“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்)  என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின்  ஆறாம் அத்தியாயம்: ஸ்கேவென்ஜர்.

’காந்தி எனும் கக்கூஸ்காரர்’ அத்தியாயத்தின் மூன்று பகுதிகளில், மூன்றாம், கடைசிப் பகுதி கீழே. (முதல் பகுதி, இரண்டாம் பகுதி)

=-=-=-=

1946 – டெல்லியில் இருந்த ஒரு தோட்டிகள் குடியிருப்புக்குச் சென்று அவர்களிடம் அளவளாவிய காந்தி…

உள்ளாட்சி / நகராட்சிக் கூட்டங்களில் ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் சாதனைகளை விவரித்த பின், காந்தி அடிக்கடிச் சொல்லும், பேசும் விஷயம்:

“உங்களை, விசாலமான சாலைகளுக்காகவும், அற்புதமான விளக்கு வெளிச்சங்களுக்காகவும், அழகான பூங்காக்களுக்காகவும் பாராட்டுகிறேன். ஆனால், முன்மாதிரிக் கழிப்பறைகளும், இரவும் பகலும் சுத்தமாகவும், சுகாதாரமாகவும் இருக்கும் சாலைகளும் தெருக்களும் – இல்லாத ஒரு நகராட்சி, அதன் நிர்வாகம் – அவை இருப்பதற்கே தகுதியற்றவை அல்லவா?

… நம் நகராட்சிகள் அவசியமாக தீர்க்க வேண்டிய ஒரு பெரிய, முக்கியமான பிரச்சினை சுகாதாரமின்மைதான்..

… நீங்கள் எப்போதாவது யோசித்திருக்கிறீர்களா, எப்படி, எந்த விதமான சூழ்நிலைகளில் நமது பெருக்குனர்களும், தோட்டிகளும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று?”

குடிமக்களுக்கு அவர் சொன்னது:

“நீங்கள் உங்கள் கைகளில் வாளிகளையும், துடைப்பங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு உழைக்காதவரை, உங்கள் வீடுகளையும், நகரங்களையும் சுத்தமாக்க – சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ள, முடியவே முடியாது.”

ஒரு, மாதிரிப்-பள்ளிக்கு (model school) அவர் சென்றிருந்த போது, அங்குள்ள ஆசிரியர்களுக்கு அவர் சொன்னார்:

“உங்கள் பள்ளியை ஒரு தரம் வாய்ந்த முன்மாதிரியாக வளர்த்தெடுக்க வேண்டுமென்றால், நீங்கள், உங்கள் மாணவர்களுக்குப் படிப்புச் சொல்லிக் கொடுப்பதற்கு அப்பாற்பட்டு – அவர்களை, தரம் வாய்ந்த சமையல்காரர்களாகவும்,செய்நேர்த்தி மிக்க தோட்டிகளாகவும் கூட ஆக்கவேண்டும்.”

பள்ளி மாணவர்களுக்கு, அவருடைய அறிவுரை:

“உங்களுக்கு நீங்களே தோட்டிகளாக முடிந்தால், நீங்கள் உங்கள் சுற்றுப் புறங்களைத் தூய்மையாக வைத்துக் கொள்வீர்கள்.

… விக்டோரியா சிலுவைப் பதக்கம் [victoria cross] வாங்குவதற்கு வேண்டிய தைரியத்தை விடச் சற்றும் குறைந்ததல்ல – செய்நேர்த்தி மிக்க தோட்டியாவதற்குள்ள தைரியம்…”

=-=-=-=

அவரது ஆசிரமத்துக்குப் பக்கத்தில் வசித்த கிராமவாசிகள் அவர்களுடைய மலத்தை, மண் போட்டு மூடிவிட மறுத்தனர். அவர்கள் சொன்னார்கள், “இது தோட்டிகளின் வேலை. மலத்தை கண்ணால் பார்ப்பது ஒரு பாவமான (sin) செயல், அதைவிடவும் கொடிய பாவம் – அதன் மேல் மண் போட்டு மூடுவது”

காந்தி நேரடியாக, சுற்றுப்புறக் கிராமங்களில் நடக்கும் துப்புரவுப் பணிகளை மேற்பார்வை பார்த்தார். அவர்களுக்கு முன் மாதிரியாகத் திகழ, அவரே சில மாதங்களுக்கு பக்கத்திலுள்ள கிராமங்களுக்கு, ஒரு வாளியுடனும், துடைப்பத்துடனும் அனுதினமும் சென்றார், வேலை செய்தார். கூடவே அவருடைய நண்பர்களும், விருந்தாளிகளும் அவருடன் சென்றனர்.

அவர்கள் திருப்பிக் கொண்டு வந்த, குப்பையும் மலமும் நிறைந்த வாளிகளை, அதற்கென வெட்டப்பட்ட குழிகளில் கொட்டினர்.

காந்திக்கு, சரியான முறையில் கழிவுகளை அகற்றுவதும் அறிவியல் தான்; அவரைப் பொறுத்தவரை – அதுவும், எதுவும் அறிவியல் சார்ந்திருக்க வேண்டும்…

=-=-=-=

அவருடைய ஆசிரமங்களில், கழிவுகளை அப்புறப் படுத்தும் வேலையை ஆசிரமவாசிகள் அனைவரும் செய்ய வேண்டும். காந்தி அவர்களுக்கு, அதற்குத் தேவையான வழிமுறைகளைச் சொல்லிக் கொடுத்தார்.

