங்கள் பள்ளியை ஒரு தரம் வாய்ந்த முன்மாதிரியாக வளர்த்தெடுக்க வேண்டுமென்றால், நீங்கள், உங்கள் மாணவர்களுக்குப் படிப்புச் சொல்லிக் கொடுப்பதற்கு அப்பாற்பட்டு – அவர்களை, தரம் வாய்ந்த சமையல்காரர்களாகவும்,செய்நேர்த்தி மிக்க தோட்டிகளாகவும் கூட ஆக்கவேண்டும்.”

பள்ளி மாணவர்களுக்கு, அவருடைய அறிவுரை:

“உங்களுக்கு நீங்களே தோட்டிகளாக முடிந்தால், நீங்கள் உங்கள் சுற்றுப் புறங்களைத் தூய்மையாக வைத்துக் கொள்வீர்கள்.

… விக்டோரியா சிலுவைப் பதக்கம் [victoria cross] வாங்குவதற்கு வேண்டிய தைரியத்தை விடச் சற்றும் குறைந்ததல்ல – செய்நேர்த்தி மிக்க தோட்டியாவதற்குள்ள தைரியம்…”

=-=-=-=

அவரது ஆசிரமத்துக்குப் பக்கத்தில் வசித்த கிராமவாசிகள் அவர்களுடைய மலத்தை, மண் போட்டு மூடிவிட மறுத்தனர். அவர்கள் சொன்னார்கள், “இது தோட்டிகளின் வேலை. மலத்தை கண்ணால் பார்ப்பது ஒரு பாவமான (sin) செயல், அதைவிடவும் கொடிய பாவம் – அதன் மேல் மண் போட்டு மூடுவது”

காந்தி நேரடியாக, சுற்றுப்புறக் கிராமங்களில் நடக்கும் துப்புரவுப் பணிகளை மேற்பார்வை பார்த்தார். அவர்களுக்கு முன் மாதிரியாகத் திகழ, அவரே சில மாதங்களுக்கு பக்கத்திலுள்ள கிராமங்களுக்கு, ஒரு வாளியுடனும், துடைப்பத்துடனும் அனுதினமும் சென்றார், வேலை செய்தார். கூடவே அவருடைய நண்பர்களும், விருந்தாளிகளும் அவருடன் சென்றனர்.

அவர்கள் திருப்பிக் கொண்டு வந்த, குப்பையும் மலமும் நிறைந்த வாளிகளை, அதற்கென வெட்டப்பட்ட குழிகளில் கொட்டினர்.

காந்திக்கு, சரியான முறையில் கழிவுகளை அகற்றுவதும் அறிவியல் தான்; அவரைப் பொறுத்தவரை – அதுவும், எதுவும் அறிவியல் சார்ந்திருக்க வேண்டும்…

=-=-=-=

அவருடைய ஆசிரமங்களில், கழிவுகளை அப்புறப் படுத்தும் வேலையை ஆசிரமவாசிகள் அனைவரும் செய்ய வேண்டும். காந்தி அவர்களுக்கு, அதற்குத் தேவையான வழிமுறைகளைச் சொல்லிக் கொடுத்தார்.

பல இன, மத, நிற  – பின்னணி சார்ந்த பலவித பழக்கங்களுடைய மக்கள் அவர் ஆசிரங்களில் வாழ்ந்தாலும், ஒரு விதமான குப்பையோ, துளிக் கழிவையோ அங்கு பார்க்கவே முடியாது. அனைத்துக் கழிவுகளும் குழிகளில் புதைக்கப் பட்டன. காய்கறிக் கழிவுகள், தோல்கள், சாப்பாட்டு மிச்சங்கள் போன்றவை, அதற்கென தோண்டப் பட்ட எருக் குழிகளில் போட்டு மூடப்பட்டன.

மனித மலமும் புதைக்கப் பட்டுப் பின் உயர்ந்தரக எருவாக மாற்றப் பட்டு, உபயோகிக்கப் பட்டது.

உபயோகித்த நீர், கழிவு நீர் – தோட்டங்களில் பாய்ச்சப் பட்டது.

அவருடைய பண்ணைகள் / ஆசிரமங்களில் நவநாகரீக பாதாள சாக்கடை போன்ற வசதிகள் இல்லாவிட்டாலும் மிக சுத்தமாக இருந்த காரணத்தால், துர் நாற்றமோ, ஈத்தொல்லையோ இருக்கவே இல்லை.

காந்தியும் அவருடைய சகோதரப் பணியாளர்களும், முறை வைத்துக் கொண்டு, ஆசிரமத்துக்குத் தேவையான தோட்டி வேலைகளைச் செய்தனர்.

காந்தி அந்த ஆசிரமங்களில், வாளிக் கழிப்பறைகளையும், மலமும் நீரும் தனித்தனியே சேகரம் செய்யக் கூடிய இரட்டைக்குழி முறையையும் – அறிமுகப் படுத்தினார். அவர் ஆசிரமங்களுக்கு வருகை தந்த எல்லா விருந்தாளிகளிடமும், அங்கிருந்த நூதனக் கழிவு மேலாண்மை முறைகளை, பெருமிதத்துடன் காட்டி மகிழ்ந்தார்.

பணக்காரர்களோ ஏழைகளோ, தலைவர்களோ தொண்டர்களோ, இந்தியர்களோ வெளி நாட்டார்களோ – எவர் அவர் ஆசிரமங்களுக்கு / பண்ணைகளுக்கு வந்தாலும், அவர்கள் இம்மாதிரிக் கழிப்பறைகளைத்தான் உபயோகிக்க வேண்டியிருந்தது.

இப்படிப்பட்ட ஆராய்ச்சிகளால், முறைகளால் – ஆசாரவாதிகளிடமும், பெண்களிடமும் இருந்த, கழிவுகள் மீதான அருவருப்பை – அவரால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அகற்ற முடிந்தது.

=-=-=-=

எப்போது அவருக்குச் சிறிது சுத்தப் படுத்தும் வேலை கிடைத்தாலும், காந்தி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவரைப் பொருத்தவரை, ஒருவருடைய சுத்தம் பற்றிய உணர்வு என்பது, அவருடைய கழிப்பறையை அவர் எப்படி வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதிலேயே தெரிந்துவிடும்.

