முந்தைய பதிவொன்றின் (1921 மாப்ளா/மாப்பிள்ளைமார் இஸ்லாமியக் கொலைவெறி அட்டூழியங்கள், மதுபூர்ணிமா கிஷ்வர், மோஹன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி – குறிப்புகள் 05/08/2021) மீதான ‘டகால்டி’ பின்னோட்டத்துக்குக் கொஞ்சம் விலாவாரியான குறிப்புகள். (நேரடியான பதில்களல்ல – ஏனெனில், அவற்றுக்கு நிறைய தினம் எடுக்கும்) Read the rest of this entry »

பாபுஜி நம்மெல்லாரையும் போல விசித்திரமானவர். Flawed but fantabulous. Read the rest of this entry »

பலப்பல ஆண்டுகளாக நிறைய யோசித்து, அதனாலும் பித்துப் பிடித்து இக்குறிப்புகளை எழுதுகிறேன். Read the rest of this entry »

வெறும் ஹலால் கட்டிங். தெருவுக்குத் தெரு இறைச்சிக் கடைகளில் நடப்பதாகச் சொல்லப்படுவது. அவ்ளோதான்.இதற்குப்போய் அவ்வளவு அலட்டிக்கொள்கிறோம், உணர்ச்சி வசப்படுகிறோம்… Read the rest of this entry »

பொறுத்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை. மன்னிக்கவும். Read the rest of this entry »

என் அன்புக்கும் மரியாதைக்குமுரிய ஸ்வாமிஜி அவர்களைப் பற்றி ஓரிருமுறை எழுதியிருக்கிறேன். Read the rest of this entry »

அரவிந்தன் கண்ணையன் அவர்கள் எழுதிய, முகாந்திரமேயில்லாத, அடிப்படைகளைப் புரிந்துகொள்ளவே முயற்சிக்காத ஆங்கில மேட்டிமைதொனி முன்முடிவுக் கட்டுரைக்கு பதிலாக – லாவணித் தமிழ்க் கட்டுரையொன்றை எழுதலாமா வேண்டாமா, எழுதினாலும் (எனக்கேகூட!) ஏதாவது உபயோகம் இருக்குமா என யோசித்துக்கொண்டிருந்தேயிருந்தாலும், குறிப்புகளையும்  எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

என் நண்பர் ஒருவரிடமும் இதன் அவசியமின்மை/அவசியம் பற்றி அறிவுரை கேட்டிருந்தேன். அவர் பதில் எப்போதும்போலவே சமனத்துடன் இருந்தது = ‘எழுதவேண்டுமென்றால் இப்படி எழுதலாம், ஆனால் அப்படி வேண்டாம்!’ அய்யா, நன்றி! :-) Read the rest of this entry »

எச்சரிக்கை: இப்பதிவில் – இணையத்திலிருந்து எடுத்த கேலிச்சித்திரங்கள் அதிகமாகவே இருக்கின்றன. பொறுமையாகப் படிக்கவும்/பார்க்கவும்.

… நமதிந்தியாவில் – இந்தத் தறிகெட்டலையும் தன்னார்வத் தொண்டு(!) நிறுவனங்களை நெறிப் படுத்தும் வகையில், கொஞ்சமேனும் செயல்பாடுகள் ஆரம்பித்திருப்பது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி கொடுக்கிறது.  :-))) Read the rest of this entry »

அண்மையில், ஒரு பின்னூட்டத்தில் இப்படி எழுதியிருந்தேன்.

சுமார் பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்னால், ஒரு முறை ஸ்ரீ தரம்பால் அவர்களுடன் அளவளாவிக் கொண்டிருந்தபோது, அவருடன் — கம்பி மாதிரி ஒல்லியாகவும், முகமெல்லாம் கருணையும், பாண்டித்தியமும் ஒழுகும் சித்பவன்காரர் ஒருவரும் (90+) இருந்தார். பார்த்த மாத்திரத்திலேயே மகாமகோ மேதைகள் எனச் சிலசமயம், நம்மால் சிலரை உணர்ந்துகொள்ள முடியுமல்லவா? அவர் அப்படித்தான்.கூட இருந்த ஆஸாதி பசாவ் ஆந்தோலன்காரரான (=’சுதந்திரத்தைக் காப்பாற்று’ இயக்கம்) ராஜீவ் தீக்ஷித்  போன்றவர்கள் ஸ்ரீ தரம்பால் அவர்களை என்னென்னமோ கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். சுவாரசியமான விவாதங்கள். காரத்தன்மை மிக்கவையும் இளமைத் துடிப்பால் விசிறப்பட்டவையுமான பல பார்வைகள், கருத்துகள் முன்வைக்கப்பட்டன. சுமார் 11 மணிக்கு ஏறக்குறைய எல்லோரும் கிளம்பிப் போனபோது – நாங்கள் மூவர் மட்டுமே இருந்தோம்.