பல இன, மத, நிற  – பின்னணி சார்ந்த பலவித பழக்கங்களுடைய மக்கள் அவர் ஆசிரங்களில் வாழ்ந்தாலும், ஒரு விதமான குப்பையோ, துளிக் கழிவையோ அங்கு பார்க்கவே முடியாது. அனைத்துக் கழிவுகளும் குழிகளில் புதைக்கப் பட்டன. காய்கறிக் கழிவுகள், தோல்கள், சாப்பாட்டு மிச்சங்கள் போன்றவை, அதற்கென தோண்டப் பட்ட எருக் குழிகளில் போட்டு மூடப்பட்டன.

மனித மலமும் புதைக்கப் பட்டுப் பின் உயர்ந்தரக எருவாக மாற்றப் பட்டு, உபயோகிக்கப் பட்டது.

உபயோகித்த நீர், கழிவு நீர் – தோட்டங்களில் பாய்ச்சப் பட்டது.

அவருடைய பண்ணைகள் / ஆசிரமங்களில் நவநாகரீக பாதாள சாக்கடை போன்ற வசதிகள் இல்லாவிட்டாலும் மிக சுத்தமாக இருந்த காரணத்தால், துர் நாற்றமோ, ஈத்தொல்லையோ இருக்கவே இல்லை.

காந்தியும் அவருடைய சகோதரப் பணியாளர்களும், முறை வைத்துக் கொண்டு, ஆசிரமத்துக்குத் தேவையான தோட்டி வேலைகளைச் செய்தனர்.

காந்தி அந்த ஆசிரமங்களில், வாளிக் கழிப்பறைகளையும், மலமும் நீரும் தனித்தனியே சேகரம் செய்யக் கூடிய இரட்டைக்குழி முறையையும் – அறிமுகப் படுத்தினார். அவர் ஆசிரமங்களுக்கு வருகை தந்த எல்லா விருந்தாளிகளிடமும், அங்கிருந்த நூதனக் கழிவு மேலாண்மை முறைகளை, பெருமிதத்துடன் காட்டி மகிழ்ந்தார்.

பணக்காரர்களோ ஏழைகளோ, தலைவர்களோ தொண்டர்களோ, இந்தியர்களோ வெளி நாட்டார்களோ – எவர் அவர் ஆசிரமங்களுக்கு / பண்ணைகளுக்கு வந்தாலும், அவர்கள் இம்மாதிரிக் கழிப்பறைகளைத்தான் உபயோகிக்க வேண்டியிருந்தது.

இப்படிப்பட்ட ஆராய்ச்சிகளால், முறைகளால் – ஆசாரவாதிகளிடமும், பெண்களிடமும் இருந்த, கழிவுகள் மீதான அருவருப்பை – அவரால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அகற்ற முடிந்தது.

=-=-=-=

எப்போது அவருக்குச் சிறிது சுத்தப் படுத்தும் வேலை கிடைத்தாலும், காந்தி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவரைப் பொருத்தவரை, ஒருவருடைய சுத்தம் பற்றிய உணர்வு என்பது, அவருடைய கழிப்பறையை அவர் எப்படி வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதிலேயே தெரிந்துவிடும்.

அவருக்கு 76 வயது ஆகும்போது அவர் பெருமையுடன் சொன்னார்,

“ஒரு சிறிய அழுக்கோ, அல்லது நாற்றமோ, சிறு வாடையோகூட  நான் உபயோகிக்கும் கழிப்பானில் இருக்காது; ஏனெனில் நானே அதனைச் சுத்தம் செய்கிறேன்.”

பல சமயங்களில் அவர் தன்னை ஒரு தோட்டியாகவே விவரித்துக் கொண்டார் – அவர் ஒரு தோட்டியாகவே இறக்க முடியுமானால் அதுவே அவருக்குப் போதுமானது எனச் சொன்னார். மேலும் அவர், இந்துக்களில், மெளடீக-ஆசாரசீலர்களான இருந்தவர்களிடம் – தீண்டத்தகாதவர்களுடன் சேர்த்து தன்னையும் பகிஷ்கரிக்கும்படிச் சொன்னார்.

அவர், தோட்டிகள் குடியிருப்புக்குச் சென்று [பெரும்பாலும் எங்கு அவர் சென்றாலும், தோட்டிகளுடனேதான் தங்குவதை ஒரு பழக்கமாகவே வைத்திருந்தார்] அவர்களுடன் அளவளாவிக் கொண்டு இருக்கும் போது, அவர்கள் தங்களுடைய துயரக் கதையைச் சொல்வர். அவரும், அவர்களுக்குச் சொல்வார் – அவர்களுடைய தொழில் இழிவானதொன்றல்ல; மேலும், அவர்கள் குடிப்பழக்கத்தையும், இறந்த மிருகங்களின் இறைச்சியை உண்பதையும் விட்டுவிடவேண்டுமென்றும்.