அவருக்கு 76 வயது ஆகும்போது அவர் பெருமையுடன் சொன்னார்,

“ஒரு சிறிய அழுக்கோ, அல்லது நாற்றமோ, சிறு வாடையோகூட  நான் உபயோகிக்கும் கழிப்பானில் இருக்காது; ஏனெனில் நானே அதனைச் சுத்தம் செய்கிறேன்.”

பல சமயங்களில் அவர் தன்னை ஒரு தோட்டியாகவே விவரித்துக் கொண்டார் – அவர் ஒரு தோட்டியாகவே இறக்க முடியுமானால் அதுவே அவருக்குப் போதுமானது எனச் சொன்னார். மேலும் அவர், இந்துக்களில், மெளடீக-ஆசாரசீலர்களான இருந்தவர்களிடம் – தீண்டத்தகாதவர்களுடன் சேர்த்து தன்னையும் பகிஷ்கரிக்கும்படிச் சொன்னார்.

அவர், தோட்டிகள் குடியிருப்புக்குச் சென்று [பெரும்பாலும் எங்கு அவர் சென்றாலும், தோட்டிகளுடனேதான் தங்குவதை ஒரு பழக்கமாகவே வைத்திருந்தார்] அவர்களுடன் அளவளாவிக் கொண்டு இருக்கும் போது, அவர்கள் தங்களுடைய துயரக் கதையைச் சொல்வர். அவரும், அவர்களுக்குச் சொல்வார் – அவர்களுடைய தொழில் இழிவானதொன்றல்ல; மேலும், அவர்கள் குடிப்பழக்கத்தையும், இறந்த மிருகங்களின் இறைச்சியை உண்பதையும் விட்டுவிடவேண்டுமென்றும்.

அவர் என்றுமே தோட்டிகள் வேலை நிறுத்தம் செய்வதை ஆதரிக்க முயன்றதில்லை; அது மட்டுமல்ல, அவர்கள், ஒரு நாள் வேலை நிறுத்தம் செய்யலாமென்றும் கூடச் சொன்னதில்லை. [அவர் பணிகளை, நமது கர்மங்களைப் பார்த்தவிதம் அப்படி. தனக்கு ஒரு நீதி, மற்றவர்களுக்கு இன்னொரு நீதி என்று நினைத்தவரல்லர் அவர்]

அவருடைய ’ஹரிஜன்’ பத்திரிக்கையில், ஒரு தோட்டி என்பவர் எப்படி இருக்கவேண்டுமென விவரித்தார்:

“அவருக்கு சுற்றுச்சூழலுக்கு, தேவைக்கு ஏற்றவாறு எப்படி, ஒரு கழிப்பறையைக் கட்டவேண்டுமெனத் தெரிய வேண்டும்; அதனைச் சரியான வழியில் சுத்தம் செய்வது எப்படி எனவும் தெரிய வேண்டும். அவருக்கு, மலத்தினுடைய வாடை இருந்தாலும் அதனைப் பொருட்படுத்தாமல் அதனை மீறி, எப்படி அதன் துர்நாற்றத்தைப் போக்குவது என்பது தெரிய வேண்டும். மேலும் அவர் எம்மாதிரிக் கிருமிநாசினிகளை உபயோகித்து மலத்தை ஆபத்தற்றதாக மாற்ற வேண்டும் என்பதை அறியவும் வேண்டும்.

இவற்றுக்கெல்லாம் அப்பால், எப்படி மலத்தையும் சிறுநீரையும், எருவாக மாற்றுவது என்பதன் முறைகளையும் அறிந்திருத்தல் வேண்டும்.”

காந்தி என்ன செய்ய முயன்றாரென்றால்: தோட்டி வேலை, ஒரு திணிக்கப் பட்ட,  ஒரு சாராரால் மட்டுமே தொடர்ந்து செய்யப் பட்ட வேலையாக இருந்ததிலிருந்து மாற்றப் பட்டு – அதனை ஒரு இன்றியமையாத சமூகப்பணியாகக் கருதப்படும் தளத்திற்கு உயர்த்துவது தான்.

=-=-=-=

காந்தியுடைய ‘காதி’ சுற்றுப் பயணங்களின்போது ஒரு சமயம் – அவர் பேச இருந்த ஒரு கூட்டத்தில் பங்கேற்க, தோட்டிகள் அனுமதிக்கப் படவில்லை.

அவருக்கு இந்த விஷயம் தெரியவந்த போது, அவர் அந்தக் கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்தவர்களிடம் சொன்னார்,

“நீங்கள் உங்களுடைய பணவெகுமதிகளையும், உங்கள் மேடைப்பேச்சுக்களையும் உங்களிடமே வைத்துக் கொள்ளுங்கள். நான் தீண்டத்தகாதவர்களோடு மட்டுமே பேசப் போகிறேன். உங்களில் எவருக்கு அக்கூட்டத்திற்கு வரத் தோன்றுகிறதோ அவர்கள் அங்கு வரலாம்.”

=-=-=-=

அவருக்கு 77 வயதாக இருக்கும்போது (இறப்பிற்கு இரு வருடங்கள் முன்னால்)  காந்தி மும்பயிலும், டெல்லியிலும் இருந்த தோட்டிகளின் குடியிருப்பில்,  வழக்கம் போல, சில நாட்கள் தங்கியிருந்தார். ஆனால் அச்சமயம், அவர் விரும்பினாலும், அவருடைய வயது காரணமாக அவரால் அக்குடியிருப்பிலேயே தங்கி அங்கு சமைக்கப் பட்ட உணவையே சாப்பிட முடியவில்லை. அக்குடியிருப்பிலேயே தங்க முடிந்தாலும், அவர் மேல் உள்ள அபிமானத்தால் அவருக்கு பலச் சலுகைகள் அளிக்கப் படுவதையும் அவர் விரும்பவில்லை.