மறுபடியும் ‘ஹிந்த் ஸ்வராஜ்’ பற்றிப் பேச்சு கிளம்பியது. அதுவரை உன்னிப்பாக உரையாடல்களைக் கவனித்தாலும் ஒன்றுமே பேசாத அந்த பெரியமனிதர் – நடுக்கமற்ற, தெளிவான குரலில் சுமார் 4 மணி நேரம் போல – காலை 3 மணி வரை, தொடர்ந்து பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசினார். நான் கேட்ட சில அதிகப் பிரசங்கித்தனமான கேள்விகளுக்கும் பதில் அளித்தார். ‘ஆஹா’ தருணங்கள். இந்தியாவைப் பற்றியும் பாரதத்தைப் பற்றியும் இன்னும் பல செறிவான பார்வைகள் கிடைத்தன. நான் கொடுத்து வைத்தவன்.

அப்போது அவர் உபயோகித்த பல நுணுக்கமான பதங்களில் ஒன்று – सुकृति, நான் உபயோகப் படுத்தியுள்ள அர்த்தத்தில்.

நான் இம்மாதிரி அர்த்தத்தில் ஸுக்ரிதியைக் கேள்விப்பட்டதில்லையே என்று சொன்னதற்கு, அவருடைய பதில் – ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் ஒரு டிக்ஷனரி மூலமாக மட்டுமே பல விஷயங்களை அணுகமுடியாது அல்லவா? ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் – பலவகைகளில், பேச்சுவழக்குகளில், தொன்மங்களில் இந்த குறியீட்டு விரிவாக்கல் (~symbol overloading) இருக்கிறது என்றார். காளிதாஸனிடமிருந்து ஒரு மேற்கோள் கொடுத்தார் என மங்கலாக நினைவு.

ஆகவேதான் – நான் ‘பாரதத்தின் மைய நீரோட்டங்களான அணுகுமுறைகளில் ஒன்று – ஸுக்ரிதி: இதன் பலவிதமான அர்த்தங்களில் சில =’ என எழுதினேன்.

ப்ரூவர்’ஸ் டிக்ஷனரி போல ஒன்று ஸம்ஸ்க்ருதத்திற்கு இருந்தால், எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்?

ஏன், நம் தமிழுக்குக் இப்படிப்பட்ட ஒரு புத்தகம் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும்தானே?கூட

குறிப்பு: இந்த சித்பவன்காரரைப் பற்றிப் பின்னொரு சமயம் எழுதுகிறேன். (3 ஃபெப்ருவரி, 2015)

-0-0-0-0-0-

சரி. பலவிதமான சிந்தனைகளில் அலைக்கழிக்கப் பட்டு, இன்னமும் முழித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்; பொதுவாக இரவு ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் தூங்கியே போய்விடுவேன். இன்று, இந்த அலறும் நினைவுகளுக்கு நேரமிருக்கிறது. ஆகவே, இவரைப் பற்றிய சில குறிப்புகளை தூசி தட்டி எழுதுகிறேன்.
Read the rest of this entry »

இதாணு:  எஸ் ராமகிருஷ்ண லீலா தரங்கிணி… (3/3)! அறியோ?

லாஸ்ட் போஸ்டாணு, மனசிலாயீ? ஞான் வெறுத்துப்போயி… ஈஸ்வரா!

… ஸார், க்ஷமிக்கண்டே… ஈ  ‘எஸ்ராவோடெ ராவுகள்’ —  ஞங்ஙள் ஐவி செசி ஸினிமா அல்லா, கேட்டோ? ஞிங்கள  குருத்தங்கெட்ட  தமிழ் ஸாஹித்யம் பெற்றியாக்கம்.

… … … … பேடிக்கண்டா!   … … கரையண்டா ஸாரே! சாயா வெள்ளம் வேணோ?