அவர் என்றுமே தோட்டிகள் வேலை நிறுத்தம் செய்வதை ஆதரிக்க முயன்றதில்லை; அது மட்டுமல்ல, அவர்கள், ஒரு நாள் வேலை நிறுத்தம் செய்யலாமென்றும் கூடச் சொன்னதில்லை. [அவர் பணிகளை, நமது கர்மங்களைப் பார்த்தவிதம் அப்படி. தனக்கு ஒரு நீதி, மற்றவர்களுக்கு இன்னொரு நீதி என்று நினைத்தவரல்லர் அவர்]

அவருடைய ’ஹரிஜன்’ பத்திரிக்கையில், ஒரு தோட்டி என்பவர் எப்படி இருக்கவேண்டுமென விவரித்தார்:

“அவருக்கு சுற்றுச்சூழலுக்கு, தேவைக்கு ஏற்றவாறு எப்படி, ஒரு கழிப்பறையைக் கட்டவேண்டுமெனத் தெரிய வேண்டும்; அதனைச் சரியான வழியில் சுத்தம் செய்வது எப்படி எனவும் தெரிய வேண்டும். அவருக்கு, மலத்தினுடைய வாடை இருந்தாலும் அதனைப் பொருட்படுத்தாமல் அதனை மீறி, எப்படி அதன் துர்நாற்றத்தைப் போக்குவது என்பது தெரிய வேண்டும். மேலும் அவர் எம்மாதிரிக் கிருமிநாசினிகளை உபயோகித்து மலத்தை ஆபத்தற்றதாக மாற்ற வேண்டும் என்பதை அறியவும் வேண்டும்.

இவற்றுக்கெல்லாம் அப்பால், எப்படி மலத்தையும் சிறுநீரையும், எருவாக மாற்றுவது என்பதன் முறைகளையும் அறிந்திருத்தல் வேண்டும்.”

காந்தி என்ன செய்ய முயன்றாரென்றால்: தோட்டி வேலை, ஒரு திணிக்கப் பட்ட,  ஒரு சாராரால் மட்டுமே தொடர்ந்து செய்யப் பட்ட வேலையாக இருந்ததிலிருந்து மாற்றப் பட்டு – அதனை ஒரு இன்றியமையாத சமூகப்பணியாகக் கருதப்படும் தளத்திற்கு உயர்த்துவது தான்.

=-=-=-=

காந்தியுடைய ‘காதி’ சுற்றுப் பயணங்களின்போது ஒரு சமயம் – அவர் பேச இருந்த ஒரு கூட்டத்தில் பங்கேற்க, தோட்டிகள் அனுமதிக்கப் படவில்லை.

அவருக்கு இந்த விஷயம் தெரியவந்த போது, அவர் அந்தக் கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்தவர்களிடம் சொன்னார்,

“நீங்கள் உங்களுடைய பணவெகுமதிகளையும், உங்கள் மேடைப்பேச்சுக்களையும் உங்களிடமே வைத்துக் கொள்ளுங்கள். நான் தீண்டத்தகாதவர்களோடு மட்டுமே பேசப் போகிறேன். உங்களில் எவருக்கு அக்கூட்டத்திற்கு வரத் தோன்றுகிறதோ அவர்கள் அங்கு வரலாம்.”

=-=-=-=

அவருக்கு 77 வயதாக இருக்கும்போது (இறப்பிற்கு இரு வருடங்கள் முன்னால்)  காந்தி மும்பயிலும், டெல்லியிலும் இருந்த தோட்டிகளின் குடியிருப்பில்,  வழக்கம் போல, சில நாட்கள் தங்கியிருந்தார். ஆனால் அச்சமயம், அவர் விரும்பினாலும், அவருடைய வயது காரணமாக அவரால் அக்குடியிருப்பிலேயே தங்கி அங்கு சமைக்கப் பட்ட உணவையே சாப்பிட முடியவில்லை. அக்குடியிருப்பிலேயே தங்க முடிந்தாலும், அவர் மேல் உள்ள அபிமானத்தால் அவருக்கு பலச் சலுகைகள் அளிக்கப் படுவதையும் அவர் விரும்பவில்லை.

=-=-=-=

காந்தி, ஒருசமயம் வைஸ்ராயைப் பார்ப்பதற்காக ஷிம்லா சென்றிருந்தபோது, தன்னுடன் பணிபுரிபவர் ஒருவரை அங்கிருந்த தோட்டிகளின் குடியிருப்புக்கு அனுப்பி அதனைப் பார்வையிடப் பணித்தார். அவர் திரும்பி வந்து, அந்தத் தோட்டிகளின் குடியிருப்பு, படு மோசமான நிலைமையில், விலங்குகள் கூட வாழமுடியாத நிலையில் இருப்பதைச் சொன்னவுடன் காந்தி மிகுந்த மனவருத்தமுற்றுச் சொன்னார்,

“இப்படி நாம் நம் தோட்டிகளை மிருகங்களை விடக் கேவலமான நிலைமைக்குத் தள்ளியிருக்கிறோம்…

… ஏதோ அவர்கள் இப்படிக் கொஞ்சம் காசு சம்பாதித்தாலும், அது அவர்களின் மனிதத்தையும் கண்ணியத்தையும் சிதைத்துத் தானே வருகிறது? அந்தத் தோட்டி, மலத்துக்கு நடுவில், கழிப்பறை சுவற்றின் நிழலில் பயந்து பதுங்கியபடி,  தன் உணவை உண்பதைப் பாருங்கள். நம் இதயத்தைப் பிளக்கும் சோகமில்லையா இது?”

தோட்டிகள், மலம் நிரம்பிய வாளிகளைத் தங்கள் தலையில் சுமந்து செல்லும் காட்சி அவரை மிகவும் வருத்தம் கொள்ளச் செய்தது.

=-=-=-=

அவர் சொன்னார்,  தகுந்த உபகரணங்களின் உதவியுடன் வேலை செய்தால், நிச்சயம் வெகு லகுவாகவும், சுத்தமாகவும் தோட்டிப் பணியை முடிக்கமுடியுமென்று; தோட்டி வேலை ஒரு உயர்ந்த கலை என்று அவர் கருதினார்.