=-=-=-=

காந்தி, ஒருசமயம் வைஸ்ராயைப் பார்ப்பதற்காக ஷிம்லா சென்றிருந்தபோது, தன்னுடன் பணிபுரிபவர் ஒருவரை அங்கிருந்த தோட்டிகளின் குடியிருப்புக்கு அனுப்பி அதனைப் பார்வையிடப் பணித்தார். அவர் திரும்பி வந்து, அந்தத் தோட்டிகளின் குடியிருப்பு, படு மோசமான நிலைமையில், விலங்குகள் கூட வாழமுடியாத நிலையில் இருப்பதைச் சொன்னவுடன் காந்தி மிகுந்த மனவருத்தமுற்றுச் சொன்னார்,

“இப்படி நாம் நம் தோட்டிகளை மிருகங்களை விடக் கேவலமான நிலைமைக்குத் தள்ளியிருக்கிறோம்…

… ஏதோ அவர்கள் இப்படிக் கொஞ்சம் காசு சம்பாதித்தாலும், அது அவர்களின் மனிதத்தையும் கண்ணியத்தையும் சிதைத்துத் தானே வருகிறது? அந்தத் தோட்டி, மலத்துக்கு நடுவில், கழிப்பறை சுவற்றின் நிழலில் பயந்து பதுங்கியபடி,  தன் உணவை உண்பதைப் பாருங்கள். நம் இதயத்தைப் பிளக்கும் சோகமில்லையா இது?”

தோட்டிகள், மலம் நிரம்பிய வாளிகளைத் தங்கள் தலையில் சுமந்து செல்லும் காட்சி அவரை மிகவும் வருத்தம் கொள்ளச் செய்தது.

=-=-=-=

அவர் சொன்னார்,  தகுந்த உபகரணங்களின் உதவியுடன் வேலை செய்தால், நிச்சயம் வெகு லகுவாகவும், சுத்தமாகவும் தோட்டிப் பணியை முடிக்கமுடியுமென்று; தோட்டி வேலை ஒரு உயர்ந்த கலை என்று அவர் கருதினார்.

மேலும் அவர், அந்தக் கலையை, தன்னை அசுத்தப் படுத்திக் கொள்ளாமல் பலமுறை செய் நேர்த்தியுடன் செய்து காட்டினார் – அவர் வெறும் பேச்சுக்களோடு நிற்கவில்லை.

1942 என நினைக்கிறேன்; மலம், குப்பை கூளங்களைத் துப்புரவு செய்ய, தன்னை ஆயத்தப் படுத்திக் கொள்ளும் காந்தி…

=-=-=-=

ஒரு சமயம், ஒரு அயல்நாட்டுக்காரர் காந்தியைக் கேட்டார், “உங்களை ஒரு நாளுக்கு மட்டும் இந்தியாவின் வைஸ்ராயாக இருக்கச் செய்தால், நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?”

காந்தி சொன்னார், “ நான், வைஸ்ராயில் இல்லத்தருகே வசிக்கும் தோட்டிகளின் குப்பைக் கூடங்களாக இருக்கும் கழிப்பறைகளைச் சுத்தம் செய்வேன்.”

“ஒருக்கால், உங்களுக்கு இன்னொரு நாளும் அப்படியே வைஸ்ராயாக இருக்க நீடிப்புச் செய்தால்?”

காந்தி பதிலளித்தார், “அதே வேலையை, நான் அந்த நாளும் செய்வேன்!”

=-=-=-=

அடுத்து… காந்தி எனும் சக்கிலியர்

காந்தியாயணம்…

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்)  என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின்  ஆறாம் அத்தியாயம்: ஸ்கேவென்ஜர்.

’காந்தி எனும் கக்கூஸ்காரர்’ அத்தியாயத்தின் மூன்று பகுதிகளில், இரண்டாம் பகுதி கீழே. (இங்கே முதல் பகுதி)

=-=-=-=

[… காந்தி எப்போதுமே ஒரு தார்மீக வேகத்தோடு – தேவையான, செய்யப்பட வேண்டிய காரியங்களை அணுகுவதற்குத் தயங்கியதே இல்லை…]

… தென் ஆஃப்ரிகாவிலிருந்த வெள்ளையர்கள், இந்தியர்களின் சுகாதாரமின்மை காரணமாகவும் அவர்களை வெறுத்தனர்.
இதனை உணர்ந்த, மக்களின்  நிகரற்ற தலைவராக வளர்ந்து கொண்டிருந்த காந்தி, அங்கு வாழ்ந்த இந்தியர்களின் வசிக்குமிடங்களையும் அவற்றின் சுற்றுச் சூழல்களையும் ஆய்வு செய்து, அவர்களை தங்களையும், சுற்றுப்புரங்களையும் சுகாதாரமாக வைத்துக் கொள்ளும்படி பொதுக் கூட்டங்களில் பேசினார், தினசரிகளிலும் பத்திரிக்கைகளிலும் எழுதினார்.

=-=-=-=

டர்பன் நகரத்தில் இருந்த காந்தியின் வீடு, மேற்கத்திய பாணியில் கட்டப் பட்டிருந்தது – அவ்வீட்டிலேயே, அவருக்காகப் பணி புரிந்து கொண்டிருந்த குமாஸ்தாக்களும் தங்கி இருந்தனர்.

காந்தி 1904-1916 வாக்கில், ஒரு முக்கியமான முன்னோடி வழக்குரைஞராக இருந்தபோது, ஜோஹான்னஸ்பர்க்-ல் வசித்த இல்லம் – புதுப்பிக்கப் பட்டு, தென் ஆஃப்ரிக அரசால் நினைவகமாக்கப் பட்டுள்ளது.
நன்றீ: ஃபோர்ப்ஸ் இதழ், 2011; http://forbesindia.com/printcontent/27662

அவ்வீட்டில், அக்கால நவநாகரீக முறைப்படி;  கழிவறையிலிருந்து அசுத்தங்களும், நீரும் வெளியே போவதற்கு வழி வைக்காமல் கழிவுச் சட்டிகளும் (chamber pots), கழிவறை ஆசனமும் (commode) தான் இருந்தன அங்கு.

காந்தி சில சமயம், அவரது குமாஸ்தாக்களால் உபயோகிக்கப் பட்ட, நிரம்பிய கழிவுச் சட்டிகளை சுத்தம் செய்தார். தன்னுடைய மனைவியையும் அவைகளைச் சுத்தம் செய்யப் பணித்தார். அவரது இளம் குழந்தைகளுக்கும், அவ்வேலையைச் செய்வதற்கு பயிற்சி கொடுத்தார்.

1908 – காந்தி அவருடைய தென் ஆஃப்ரிக நண்பர் ரெவெரெண்ட் டோக் அவர்களின் இல்லத்தில், பதான்களால் மிக மோசமாக அடிக்கப் பட்ட பின்பு… ( நம்ப முடிகிறதா? இந்த புத்திசாலியும், சூட்டிகை மிக்கவருமான பாரிஸ்டர் தான், தம் மக்களுக்காக அடி உதை பட்ட போராட்டக் காரர்தான், முகம் சுளிக்காமல் பிறர் மலமும் அள்ளினார் என்று?)