… … எந்தா ஸார் ஞிங்ஙள் பரையுன்னது? எவ்விடிக்கு போவுன்னு ஸார்?… வெறிதே இருக்கின் ஸாரே… ஸார்! ஸாஆஆஅர்ர்ர்!!  aye aegree. zuizide is zimbly no zolution.  uou onderztand?

…Besides, ezra is a thick armoured battletank, he can pound  away merrily, while you lousy lusers  keep complaining. Resistance is futile, yes. :-(

சரி. ஓடாதீர்கள்! இதுதான் (இப்போதைக்கு) எஸ்ரா துர்குணம் அவர்கள் பற்றிய கடைசிப் பதிவு.

எச்சரிக்கை: இது ஒரு  ‘நகைச்சுவைக்’ கட்டுரையல்ல. சோககாவியம்தான். :-(

Read the rest of this entry »

… அல்லது காந்தி எனும் செருப்புத் தைப்பவர்…

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்) என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்டு,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின் ஆறாம் அத்தியாயம்: காப்ளர் (cobbler).

-0-0-0-0-0-

காந்திக்கு அப்போது வயது 63. வல்லபாய் படேல் அவர்களுடன் யெரவாடா சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார்.

வல்லபாய்க்கு புதிய செருப்புகள் தேவைப்பட்டன. ஆனால், சிறையில் அந்த வருடம், நல்ல செருப்புத் தைப்பவர்கள் இல்லை.

Read the rest of this entry »

என்னடா இது ‘ஜாவர்’ சீதாராமன் நாவல்களைப் போல் (மின்னல் மழை மோகினி, பணம் பெண் பாசம், உடல் பொருள் ஆனந்தி…) சம்பந்தா சம்பந்தமில்லாமல் துணுக்குறவைக்கும் ஒரு தலைப்பு என்று எண்ணி அஞ்ச வேண்டாம்.

தைரியமாக, மேலே (அதாவது, கீழே) படியுங்கள்.

இவை, எனக்கு வந்திருந்த சில கேள்விகள் பற்றிய என் எதிர்வினைகளும், தன்னிலை விளக்கங்களும் தான்…

=-=-=-=

    10. காந்தியை பற்றி நிறைய படித்தேன்.என் அளவு படித்தவர்களை நான் இதுவரை சந்திக்கவே இல்லை என்றே ஆணவத்துடன் இருந்தேன்.ஆனால் உங்கள் கட்டுரை என் ஆணவத்துக்கு சம்மட்டி அடி கொடுத்துவிட்டது.அதுசரி காந்தியின் கொள்கைகளின் மீது உங்கள் நம்பிக்கை என்ன? இக்கால நடைமுறைக்கு சரிவருமா? …..சும்மா ஒரு இதுக்கு

அய்யா, நீங்கள் எழுதியிருப்பதைப் பார்த்தால், அனேகமாக உங்களைப் போலப் படித்திருக்க மாட்டேன் எனத்தான் நினைக்கிறேன்.

எனக்குத் தோன்றுகிறது – சிலர் – காந்தியைப் பற்றி ஒன்றுமே விஷய ஞானம் இல்லாதவர்கள் கூட அவ்வழியில் ஒழுகுபவர்கள் இருகிறார்கள் தானே? ஆனால், இதற்கு மாறாக, அவரைப் பற்றி நிறைய மெத்தப் ’படித்த’வர்கள் சிலர் – காந்திய சிந்தனைகளுடன், வாழ்க்கை முறைகளுடன் தொடர்பற்று வாழ்பவர்களும் இருக்கிறார்கள் தானே?

ஆக, படிப்புக்கும் வாழ்க்கைக்கும் சம்பந்தம் பெரும்பாலும் (நம் மக்களில் பெரும்பாலோரிடம்) இல்லை என்பது என் எண்ணம்; மேலும், கடின, எளிதில் மாற்றம் கொள்ளாத, தொடர்ந்து பரிசீலிக்கப் படாத நிலைப்பாடுகளின் பின்புலத்தில், வாழ்வை அதன் விரிவுகளை, மொண்ணையாக கருப்பு-வெளுப்பு எனப் பிரித்துப் பார்ப்பது உபயோகமானது அல்ல என்பதும் என் அபிப்ராயம்.