மேலும் அவர், அந்தக் கலையை, தன்னை அசுத்தப் படுத்திக் கொள்ளாமல் பலமுறை செய் நேர்த்தியுடன் செய்து காட்டினார் – அவர் வெறும் பேச்சுக்களோடு நிற்கவில்லை.

1942 என நினைக்கிறேன்; மலம், குப்பை கூளங்களைத் துப்புரவு செய்ய, தன்னை ஆயத்தப் படுத்திக் கொள்ளும் காந்தி…

=-=-=-=

ஒரு சமயம், ஒரு அயல்நாட்டுக்காரர் காந்தியைக் கேட்டார், “உங்களை ஒரு நாளுக்கு மட்டும் இந்தியாவின் வைஸ்ராயாக இருக்கச் செய்தால், நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?”

காந்தி சொன்னார், “ நான், வைஸ்ராயில் இல்லத்தருகே வசிக்கும் தோட்டிகளின் குப்பைக் கூடங்களாக இருக்கும் கழிப்பறைகளைச் சுத்தம் செய்வேன்.”

“ஒருக்கால், உங்களுக்கு இன்னொரு நாளும் அப்படியே வைஸ்ராயாக இருக்க நீடிப்புச் செய்தால்?”

காந்தி பதிலளித்தார், “அதே வேலையை, நான் அந்த நாளும் செய்வேன்!”

=-=-=-=

அடுத்து… காந்தி எனும் சக்கிலியர்

காந்தியாயணம்…

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்)  என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின்  ஆறாம் அத்தியாயம்: ஸ்கேவென்ஜர்.

’காந்தி எனும் கக்கூஸ்காரர்’ அத்தியாயத்தின் மூன்று பகுதிகளில், இரண்டாம் பகுதி கீழே. (இங்கே முதல் பகுதி)

=-=-=-=

[… காந்தி எப்போதுமே ஒரு தார்மீக வேகத்தோடு – தேவையான, செய்யப்பட வேண்டிய காரியங்களை அணுகுவதற்குத் தயங்கியதே இல்லை…]

… தென் ஆஃப்ரிகாவிலிருந்த வெள்ளையர்கள், இந்தியர்களின் சுகாதாரமின்மை காரணமாகவும் அவர்களை வெறுத்தனர்.
இதனை உணர்ந்த, மக்களின்  நிகரற்ற தலைவராக வளர்ந்து கொண்டிருந்த காந்தி, அங்கு வாழ்ந்த இந்தியர்களின் வசிக்குமிடங்களையும் அவற்றின் சுற்றுச் சூழல்களையும் ஆய்வு செய்து, அவர்களை தங்களையும், சுற்றுப்புரங்களையும் சுகாதாரமாக வைத்துக் கொள்ளும்படி பொதுக் கூட்டங்களில் பேசினார், தினசரிகளிலும் பத்திரிக்கைகளிலும் எழுதினார்.

=-=-=-=

டர்பன் நகரத்தில் இருந்த காந்தியின் வீடு, மேற்கத்திய பாணியில் கட்டப் பட்டிருந்தது – அவ்வீட்டிலேயே, அவருக்காகப் பணி புரிந்து கொண்டிருந்த குமாஸ்தாக்களும் தங்கி இருந்தனர்.

காந்தி 1904-1916 வாக்கில், ஒரு முக்கியமான முன்னோடி வழக்குரைஞராக இருந்தபோது, ஜோஹான்னஸ்பர்க்-ல் வசித்த இல்லம் – புதுப்பிக்கப் பட்டு, தென் ஆஃப்ரிக அரசால் நினைவகமாக்கப் பட்டுள்ளது.
நன்றீ: ஃபோர்ப்ஸ் இதழ், 2011; http://forbesindia.com/printcontent/27662

அவ்வீட்டில், அக்கால நவநாகரீக முறைப்படி;  கழிவறையிலிருந்து அசுத்தங்களும், நீரும் வெளியே போவதற்கு வழி வைக்காமல் கழிவுச் சட்டிகளும் (chamber pots), கழிவறை ஆசனமும் (commode) தான் இருந்தன அங்கு.

காந்தி சில சமயம், அவரது குமாஸ்தாக்களால் உபயோகிக்கப் பட்ட, நிரம்பிய கழிவுச் சட்டிகளை சுத்தம் செய்தார். தன்னுடைய மனைவியையும் அவைகளைச் சுத்தம் செய்யப் பணித்தார். அவரது இளம் குழந்தைகளுக்கும், அவ்வேலையைச் செய்வதற்கு பயிற்சி கொடுத்தார்.

1908 – காந்தி அவருடைய தென் ஆஃப்ரிக நண்பர் ரெவெரெண்ட் டோக் அவர்களின் இல்லத்தில், பதான்களால் மிக மோசமாக அடிக்கப் பட்ட பின்பு… ( நம்ப முடிகிறதா? இந்த புத்திசாலியும், சூட்டிகை மிக்கவருமான பாரிஸ்டர் தான், தம் மக்களுக்காக அடி உதை பட்ட போராட்டக் காரர்தான், முகம் சுளிக்காமல் பிறர் மலமும் அள்ளினார் என்று?)

ஒரு சமயம், கஸ்தூர்பா, ஒரு கீழ் ஜாதி குமாஸ்தா உபயோகித்த கழிவுச் சட்டியை, தான் தூக்கிச் செல்லும் போது, முகத்தை வலித்தார்.