ஒரு சமயம், கஸ்தூர்பா, ஒரு கீழ் ஜாதி குமாஸ்தா உபயோகித்த கழிவுச் சட்டியை, தான் தூக்கிச் செல்லும் போது, முகத்தை வலித்தார்.

காந்தி உடனே அவரைக் கடிந்து கொண்டது மட்டுமல்லாமல், அவரிடம் கறாராகச் சொன்னார், “ஜாதி பேதம் பார்ப்பதானால், இவ்வீட்டை வீட்டு வெளியேறலாம்.”

அவர் ஒருமுறை, சபர்மதி ஆசிரமத்தில் ஒரு கீழ் ஜாதி தம்பதிகளை அனுமதித்தமைக்காக, அவருடைய நெருக்கமான நண்பர்களால் திட்டப் பட்டார் கூட.

=-=-=-=

ஒரு சமயம் அவர் ஒரு தென் ஆஃப்ரிக சிறையில் இருந்த போது, தன்னிச்சையாக, அழுக்காக இருந்த அனைத்து மலத் தொட்டிகளையும் பளிச்சென்று சுத்தம் செய்தார். ஆகவே, சிறை சார்ந்த பணிகளை அடுத்த சுற்றுக்கு சுழற்றி ஒதுக்கி, கைதிகளிடம் பங்கிடும் முறை வந்த சமயம், காந்திக்கே மறுபடியும் அதே வேலையைக் கொடுத்தனர், சிறை அதிகாரிகள்.

=-=-=-=

காந்திக்கு நாற்பது வயது ஆகும்போது தன் நண்பர்கள் குழாமுடன், இருபது வருடங்கள் தென் ஆஃப்ரிகாவில் கழித்து விட்ட பின்னர், அவர் இந்தியாவுக்கு 1915-ல் திரும்பி வந்தார்,

அவ்வருடம் ஹர்த்வாரில் நடந்த கும்பமேளாவுக்கு, தன் ஃபீனிக்ஸ் பண்ணை-ஆசிரம (தென் ஆஃப்ரிக) நண்பர்களுடன் சென்றார். அங்கே அந்தக் குழாம், ஒரு தோட்டிகள் குழுவாக (bhangi squad) செயல் பட்டு கத்தான பணி செய்தது.

அதே வருடம், புனே-யில் இருந்த ’இந்தியாவின் பணியாட்கள் சங்க’த்திற்கும் (servants of india society) சென்றார். அங்கு அவர் குழாம், அச்சங்கத்தின் ஊழியர்கள் குடியிருப்பில் தங்கி இருந்தது.

ஒரு நாள் அதிகாலையில், அச்சங்கத்தினர் – தங்களுடைய அசுத்தமான கழிப்பறைகளை. காந்தி சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து வேதனையும், வருத்தமும், வெட்கமும் பட்டனர். ஆனால், காந்தியின்  நம்பிக்கையிலோ, ஒருவர் இம்மாதிரி வேலைகளைச் செய்தால் தான் ‘ஸ்வராஜ்’ பெறுவதற்குத் தகுதி உடையவர் ஆவார்..

=-=-=-=

அவர் அகில இந்தியாவிலும் பலமுறை சுற்றுப் பயணம் செய்தார். ஆனால் அவர் எங்கு சென்றாலும், ஏதோ ஒரு விதத்திலாவது அசுத்தமும், சுகாதாரமின்மையும் பார்க்க / அனுபவிக்க வேண்டி வந்தது, அவருக்கு.

புகைவண்டி நிலையங்களிலும், தர்மசாலைகளிலும் உள்ள சிறுநீர் கழிக்குமிடங்களிலும், கழிப்பறைகளிலும் இருந்த அசுத்த நிலைமையும், குமட்டி எடுக்கும் நாற்றமும், அவரால் பொறுக்கமுடியாத அளவில் இருந்தன. கிராமத்து ஏழைகளும் அவர்கள் மாட்டுவண்டிகளும் உபயோகித்த பாதைகள் மிக மோசமாக இருந்தன.  மக்கள் புனித நீர் என்று குளிக்கும் இடங்களைச் சுற்றி இருந்த சுகாதாரமின்மையையும், நீரின் தூய்மையின்மையையும் பற்றி, அவர்கள் கவலைப் பட்டதாகவே தெரியவில்லை. அது மட்டுமல்ல, அவர்களே, நதிகளின் கரைகளை அசுத்தப் படுத்தினார்கள் கூட.

=-=-=-=

அவர் காசி விஸ்வனாதர் ஆலயத்திற்கு சென்றபோது கூட, அங்கிருந்த பளிங்குத் தரைமீது தேவையில்லாமல் பதிக்கப் பட்டிருந்த வெள்ளிக்காசுகள் – குப்பைகளையும் கூளத்தையும் சேர்த்து, தரையை, ஆலயத்தை அசிங்கப் படுத்திக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டு வருத்தமுற்றார். அவருக்குப் புரியவேயில்லை, ஏன் கடவுளர்கள் வசிக்கும் இடமாக நாம் கருதும் நம் ஆலயங்களுக்குச் செல்ல / அவற்றுள் நுழையத் தேவையான வீதிகள், இப்படி குறுகலாகவும், அசுத்தமாகவும், வழுக்கிவிடுவதாகவும் இருக்கின்றன என்று.

காந்திக்கு, நமது மக்கள், புகைவண்டிப் பெட்டிகளை ஒரு விதமான பிரக்ஞையுமில்லாமல், வழமையாக – அசிங்கப் படுத்துவதும் ஒப்பவில்லை.

அவர் சொன்னார், “நமது நாட்டில் மிகப் பல பேர் தங்களுக்கு ஒரு காலணி வாங்கிக் கொள்ள முடியாதுதான். இருப்பினும், இந்தியாவில் ஒருவர் காலணியில்லாமல் நடப்பதை நாம் கற்பனை செய்துகூட பார்க்கமுடியாது, அவ்வளவு அசுத்தமிங்கே.”