எப்படி யோசித்தாலும், என்னைவிட நிறைய, மெத்தப் படித்தவர்களும் பலபேர் இருக்கிறார்கள், அவர்களைச் சந்தித்துமிருக்கிறேன் – எனக்கு வாய்ப்பும், வசதிகளும், அனுபவங்களும் அப்படி அமைந்தன.

ஆகவே சம்மட்டி, அடி என்றெல்லாம் சிந்திக்க வேண்டா. நாமெல்லாம் நம்மளவில் காரியங்களைச் செவ்வனே செய்து கொண்டிருந்தால் அதுவே போதுமானதன்றோ?

=-=-=-=

நிற்க, ஒருகாலத்தில் வன்முறைதான், அழித்தொழிப்புதான் தீர்வு எனத் திடமாக நம்பியவன், மேலும் சில (நல்லவேளை, மிகக் குறைந்த) காலம் இயங்கியவன் நான்.

சிறிது யோசித்தால், இன்னமும் சில சமயங்களில் வன்முறை உணர்ச்சிகள், அவை சார்ந்த அலைபாயும் கொந்தளிப்புகள் இருக்கின்றன என்னிடம்.

… இரு மாதங்களுக்கு முன் என் பள்ளிச் சிறுமிகளைச் பாலியல் ரீதியாகச் சீண்ட வந்த, குடிகாரக் கேவல இளம்பொறுக்கிகளை நையப் புடைக்கத்தான் விரும்பினேன் – இதற்கு நடுவில் கூட இருந்தவர்கள், ஐயோ வம்பே வேணாம், சண்டை போடாதீங்க – ஒங்ளுக்கு கொழந்தகுட்டி இருக்குல்ல, இந்தக் குடிகார கும்பல் அருவா கொண்டாந்து வெட்டும், நாம் பேசாமல் கண்டுக்டாம போய்டலாம் – என்று கோழைத்தனத்தை விவேகமாகக் கருதும் நபும்சகர்கள் வேறு; சிறுமிகளும், ஸார் நீங்க அவ்னுங்கள அட்சீங்கன்னா வம்பாய்டும், எங்ளை அவ்னுங்க இன்னும் தொந்த்ரவ் பண்வாங்க, அசிங்கமாய்டும் – என, ஒரே குழப்பம். யோசிக்கவும் நேரமே இல்லை.

ஆக, என்னவானாலும் சரி, இந்தப் பொறுக்கித்தனத்தை நாம் கண்டு கொள்ளாமல் இருக்கக் கூடாது என நான் கையை ஓங்கினேன் கூட, ஒரு காலத்தில் வெகுசிறிது தற்காப்புப் பயிற்சிகள் செய்த ஞாபகம் கொடுத்த தன்னம்பிக்கையும் என் உடல்மீதான அசாத்திய நம்பிக்கையும் வேறு! அஹிம்சை – காந்தி – ஜீவகாருண்யம் – சுத்தசன்மார்க்கம் எல்லாம் அச்சமயம் என் நினவுப் பரப்பிலேயே இல்லை…

ஒரு ஐந்து வினாடிகள் கண்களை மூடி யோசித்த பின்னரும், மிகவும் வருந்தத்தக்க வகையில், மிகுந்த பிரயத்தனத்துக்குப் பின் தான் அந்த ஆவேசத்தை, ரௌத்திரத்தை, ரத்தக் கொதிப்பை அடக்கிக் கொள்ள முடிந்தது,

திருப்பித் திருப்பிச் சொல்லிக் கொண்டேன் – இவர்கள் இளைஞர்கள் தானே, இவர்கள் அரசியல், சமூக, கிராமச் சூழல் இப்படித்தானே, எய்தவர்கள் இருக்க அம்பை நோவானேன் என்றெல்லாம் பல எண்ணங்கள். பின் அவர்களுடைய ‘தலைவ’னைப் பிடித்துத் தோளில் கை போட்டு, ’இங்கேர்ந்து இப்ப நகர்லன்னா, தம்பீங்களா, நடக்கறதே வேற” என்பது போல அடித்தொண்டையில் பல்லைக் கடித்துச் சொல்லி வெளியே அனுப்பி, பயந்துபோன சிறுமிகளையும் பாதுகாப்புடன் அவர்கள் வீட்டிற்கு அனுப்பி… ”ஸார், எதுக்கும் போலீஸ் கிட்ட ஒரு கம்ப்ளெய்ண்ட் கொடுத்ருங்க”ங்களை, எல்லாம் நான் பாத்துக்றேன் என்று சொல்லி அவர்களையும் வீட்டிற்கு அனுப்பி…. உஸ், அப்பாடா

அடுத்த நாள் காலை, அவதிப் பட்ட அந்த இரு சிறுமிகளின் தந்தையர்கள், போதையோடு என்னிடம் வந்து முறையீடு, கோபப்பாய்ச்சல்:

“அவ்னுங்க ஆர்னு சொல்ங்க, ஒளிச்சுட்றோம்!”