காந்தி உடனே அவரைக் கடிந்து கொண்டது மட்டுமல்லாமல், அவரிடம் கறாராகச் சொன்னார், “ஜாதி பேதம் பார்ப்பதானால், இவ்வீட்டை வீட்டு வெளியேறலாம்.”

அவர் ஒருமுறை, சபர்மதி ஆசிரமத்தில் ஒரு கீழ் ஜாதி தம்பதிகளை அனுமதித்தமைக்காக, அவருடைய நெருக்கமான நண்பர்களால் திட்டப் பட்டார் கூட.

=-=-=-=

ஒரு சமயம் அவர் ஒரு தென் ஆஃப்ரிக சிறையில் இருந்த போது, தன்னிச்சையாக, அழுக்காக இருந்த அனைத்து மலத் தொட்டிகளையும் பளிச்சென்று சுத்தம் செய்தார். ஆகவே, சிறை சார்ந்த பணிகளை அடுத்த சுற்றுக்கு சுழற்றி ஒதுக்கி, கைதிகளிடம் பங்கிடும் முறை வந்த சமயம், காந்திக்கே மறுபடியும் அதே வேலையைக் கொடுத்தனர், சிறை அதிகாரிகள்.

=-=-=-=

காந்திக்கு நாற்பது வயது ஆகும்போது தன் நண்பர்கள் குழாமுடன், இருபது வருடங்கள் தென் ஆஃப்ரிகாவில் கழித்து விட்ட பின்னர், அவர் இந்தியாவுக்கு 1915-ல் திரும்பி வந்தார்,

அவ்வருடம் ஹர்த்வாரில் நடந்த கும்பமேளாவுக்கு, தன் ஃபீனிக்ஸ் பண்ணை-ஆசிரம (தென் ஆஃப்ரிக) நண்பர்களுடன் சென்றார். அங்கே அந்தக் குழாம், ஒரு தோட்டிகள் குழுவாக (bhangi squad) செயல் பட்டு கத்தான பணி செய்தது.

அதே வருடம், புனே-யில் இருந்த ’இந்தியாவின் பணியாட்கள் சங்க’த்திற்கும் (servants of india society) சென்றார். அங்கு அவர் குழாம், அச்சங்கத்தின் ஊழியர்கள் குடியிருப்பில் தங்கி இருந்தது.

ஒரு நாள் அதிகாலையில், அச்சங்கத்தினர் – தங்களுடைய அசுத்தமான கழிப்பறைகளை. காந்தி சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து வேதனையும், வருத்தமும், வெட்கமும் பட்டனர். ஆனால், காந்தியின்  நம்பிக்கையிலோ, ஒருவர் இம்மாதிரி வேலைகளைச் செய்தால் தான் ‘ஸ்வராஜ்’ பெறுவதற்குத் தகுதி உடையவர் ஆவார்..

=-=-=-=

அவர் அகில இந்தியாவிலும் பலமுறை சுற்றுப் பயணம் செய்தார். ஆனால் அவர் எங்கு சென்றாலும், ஏதோ ஒரு விதத்திலாவது அசுத்தமும், சுகாதாரமின்மையும் பார்க்க / அனுபவிக்க வேண்டி வந்தது, அவருக்கு.

புகைவண்டி நிலையங்களிலும், தர்மசாலைகளிலும் உள்ள சிறுநீர் கழிக்குமிடங்களிலும், கழிப்பறைகளிலும் இருந்த அசுத்த நிலைமையும், குமட்டி எடுக்கும் நாற்றமும், அவரால் பொறுக்கமுடியாத அளவில் இருந்தன. கிராமத்து ஏழைகளும் அவர்கள் மாட்டுவண்டிகளும் உபயோகித்த பாதைகள் மிக மோசமாக இருந்தன.  மக்கள் புனித நீர் என்று குளிக்கும் இடங்களைச் சுற்றி இருந்த சுகாதாரமின்மையையும், நீரின் தூய்மையின்மையையும் பற்றி, அவர்கள் கவலைப் பட்டதாகவே தெரியவில்லை. அது மட்டுமல்ல, அவர்களே, நதிகளின் கரைகளை அசுத்தப் படுத்தினார்கள் கூட.

=-=-=-=

அவர் காசி விஸ்வனாதர் ஆலயத்திற்கு சென்றபோது கூட, அங்கிருந்த பளிங்குத் தரைமீது தேவையில்லாமல் பதிக்கப் பட்டிருந்த வெள்ளிக்காசுகள் – குப்பைகளையும் கூளத்தையும் சேர்த்து, தரையை, ஆலயத்தை அசிங்கப் படுத்திக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டு வருத்தமுற்றார். அவருக்குப் புரியவேயில்லை, ஏன் கடவுளர்கள் வசிக்கும் இடமாக நாம் கருதும் நம் ஆலயங்களுக்குச் செல்ல / அவற்றுள் நுழையத் தேவையான வீதிகள், இப்படி குறுகலாகவும், அசுத்தமாகவும், வழுக்கிவிடுவதாகவும் இருக்கின்றன என்று.

காந்திக்கு, நமது மக்கள், புகைவண்டிப் பெட்டிகளை ஒரு விதமான பிரக்ஞையுமில்லாமல், வழமையாக – அசிங்கப் படுத்துவதும் ஒப்பவில்லை.