அவருக்குத் தெரியும், மும்பை போன்ற நகரங்களில் மக்கள் தெருக்களில் நடக்கும்போது அவர்கள் பயந்துகொண்டேதான் இருக்க வேண்டும், ஏனெனில் எப்போது மேல்மாடியிலிருந்து சாலையில் ஒருவர் வெற்றிலை எச்சில் துப்புவாரென்று ஒருவரால் சொல்லவே முடியாது…

=-=-=-=

 

ஆர் கே லக்‌ஷ்மண் அவர்கள் அனு-வின் புத்தகத்துக்காக வரைந்த கோட்டோவியம்… காந்தி கழிவுகளைச் சுத்தம் செய்கிறார்…

அடுத்து… ’காந்தி எனும் கக்கூஸ்காரர்’ அத்தியாயத்தின் மூன்று பகுதிகளில்,மூன்றாம் பகுதி

காந்தியாயணம்…

… அல்லது காந்தி எனும் துப்புரவுப் பணியாளர், மாசு அகற்றுபவர், தெரு பெருக்குநர், தோட்டி என எவ்வளவோ – ’நாகரீகமாக,’ நாசூக்காக,  இவ்வத்தியாயத்துக்குத் தலைப்பு வைக்கலாம்; மேட்டிமைத் தனத்துடன் நுனி நாக்குப் பேச்சுப் பேசலாம்.

ஆனால், கக்கூஸ் என்கிற தமிழ்த் திசைச்சொல் அதிகபட்சம் கடந்த 150 ஆண்டுகளாக மட்டுமே பெருவாரியாகப் புழக்கத்தில் இருந்திருக்கலாம் என்றாலும், எனக்கு தலைப்பிலுள்ள, ’கக்கூஸ்காரர்’ என்கிற மொழியாக்கம் தான் நம்மில் மிகப் பலரின் – மலஜலங்களை  நோக்கும் வெறுப்பு /அருவருப்புப் பார்வையையும், முகம் சுளித்தலையும், அதன்மீதான அதீத அசிங்க உணர்ச்சியையும், அத்தொழில் சார்ந்த அவலத்தையும் வெளிக்கொணர்கிறது, நம்மை திடுக்கிடச் செய்து சிந்திக்க வைக்கிறது என எண்ணம்.

ஆக…

=-=-=-=

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்)  என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின்  ஆறாம் அத்தியாயம்: ஸ்கேவென்ஜர்.

’காந்தி எனும் கக்கூஸ்காரர்’ அத்தியாயத்தின் மூன்று பகுதிகளில், முதலாவது பகுதி.

=-=-=-=

ராஜ்கோட்டில் இருந்த காந்தியின் தந்தையார் வீட்டில்., உகா என்றவர்  தோட்டி வேலை செய்தார். காந்தி எப்போது உகா-வைத் தொட்டாலும், புத்லிபாய், காந்தியைக் குளிக்கச் சொல்லுவார். காந்தி ஒரு பணிவான, சொன்னசொல் கேட்கும் மகனாக இருந்தாலும், அவருக்கு அது பிடிக்கவில்லை.

அந்தப் 12 வயதுச் சிறுவன், தன் தாயுடன் வாக்குவாதம் செய்வான், “உகா, நம்முடைய அழுக்கையும் குப்பையையும் சுத்தம் செய்து நமக்காக சேவை செய்கிறார், இப்படி இருக்கையில் அவரை நாம் தொட்டால் எப்படி அது தூய்மைக்கேடாகும்? நான் உங்களை அவமதிக்கும், உங்கள் சொல்லை மறுக்கும் காரியம் செய்ய மாட்டேன் – ஆனால் ராமாயணத்திலேயே சொல்லியிருக்கிறது அல்லவா, ராமன், சண்டாளரான குஹகாவை ஆரத்தழுவிக் கொண்டாரென்பது? ராமாயணம் நம்மை தவறான வழி நடத்துமா என்ன?”

புத்லிபாய், இம்மாதிரி வாக்குவாதங்களால், வாயடைத்துப் போவார்.

=-=-=-=

காந்தி தோட்டி வேலையை செவ்வெனே செய்ய, தென் ஆஃப்ரிகாவில் தான் கற்றுக் கொண்டார். அங்கே அவருடைய நண்பர்கள் அவரை அன்புடன், மஹா தோட்டி (’great scavenger’) எனத்தான் அழைத்தார்கள்.

=-=-=-=

மூன்று வருடங்கள், தென் ஆஃப்ரிகாவில் இருந்த பின், காந்தி, ராஜ்கோட்டில் வசித்து வந்த தம் மனைவியையும் குழந்தைகளையும் கூட்டிக் கொண்டுப் போக இந்தியாவுக்கு வந்தார். அச்சமயம் மும்பய் ராஜதானியில் கொள்ளை நோய் (plague) பரவிக் கொண்டிருந்தது. அங்கிருந்து அது ராஜ்கோட் வரை பரவ கூட வாய்ப்பிருந்தது.

உடனடியாக காந்தி, ராஜ்கோட்டின் சுகாதாரத்தைச் சரி செய்து நகரைத் துப்புரவாக்கும் பணிகளில் ஈடுபட்டார். அவர் ஓவ்வொரு வீட்டிற்கும் சென்று சுத்தம், சுகாதாரம் பற்றிப் பேசினார்; ஒவ்வொரு கழிவறையையும் விஜயம் செய்து,, எப்படி அவர்களெல்லோரும் கழிவறைகளைத் தூய்மையாக வைத்திருக்க வேண்டியது அவசியம் என அறிவுரை சொன்னார்.

அவர் ஆய்வு செய்த கழிவறைகள் அவருக்கு மிகுந்த ஆயாசமளித்தன; கழிவுக் குழிகளில் இருந்த துர்நாற்றமடிக்கும் கரும் கழிவுகள், வியாதிக் கிருமிகள் மிகுந்த சாக்கடை நீர் அவரை மிகவும் அருவருப்படையச் செய்தன.

உயர் குடிகள் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த சில வீடுகளில், வீட்டு புறக்கடை, முன்வாயிலிலிருந்த கால்வாய்கள், கழிப்பிடங்களாக உபயோகப் படுத்தப்பட்டன – காந்திக்கு அந்த முடைநாற்றம் பொறுக்க முடியாத அளவில் இருந்தது. ஆனால் அவ்வீடுகளில் வசித்த மனிதர்கள் இந்தச் சுகாதாரச் சீர்கேட்டைப் பற்றிக் கவலையே படவில்லை, அதனை ஒரு பொருட்டாகவே நினைக்கவில்லை.