“அய்யா, எதற்கு, அவங்க தான் போய்ட்டாங்களே, சின்னப் பசங்க, அவங்களை விட்ருங்க…”

“யோவ், இப்ப அவ்னுங்க ஆர்னு சொல்லப் போறியா, இல்ல…”

“எல்லாம் நம் கிராமப் பசங்க தான். ஏன் நீங்க ஒங்க பொண்ணுங்க கிட்டயே கேக்கலாமே?”

“அதுங்க சின்னப் பொண்க, பயந்த்ருச்சுங்க, நீ சொல்லு”

எனக்கோ நேரமாகிக் கொண்டிருந்தது, அந்தக் குடிகேடர்கள் விடுவதாக இல்லை; ஆக, நான் சொன்னேன், “சரி,  நேரமாகுது எனக்கு, அந்தப் பசங்க <பெயர்கள்>”

”ஓவ்வோ, பெர்ய்ய இட்த்துப் பசங்க, ஆனா நம்ம மச்சான் மாமேன் முறைதான். நம்ம வகையறா தான்! பர்வால்ல சார், அவனுங்ளை விட்றோம் – ங்கோத்தா அவ்னுங்க மட்டும் வேற ஆராவ்தா இர்ந்தா நடக்றதே வேற… ங்கொம்மாள…”

சென்றார்கள்.

சில நொடிகளில், திரும்பி வந்து, “வேற ஏதாவ்து தக்றார்னா சொல்லுங்க, நாங்க பாத்துக்றோம்!”

“ஆஹா, அதுக்கென்ன, சொல்லியனுப்றேன்.”

வீரர்கள் இருவரும் தள்ளாடிக் கொண்டு, புறமுதுகிட்டுச் சென்றனர்.

உண்மையைச் சொன்னால், எனக்கு அந்தக் கணமே அவர்கள் கழுத்தைச் சீவ வேண்டும் என்கிற எண்ணம் தான் மிகுந்தது.

… ஆனாலும், என்ன இருந்தாலும் அவர்கள் தான் என் 10ஆம் வகுப்புச் சிறுமிகளின் தந்தையர்கள், நான் வேலை செய்வது இக்கிராமக் குழந்தைகளுக்காக – ஆக ஏன் இப்படிச் சிறுபிள்ளைத்தனமாக இப்படிக் கோபப்படுகிறேன் என நினைத்துக் கொண்டேன்… இப்படித்தான் நம் மக்கள், நமது பண்பாடு என்பது எனக்குத் தெரியாததா என்ன? வேறு எதனை  நான் எதிர்பார்த்திருக்க  முடியும்…

=-=-=-=

இந்தியாவின் மிகப் பெரிய பிரச்சினை, நம் மக்களில் பெரும்பாலோருக்கு முதுகெலும்பில்லை என்பது தான். மற்ற பிரச்சினைகளான ஏழ்மை, குடி, பற்றாக்குறைகள், திரைப்படம், ரசிகர் மன்றங்கள், இலக்கியம், வைரமுத்து, கருணாநிதிகள், மா-லேக்கள் போன்ற எண்ணிறந்த கொடுமையான விஷயங்கள் கூட ஒரு பொருட்டே இல்லை எனத் தோன்றுகிறது…

… எது எப்படியோ, மூன்று இரவுகள் போலத் தூக்கமும் கெட்டது, என்னைப் பற்றி, என் வன்முறை எண்ணங்கள், செயல்கள் பற்றி வெட்கித்து… ஹ்ம்ம்…

நான் செல்ல வேண்டிய தூரம் மிக, மிக அதிகம், நண்பரே!