அவர் சொன்னார், “நமது நாட்டில் மிகப் பல பேர் தங்களுக்கு ஒரு காலணி வாங்கிக் கொள்ள முடியாதுதான். இருப்பினும், இந்தியாவில் ஒருவர் காலணியில்லாமல் நடப்பதை நாம் கற்பனை செய்துகூட பார்க்கமுடியாது, அவ்வளவு அசுத்தமிங்கே.”

அவருக்குத் தெரியும், மும்பை போன்ற நகரங்களில் மக்கள் தெருக்களில் நடக்கும்போது அவர்கள் பயந்துகொண்டேதான் இருக்க வேண்டும், ஏனெனில் எப்போது மேல்மாடியிலிருந்து சாலையில் ஒருவர் வெற்றிலை எச்சில் துப்புவாரென்று ஒருவரால் சொல்லவே முடியாது…

=-=-=-=

 

ஆர் கே லக்‌ஷ்மண் அவர்கள் அனு-வின் புத்தகத்துக்காக வரைந்த கோட்டோவியம்… காந்தி கழிவுகளைச் சுத்தம் செய்கிறார்…

அடுத்து… ’காந்தி எனும் கக்கூஸ்காரர்’ அத்தியாயத்தின் மூன்று பகுதிகளில்,மூன்றாம் பகுதி

காந்தியாயணம்…

… அல்லது காந்தி எனும் துப்புரவுப் பணியாளர், மாசு அகற்றுபவர், தெரு பெருக்குநர், தோட்டி என எவ்வளவோ – ’நாகரீகமாக,’ நாசூக்காக,  இவ்வத்தியாயத்துக்குத் தலைப்பு வைக்கலாம்; மேட்டிமைத் தனத்துடன் நுனி நாக்குப் பேச்சுப் பேசலாம்.

ஆனால், கக்கூஸ் என்கிற தமிழ்த் திசைச்சொல் அதிகபட்சம் கடந்த 150 ஆண்டுகளாக மட்டுமே பெருவாரியாகப் புழக்கத்தில் இருந்திருக்கலாம் என்றாலும், எனக்கு தலைப்பிலுள்ள, ’கக்கூஸ்காரர்’ என்கிற மொழியாக்கம் தான் நம்மில் மிகப் பலரின் – மலஜலங்களை  நோக்கும் வெறுப்பு /அருவருப்புப் பார்வையையும், முகம் சுளித்தலையும், அதன்மீதான அதீத அசிங்க உணர்ச்சியையும், அத்தொழில் சார்ந்த அவலத்தையும் வெளிக்கொணர்கிறது, நம்மை திடுக்கிடச் செய்து சிந்திக்க வைக்கிறது என எண்ணம்.

ஆக…

=-=-=-=

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்)  என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின்  ஆறாம் அத்தியாயம்: ஸ்கேவென்ஜர்.

’காந்தி எனும் கக்கூஸ்காரர்’ அத்தியாயத்தின் மூன்று பகுதிகளில், முதலாவது பகுதி.

=-=-=-=

ராஜ்கோட்டில் இருந்த காந்தியின் தந்தையார் வீட்டில்., உகா என்றவர்  தோட்டி வேலை செய்தார். காந்தி எப்போது உகா-வைத் தொட்டாலும், புத்லிபாய், காந்தியைக் குளிக்கச் சொல்லுவார். காந்தி ஒரு பணிவான, சொன்னசொல் கேட்கும் மகனாக இருந்தாலும், அவருக்கு அது பிடிக்கவில்லை.

அந்தப் 12 வயதுச் சிறுவன், தன் தாயுடன் வாக்குவாதம் செய்வான், “உகா, நம்முடைய அழுக்கையும் குப்பையையும் சுத்தம் செய்து நமக்காக சேவை செய்கிறார், இப்படி இருக்கையில் அவரை நாம் தொட்டால் எப்படி அது தூய்மைக்கேடாகும்? நான் உங்களை அவமதிக்கும், உங்கள் சொல்லை மறுக்கும் காரியம் செய்ய மாட்டேன் – ஆனால் ராமாயணத்திலேயே சொல்லியிருக்கிறது அல்லவா, ராமன், சண்டாளரான குஹகாவை ஆரத்தழுவிக் கொண்டாரென்பது? ராமாயணம் நம்மை தவறான வழி நடத்துமா என்ன?”

புத்லிபாய், இம்மாதிரி வாக்குவாதங்களால், வாயடைத்துப் போவார்.

=-=-=-=

காந்தி தோட்டி வேலையை செவ்வெனே செய்ய, தென் ஆஃப்ரிகாவில் தான் கற்றுக் கொண்டார். அங்கே அவருடைய நண்பர்கள் அவரை அன்புடன், மஹா தோட்டி (’great scavenger’) எனத்தான் அழைத்தார்கள்.

=-=-=-=

மூன்று வருடங்கள், தென் ஆஃப்ரிகாவில் இருந்த பின், காந்தி, ராஜ்கோட்டில் வசித்து வந்த தம் மனைவியையும் குழந்தைகளையும் கூட்டிக் கொண்டுப் போக இந்தியாவுக்கு வந்தார். அச்சமயம் மும்பய் ராஜதானியில் கொள்ளை நோய் (plague) பரவிக் கொண்டிருந்தது. அங்கிருந்து அது ராஜ்கோட் வரை பரவ கூட வாய்ப்பிருந்தது.