ஆனால்,  பரம ஏழைகளான தீண்டத்தகாதவர்கள், ஓரளவுக்குச் சுத்தமான வீடுகளில் வசித்தனர் – காந்தியின் அறைகூவல்களுக்கும் செவி சாய்த்தனர். அவ்வீடுகளில் காந்தி, இரணடு வாளி முறையைக் கடைப் பிடிக்கச் சொன்னார்; அதாவது ஒரு வாளி சிறு நீருக்கு, இன்னொரு வாளி, மலத்துக்கு. ஆக, சுகாதாரச் சூழல் இவ்வீடுகளில் ஒரளவுக்கு நல்லபடியாக முன்னேற்றமடைந்தது…

=-=-=-=

காந்தியின் குடும்பம், ராஜ்கோட்டில் பிரபலமானது.காந்தியின் தகப்பனாரும் பாட்டனாரும், ராஜ்கோட்டிற்கும், அதன் பக்கத்து சமஸ்தானங்களிலும் திவானாக (இதனை, ஒரு சமஸ்தானத்தின், சிற்றரசின் பிரதம மந்திரி போன்ற பதவி எனக் கருதலாம்)  நெடுங்காலமாக இருந்து வந்தனர். சுமார் 100 வருடங்களுக்கு முன்னர், ஒரு திவானின், ‘பாரிஸ்டர்’ மகன்
தன்னுடைய சொந்த ஊருக்கு வந்து, ஒவ்வொரு வீட்டுக் கழிப்பறையையும் ஆய்வு செய்வது என்பது ஒரு ஆச்சரியகரமான விஷயமும், காந்தியின் ‘குண்டு’ தைரியத்துக்கு ஒரு சான்றான விஷயமும் ஆகும்.

காந்தி எப்போதுமே ஒரு தார்மீக வேகத்தோடு – தேவையான, செய்யப்பட வேண்டிய காரியங்களை அணுகுவதற்குத் தயங்கியதே இல்லை.

காந்தி, பல மேற்கத்திய பழக்க வழக்கங்களை விமர்சனம் செய்தார் தாம். ஆனாலும் அவர், தாம் அடிப்படைச் சுகாதாரம் பற்றி அறிந்து கொண்டது மேற்கத்தியர்களிடமிருந்தே என மறுபடியும் மறுபடியும் சொல்லி வந்திருக்கிறார்.

காந்தி, மேலை நாடுகளில் காணப்பட்ட சுத்தத்தையும் சுகாதாரத்தையும் – நமது நாட்டிலும் கொணர முயன்றார்.

=-=-=-=

தென் ஆஃப்ரிகாவிலிருந்து இரண்டாம் முறை இந்தியா வந்தபோது, காந்தி, கொல்கொத்தா காங்கிரஸ் [1901 என நினைவு] மாநாட்டிற்குச் சென்றார். அங்கே அவர் சென்றது, தென் ஆஃப்ரிகாவில், இந்தியர்கள், இந்திய வம்சாவழியினர் அங்கு படும் பாட்டைச் சொல்லி ஆதரவு தேடுவதற்காக.

ஆனால், அந்த மாநாட்டில், சுகாதாரச் சூழல் என்பது பரிதாபமாகவும், துணுக்குறும் வகையிலும் இருந்தது. வந்திருந்த சில உறுப்பினர்கள், தாங்கள் தங்கியிருந்த கூடத்தின் முன் வராண்டாவையே கழிப்பறையாக்கியிருந்தனர் கூட!

ஒருவர் கூட, இம்மாதிரிச் செய்கைகளுக்கு ஆட்சேபம் தெரிவிக்கவே இல்லை – ஆனால், காந்தி மட்டுமே, உடனடியாக இந்த நடத்தைக்குக் கடுமையான ஆட்சேபம் தெரிவித்தார்.

அவர் இது தொடர்பாக, துப்புரவுப் பணியிலிருந்த தன்னார்வக் குழுவினருடனும் பேசினார். ஆனால், அவர்கள் சொன்னார்கள், “அந்த வேலை, தோட்டிகளுடையது, எங்களுடையது அல்ல.”

காந்தி, பதில் பேசாமல், ஒரு விளக்குமாறைக் கேட்டுப் பெற்று, மலக்கழிவுகளைச் சுத்தம் செய்தார்.

அவ்வமயம் காந்தி மேலை நாட்டு பாணியில் தான் உடையணிந்திருந்தார்.  இப்படி உடையணிந்த ஒருவர் மலத்தை அள்ளுவதைப் பார்த்த அந்த தன்னார்வக் குழுவினர் ஆச்சரியப் பட்டார்களே ஒழிய உதவிக்கு வரவில்லை…

=-=-=-=-=

பல வருடங்களுக்குப் பின், காந்தி காங்கிரஸ் இயக்கத்தின் அச்சாணியாக, நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக உருவெடுத்த போது, பல தன்னார்வமிக்க, காங்கிரஸ் உறுப்பினர்கள் ஒன்று சேர்ந்து தோட்டிக் குழு (bhangi squad)  அமைத்து, மாநாடுகளில் சுத்தம் செய்வதைச், சுகாதாரத்தைப் பேணுவதைச் செவ்வனே செய்தனர்.

ஒரு சமயம் பிராமணர்கள் மட்டுமே தோட்டிகளாக வேலை செய்தனர்.

ஹரிபுரா காங்கிரஸ் மாநாட்டில் காந்தி…

ஹரிபுரா காங்கிரஸ் (1938) மாநாட்டின் போது, 2000 ஆசிரியர்களையும் மாணவர்களையும் விசேஷமாக தோட்டித் தொழிலில் பயிற்சி பெற வைத்து, அவர்கள் சுகாதாரத் தூய்மைப் பேணலில் ஈடுபடுத்தப் பட்டனர்.