ஆனால் திடமாக என்னால் சொல்ல முடியும் – இந்த மனிதர் காந்தி காட்டும் வழிதான் மனித நேயம் மிக்கது. அறவுணர்ச்சியும், தைரியமும் மிக்கது என்பதில் எனக்கு ஐயமே இல்லை. மேலும், அது எக்காலத்துக்கும் ஏற்றது என்பதிலும் எனக்குச் சந்தேகமே இல்லை – ஏனெனில் அது பேசுவதன் அடிப்படை – தோழமை, அன்பு, அறம் பற்றி.

நண்பரே, ‘சும்மா ஒரு இதுக்கு’ நான் இதனைச் சொல்லவில்லை.

பின் குறிப்பு: நீங்கள் ஜெயமோகன் அவர்களின் இணையத்தளத்தைப் தொடர்ந்து படிக்க வேண்டும். (இவர் இணைய தளத்தில் வந்துள்ள பல காந்தி சம்பந்தப் பட்ட கட்டுரைகள் தொகுக்கப் பட்டு இன்றைய காந்தி என்கிற புத்தகமாக வந்திருக்கிறது கூட).

காந்தி இன்று தளமும் படித்தால் நலம் – இது சில ஆர்வமிக்க இளைஞர்களால் நடத்தப் படும், ஒரு தொகுப்புத் தளம்; பலர் இதில் மொழி பெயர்ப்புகளையும் கட்டுரைகளையும் தொடர்ந்து பதித்து வருகிறார்கள்.

ஆனால், நீங்கள்  ஏற்கனவே இவைகளைப் படித்திருப்பீர்கள், படித்துக் கொண்டிருப்பீர்கள் எனத்தான் நினைக்கிறேன்.

=-=-=-=

    11. காந்தி பற்றிய பல நுண்ணிய செய்திகளை சிறப்பாக கொடுத்ததற்கு மிக்க நன்றி.ஒருமுறை திருடு போன சமயம் காந்தி துப்பாக்கி வைத்துக்கொள்ள சொன்னதாக படித்த நினைவு.உண்மையா? பலரிடம் கேட்டேன் அப்படி ஒரு சம்பவம் கிடையவே கிடையாது என்கின்றனர் ஆனால் எனக்கோ நன்கு படித்த நியாபகம். உதவமுடியுமா?

நான் மொழி’பெயர்ப்பு’ தான் செய்திருக்கிறேன் என்றாலும், உங்கள் கருத்துக்கு நன்றி.

ஆனால் உங்களுக்கு நான் உதவ முடியாது எனத்தான் எண்ணம்.

ஏனெனில், நான் படித்தவரை, அவருடன் பழகியவர்கள் எனக்குச் சொன்னது வரை, நான் அறிந்து தெரிந்துகொண்டது வரை அவர் இப்படிச் செய்திருக்க முகாந்திரமே இல்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

தென் ஆஃப்ரிகாவில் ஒரு சமயம், இந்திய வம்சாவழியினர் வெள்ளைக் காரர்களின் படையில், அவர்களுக்கு இணையாகச் சேர்வது, பணியாற்றுவது தொடர்பாகச் சில துப்பாக்கி சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களை அவர் பேசியிருக்கிறார் தான்; ஆனால், அதிலும் கூட அவர் மக்களிடம் துப்பாக்கி வைத்துக் கொள்ளச் சொல்லவில்லை. (இதனைப் பற்றி, முடிந்தால், பின்னர் எழுதுகிறேன்)

திருடுகள் உட்பட்ட சிறு குற்றங்களின் மீதான காந்தியின் அணுகுமுறையே வேறு என்பதை, அவரைச் சிறிதளவு அறிந்து கொள்ள முடிந்தால் தெரியவருமென என் எண்ணம்.

அவரது பேச்சிலும் சரி, எழுத்திலும் சரி, எண்ணத்திலும் சரி – வன்முறை என்கிற ஊரிலேயே அவர் பிறக்கவில்லை என்பது என் அபிப்ராயம்.

=-=-=-=

(அப்பாடா, இந்தக் கடிதப்-பதில்கள் பதிவுகள், தற்போதைக்கு முடிந்தன. மின்னஞ்சல்கள் அனுப்பி, பின்னூட்டங்களித்து –  நன்றி தெரிவித்து, அறிவுரையளித்து, (பெரும்பாலும்) திட்டியவர்களுக்கு நன்றி)

காந்தியாயணம்…