உடனடியாக காந்தி, ராஜ்கோட்டின் சுகாதாரத்தைச் சரி செய்து நகரைத் துப்புரவாக்கும் பணிகளில் ஈடுபட்டார். அவர் ஓவ்வொரு வீட்டிற்கும் சென்று சுத்தம், சுகாதாரம் பற்றிப் பேசினார்; ஒவ்வொரு கழிவறையையும் விஜயம் செய்து,, எப்படி அவர்களெல்லோரும் கழிவறைகளைத் தூய்மையாக வைத்திருக்க வேண்டியது அவசியம் என அறிவுரை சொன்னார்.

அவர் ஆய்வு செய்த கழிவறைகள் அவருக்கு மிகுந்த ஆயாசமளித்தன; கழிவுக் குழிகளில் இருந்த துர்நாற்றமடிக்கும் கரும் கழிவுகள், வியாதிக் கிருமிகள் மிகுந்த சாக்கடை நீர் அவரை மிகவும் அருவருப்படையச் செய்தன.

உயர் குடிகள் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த சில வீடுகளில், வீட்டு புறக்கடை, முன்வாயிலிலிருந்த கால்வாய்கள், கழிப்பிடங்களாக உபயோகப் படுத்தப்பட்டன – காந்திக்கு அந்த முடைநாற்றம் பொறுக்க முடியாத அளவில் இருந்தது. ஆனால் அவ்வீடுகளில் வசித்த மனிதர்கள் இந்தச் சுகாதாரச் சீர்கேட்டைப் பற்றிக் கவலையே படவில்லை, அதனை ஒரு பொருட்டாகவே நினைக்கவில்லை.

ஆனால்,  பரம ஏழைகளான தீண்டத்தகாதவர்கள், ஓரளவுக்குச் சுத்தமான வீடுகளில் வசித்தனர் – காந்தியின் அறைகூவல்களுக்கும் செவி சாய்த்தனர். அவ்வீடுகளில் காந்தி, இரணடு வாளி முறையைக் கடைப் பிடிக்கச் சொன்னார்; அதாவது ஒரு வாளி சிறு நீருக்கு, இன்னொரு வாளி, மலத்துக்கு. ஆக, சுகாதாரச் சூழல் இவ்வீடுகளில் ஒரளவுக்கு நல்லபடியாக முன்னேற்றமடைந்தது…

=-=-=-=

காந்தியின் குடும்பம், ராஜ்கோட்டில் பிரபலமானது.காந்தியின் தகப்பனாரும் பாட்டனாரும், ராஜ்கோட்டிற்கும், அதன் பக்கத்து சமஸ்தானங்களிலும் திவானாக (இதனை, ஒரு சமஸ்தானத்தின், சிற்றரசின் பிரதம மந்திரி போன்ற பதவி எனக் கருதலாம்)  நெடுங்காலமாக இருந்து வந்தனர். சுமார் 100 வருடங்களுக்கு முன்னர், ஒரு திவானின், ‘பாரிஸ்டர்’ மகன்
தன்னுடைய சொந்த ஊருக்கு வந்து, ஒவ்வொரு வீட்டுக் கழிப்பறையையும் ஆய்வு செய்வது என்பது ஒரு ஆச்சரியகரமான விஷயமும், காந்தியின் ‘குண்டு’ தைரியத்துக்கு ஒரு சான்றான விஷயமும் ஆகும்.

காந்தி எப்போதுமே ஒரு தார்மீக வேகத்தோடு – தேவையான, செய்யப்பட வேண்டிய காரியங்களை அணுகுவதற்குத் தயங்கியதே இல்லை.

காந்தி, பல மேற்கத்திய பழக்க வழக்கங்களை விமர்சனம் செய்தார் தாம். ஆனாலும் அவர், தாம் அடிப்படைச் சுகாதாரம் பற்றி அறிந்து கொண்டது மேற்கத்தியர்களிடமிருந்தே என மறுபடியும் மறுபடியும் சொல்லி வந்திருக்கிறார்.

காந்தி, மேலை நாடுகளில் காணப்பட்ட சுத்தத்தையும் சுகாதாரத்தையும் – நமது நாட்டிலும் கொணர முயன்றார்.

=-=-=-=

தென் ஆஃப்ரிகாவிலிருந்து இரண்டாம் முறை இந்தியா வந்தபோது, காந்தி, கொல்கொத்தா காங்கிரஸ் [1901 என நினைவு] மாநாட்டிற்குச் சென்றார். அங்கே அவர் சென்றது, தென் ஆஃப்ரிகாவில், இந்தியர்கள், இந்திய வம்சாவழியினர் அங்கு படும் பாட்டைச் சொல்லி ஆதரவு தேடுவதற்காக.

ஆனால், அந்த மாநாட்டில், சுகாதாரச் சூழல் என்பது பரிதாபமாகவும், துணுக்குறும் வகையிலும் இருந்தது. வந்திருந்த சில உறுப்பினர்கள், தாங்கள் தங்கியிருந்த கூடத்தின் முன் வராண்டாவையே கழிப்பறையாக்கியிருந்தனர் கூட!

ஒருவர் கூட, இம்மாதிரிச் செய்கைகளுக்கு ஆட்சேபம் தெரிவிக்கவே இல்லை – ஆனால், காந்தி மட்டுமே, உடனடியாக இந்த நடத்தைக்குக் கடுமையான ஆட்சேபம் தெரிவித்தார்.

அவர் இது தொடர்பாக, துப்புரவுப் பணியிலிருந்த தன்னார்வக் குழுவினருடனும் பேசினார். ஆனால், அவர்கள் சொன்னார்கள், “அந்த வேலை, தோட்டிகளுடையது, எங்களுடையது அல்ல.”