காந்தியால், தீண்டத் தகாதவரிகள் எனக் கருதப் பட்ட ஒரு சாரார் மட்டும் தான் தோட்டி வேலை செய்ய வேண்டும், என்பதை ஒப்புக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

அவர் நமது நாட்டிலிருந்து தீண்டாமையை விரட்ட வேண்டுமென்றுதான் விரும்பினார்…

=-=-=-=

அடுத்து… ’காந்தி எனும் கக்கூஸ்காரர்’ அத்தியாயத்தின் மூன்று பகுதிகளில்,இரண்டாவது பகுதி…

காந்தியாயணம்…

… அல்லது காந்தி எனும் முடிதிருத்துபவர்…

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்) என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின்  ஐந்தாம் அத்தியாயம்: பார்பர்.

இவ்வத்தியாயத்தின் முதல் பாகம்.

கீழே இரண்டாம் பகுதி….

=-=-=-=

… அவருடைய ஆசிரமங்களில், வெளியிலிருந்து வந்து, நாவிதர்கள் சவரம் செய்தல், முடிவெட்டுதல் என்கிற பேச்சே இல்லை… ஆசிரமவாசிகள், ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்துகொண்டு அவர்களின் நாவித வேலைகளைச் செய்து கொண்டனர்.

காந்தி, ஆசிரம மாணவர்களை, எளிய சுயசார்புடைய வாழ்க்கை முறைகளுக்குப் பழக்கப் படுத்தப் படவேண்டுமென விரும்பினார். புதுப்பாணி உடைகளுக்கோ, காலவண்ணங்களுக்கேற்றபடியான நவநாகரீகங்களுக்கோ, அறுசுவை சொட்டும் உணவுகளுக்கோ, அவர் ஆசிரமத்தில் இடமில்லை.

=-=-=-=

ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை காலை, ஆசிரம மாணவர்கள், குளிக்கச் செல்வதற்கு ஆயத்தம் செய்து கொண்டிருந்தனர். காந்தி அவர்களை ஒருவர் பின் ஒருவராகக் கூப்பிட்டு, அவர்களுக்கு முடி வெட்டி விட்டார். அம்மாணவர்களுக்கு வருத்தமாக இருந்தது, தங்கள் தலைமுடி ஓட்ட வெட்டப்பட்டதனால்!

ஒரு சமயம், காந்தி இரு ஆசிரமப் பெண்களின் நீண்ட தலைமுடியை குட்டையாக வெட்டினார் கூட!

1921 – சபர்மதி ஆசிரமத்தில், முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியில்லாமல் தனக்கு சவரம் செய்து கொள்ளும் காந்தி…

=-=-=-=

தென் ஆஃப்ரிக சிறைகளில் கைதிகளுக்குத் தலை வாரிக் கொள்ளும் சீப்பு கொடுக்கப் படவில்லை; மேலும், பொதுவாக இரு மாதங்களுக்கும் மேல் சிறைத்தண்டனையை அனுபவிக்கும் கைதிகளின் தலைமுடிகளும் ஒட்ட வெட்டப்பட்டு, அவர்களின் மீசைகளும் ஒட்ட மழிக்கப் பட்டன.

இருப்பினும், காந்தியும் அவருடன் கைதான தோழர்களும் இம்மாதிரி செய்யப் படுவதிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப் பட்டிருந்தனர். ஆனால் இதற்கு காந்தி ஒப்புக் கொள்ளவில்லை – அவரைப் பொறுத்தவரை சிறைவாசம் என்றால் அதற்குரிய வழிமுறைகளின் படி தண்டனைகள் பெற்றுக் கொண்டே தீர வேண்டும். அவர் அகராதியில், விதிவிலக்குகளுக்கோ, குறுக்குவழிகளுக்கோ இடமே இல்லை.

ஆக, காந்தி எழுத்துபூர்வமாக சிறை உயரதிகாரிக்கு ஒரு விண்ணப்பம் அளித்து, தன் தலைமுடியைத் தான் திருத்திக் கொள்ளவேண்டுமெனத் தன் விருப்பத்தைத் தெரிவித்தார். அவ்வதிகாரியும் காந்திக்கு ஒரு கத்தரிக்கோலையும், ஒரு நறுக்கி-மட்டாக்கியையும் கொடுத்தார். பின்னர், காந்தியும் ஒன்றிரண்டு கைதிகளும் – ஒவ்வொரு நாளும் இரண்டு மணி நேரங்களுக்கு நாவிதம் செய்தனர்.

=-=-=-=

அவர், புனேவிலுள்ள ஆகாகான் மாளிகையில் கைது செய்யப் பட்டு வைத்திருக்கப் பட்டிருக்கும்போது, அவருடன் ஒரு ஆசிரமவாசிப்பெண்ணும் இருந்தார். அப்பெண், பொடுகுத் (dandruff) தொல்லையினால், மிகவும் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்ததனால், ஒரு தளர்ச்சியான / அயர்வான சமயத்தில் காந்தியைக் கேட்டார், “பாபு, நான் என்னுடைய தலைமுடியை சிறிதாக வெட்டிக்கொண்டு, பொடுகுக்கு மருந்து தடவிக் கொள்ளவா?”

காந்தியின் பதில் உடனடியாக வந்தது, “சரியாகச் சொன்னாய், இப்போதே செய்துவிடலாம். கத்தரிக்கோல் கொண்டு வா.” கத்தரிக்கோல் கொணரப் பட்டு, அப்பெண்மணியின் தலைமுடிக் கற்றைகள் வெட்டப் பட்டு வீழ்ந்தன.

நாவிதர் காந்திக்கு அப்போது வயது 75.

=-=-=-=

சுதேசி இயக்கத்தின்போது காந்தி, வெளிநாட்டுச் சவரஅலகை (razor) உபயோகப் படுத்துவதை விடுத்து, நமது நாட்டில் தயாரிக்கப் பட்ட சவரக் கத்திகளை உபயோகிக்கலானார். தொடர்ந்த பயிற்சியினால், அவர் அக்கத்திகளை முறையாக உபயோகிக்கக் கற்றுக் கொண்டு – பிற்காலங்களில், கண்ணாடி, சவர துருசு (shaving brush), சவுக்காரம் (soap) இன்னபிற ஏதுமில்லாமல் சவரம் செய்து கொள்ளக் கூடிய அளவில் தேர்ச்சி பெற்றார்.

அவர் இம்மாதிரி சவரம் செய்து கொள்வதை. சவரக் கலையின் பரிமாண வளர்ச்சியின் ஒரு உச்சம் எனக் கருதியிருக்க வேண்டும்.

அதனால் தான் ஒரு ச்மயம், அவருக்கு உதவின நாவிதருக்கு ஒரு சான்றிதழை இப்படிக் கொடுத்தார் – “முன்னிலால் எனக்கு மிக நேர்த்தியான சவரத்தை, சுய அர்ப்பணிப்புடன் செய்தார்; அவருடைய சவரக் கத்தி சுதேசி – மேலும் அவர் சவரம் செய்வது சவுக்காரமில்லாமல்!”

காந்தியுடைய சில ஆசிரமத் தொண்டர்களும் இந்த மாதிரி முதிரா உணர்ச்சிப்பற்றால் (fad) பீடிக்கப் பட்டனர். எது எப்படியோ,  அவர்களுக்கும் இம்மாதிரி சவரம் செய்து கொள்வது கொஞ்சம் குறைவான ஒவ்வாமை தரும் விஷயமாக ஆகியது.

=-=-=-=

காந்திக்குத் தெரிந்திருந்தது – எப்படி நம் கிராம நாவிதர்கள் சஸ்திர சிகிழ்ச்சையாளர்களாகவும் (surgeons) நடைமுறையில் பணி புரிந்தவர்கள், எப்படி அவர்கள் கட்டிகளையும் ரணங்களையும் சரி செய்யக் கூடியவர்களென்றும் தைத்த முட்களை அகற்றக் கூடியவர்களென்றும்; ஆனால் அவரால், அந்நாவிதர்களின் அழுக்குத் துணிகளையும், தூய்மையற்ற உபகரணங்களை உபயோகிக்கும் தன்மையையும் ஒப்புக்கொள்ளவே முடியவில்லை.

=-=-=-=

ஒரு சமயம், சேவாகிராமத்தில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த ஒரு தலித், காந்தியிடம் சொன்னார், “எனக்கு வார்தா போகவேண்டும்.”

காந்தி, ஏனென்று அவரிடம் கேட்டபோது அவர் சொன்னார், “எனக்கு சவரம் செய்து கொள்ள வேண்டும்.”

“ஏன், உங்களால், இந்தக் கிராமத்திலேயே சவரம் செய்து கொள்ள முடியாதா?”

“சவர்ண நாவிதர்கள் எனக்கு சவரம் செய்து விட மாட்டார்கள், இங்கு ஒரு தலித் நாவிதரும் இல்லை வேறு.”

காந்தி சொன்னார், “அப்படியானால், நான் எப்படித்தான் இந்தக் கிராம நாவிதரிடம்  சவரம் செய்து கொள்ளக் கூடும்?”

காந்தி அன்றிலிருந்து அந்த நாவிதரிடம் சவரம் செய்து கொள்வதை நிறுத்தினார்.

=-=-=-=

ஒவ்வொரு நாளும் கிராமம் கிராமமாக அவர் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த அந்தக் காலகட்டத்தில் அவருக்கு தினமும் தனக்குத்தானே சவரம் செய்து கொள்ள அவகாசமில்லாமல் இருந்தது. அதனால் சில சமயம் அவர் வெளி நாவிதர்களின் உதவி பெற வேண்டியிருந்தது.

=-=-=-=

காதிக்காக அவர் நாடெங்கும் சுற்றுப் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தபோது அவர் தன்னை சவரம் செய்பவர், காதி அணிந்திருக்க வேண்டுமென்று விரும்பினார். எனவே, காந்தியுடன் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த தன்னார்வத் தொண்டர்களுக்கு அங்குமிங்கும் ஓடி, அப்படிப் பட்ட நாவிதரைத் தேடி அலைய வேண்டியிருந்தது.

காந்தி அத்தொண்டர்களுக்குச் சொன்னார், “நாம் நம்முடைய சலவைக் காரர்களையும், நாவிதர்களையும் நம் சுதேசிப் போராட்டத்தில் இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் அவர்கள் செய்திப் பரிமாற்றத்தில் வல்லவர்கள். அவர்களால் சுதேசி உணர்ச்சியை, எண்ணங்களை சுலபமாகப் பரப்ப முடியும்.”

=-=-=-=

இன்னொரு சமயம், காந்தி ஒரிஸ்ஸாவில் ஒடிஷாவில் ஒரு நாவிதரின் வருகைக்காக காத்திருந்தார். சிறிது நேரத்தில் ஒரு பெண்மணி,  நாவிதத்திற்கான சாம்பி (tackle)  உட்பட அத்தனை உபகரணங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு வந்தார். மேலும் அவர், ஆடம்பரமான பெரிய காதணிகளையும், மூக்குத்தியும், மணிமாலையும், சலங்கையும், அரக்கு வளையல்களும் அணிந்து வேறு வந்திருந்தார்.

காந்தி அவரைக் கேட்டார், “ஆக அம்மணி, நீங்கள் எனக்கு சவரம் செய்து  விடப் போகிறீர்களா?”

அப்பெண்மணியும் புன்னகை பூத்து ஆமெனச் சொல்லி, தன்னுடைய சவரக் கத்தியை சாணை பிடிக்கலானார்.

காந்தி அவரிடம் மறுபடியும் பேசினார், “அம்மா, நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு திண்மையான, கனமான அணிகலன்கள் அணிந்து இருக்கிறீர்கள்? அவை உங்களை அழகாகக் காண்பிக்கவே இல்லை. அவை அழகின்மையுடன் இருப்பது மட்டுமல்லாமல் அழுக்காகவும் இருக்கின்றனவே?”

அந்தப் பெண்மணி முட்டிய கண்ணீருடன் சொன்னார், “அய்யா, உங்களுக்குத் தெரியுமா, இந்தச் சிறப்புச் சந்தர்ப்பத்துக்காக, நான் இந்த அணிகலன்களைக் கடன் வாங்கித்தான் அணிந்திருக்கிறேன் என்று? இம்மாதிரி நகைகளை அணிந்து கொள்ளாமல் எப்படி நான் ஒரு மாபெரும் மனிதரிடம் வர முடியும்?”

காந்தி நெகிழ்ந்து போனார்.

… காந்தியின் தலையையும், முகத்தையும் மழித்தபின் அப்பெண்மணி அவர் காலடியில், தனக்குக் கிடைத்த வருமானத்தை வைத்து விட்டு, அவரை வணங்கிச் சென்றார்…

அடுத்து, காந்தி எனும் துப்புரவுப் பணியாளர்

காந்தியாயணம்…