காந்தி, பதில் பேசாமல், ஒரு விளக்குமாறைக் கேட்டுப் பெற்று, மலக்கழிவுகளைச் சுத்தம் செய்தார்.

அவ்வமயம் காந்தி மேலை நாட்டு பாணியில் தான் உடையணிந்திருந்தார்.  இப்படி உடையணிந்த ஒருவர் மலத்தை அள்ளுவதைப் பார்த்த அந்த தன்னார்வக் குழுவினர் ஆச்சரியப் பட்டார்களே ஒழிய உதவிக்கு வரவில்லை…

=-=-=-=-=

பல வருடங்களுக்குப் பின், காந்தி காங்கிரஸ் இயக்கத்தின் அச்சாணியாக, நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக உருவெடுத்த போது, பல தன்னார்வமிக்க, காங்கிரஸ் உறுப்பினர்கள் ஒன்று சேர்ந்து தோட்டிக் குழு (bhangi squad)  அமைத்து, மாநாடுகளில் சுத்தம் செய்வதைச், சுகாதாரத்தைப் பேணுவதைச் செவ்வனே செய்தனர்.

ஒரு சமயம் பிராமணர்கள் மட்டுமே தோட்டிகளாக வேலை செய்தனர்.

ஹரிபுரா காங்கிரஸ் மாநாட்டில் காந்தி…

ஹரிபுரா காங்கிரஸ் (1938) மாநாட்டின் போது, 2000 ஆசிரியர்களையும் மாணவர்களையும் விசேஷமாக தோட்டித் தொழிலில் பயிற்சி பெற வைத்து, அவர்கள் சுகாதாரத் தூய்மைப் பேணலில் ஈடுபடுத்தப் பட்டனர்.

காந்தியால், தீண்டத் தகாதவரிகள் எனக் கருதப் பட்ட ஒரு சாரார் மட்டும் தான் தோட்டி வேலை செய்ய வேண்டும், என்பதை ஒப்புக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

அவர் நமது நாட்டிலிருந்து தீண்டாமையை விரட்ட வேண்டுமென்றுதான் விரும்பினார்…

=-=-=-=

அடுத்து… ’காந்தி எனும் கக்கூஸ்காரர்’ அத்தியாயத்தின் மூன்று பகுதிகளில்,இரண்டாவது பகுதி…

காந்தியாயணம்…

… அல்லது காந்தி எனும் முடிதிருத்துபவர்…

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்) என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின்  ஐந்தாம் அத்தியாயம்: பார்பர்.

இவ்வத்தியாயத்தின் முதல் பாகம்.

கீழே இரண்டாம் பகுதி….

=-=-=-=

… அவருடைய ஆசிரமங்களில், வெளியிலிருந்து வந்து, நாவிதர்கள் சவரம் செய்தல், முடிவெட்டுதல் என்கிற பேச்சே இல்லை… ஆசிரமவாசிகள், ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்துகொண்டு அவர்களின் நாவித வேலைகளைச் செய்து கொண்டனர்.

காந்தி, ஆசிரம மாணவர்களை, எளிய சுயசார்புடைய வாழ்க்கை முறைகளுக்குப் பழக்கப் படுத்தப் படவேண்டுமென விரும்பினார். புதுப்பாணி உடைகளுக்கோ, காலவண்ணங்களுக்கேற்றபடியான நவநாகரீகங்களுக்கோ, அறுசுவை சொட்டும் உணவுகளுக்கோ, அவர் ஆசிரமத்தில் இடமில்லை.

=-=-=-=

ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை காலை, ஆசிரம மாணவர்கள், குளிக்கச் செல்வதற்கு ஆயத்தம் செய்து கொண்டிருந்தனர். காந்தி அவர்களை ஒருவர் பின் ஒருவராகக் கூப்பிட்டு, அவர்களுக்கு முடி வெட்டி விட்டார். அம்மாணவர்களுக்கு வருத்தமாக இருந்தது, தங்கள் தலைமுடி ஓட்ட வெட்டப்பட்டதனால்!

ஒரு சமயம், காந்தி இரு ஆசிரமப் பெண்களின் நீண்ட தலைமுடியை குட்டையாக வெட்டினார் கூட!

1921 – சபர்மதி ஆசிரமத்தில், முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியில்லாமல் தனக்கு சவரம் செய்து கொள்ளும் காந்தி…

=-=-=-=

தென் ஆஃப்ரிக சிறைகளில் கைதிகளுக்குத் தலை வாரிக் கொள்ளும் சீப்பு கொடுக்கப் படவில்லை; மேலும், பொதுவாக இரு மாதங்களுக்கும் மேல் சிறைத்தண்டனையை அனுபவிக்கும் கைதிகளின் தலைமுடிகளும் ஒட்ட வெட்டப்பட்டு, அவர்களின் மீசைகளும் ஒட்ட மழிக்கப் பட்டன.

இருப்பினும், காந்தியும் அவருடன் கைதான தோழர்களும் இம்மாதிரி செய்யப் படுவதிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப் பட்டிருந்தனர். ஆனால் இதற்கு காந்தி ஒப்புக் கொள்ளவில்லை – அவரைப் பொறுத்தவரை சிறைவாசம் என்றால் அதற்குரிய வழிமுறைகளின் படி தண்டனைகள் பெற்றுக் கொண்டே தீர வேண்டும். அவர் அகராதியில், விதிவிலக்குகளுக்கோ, குறுக்குவழிகளுக்கோ இடமே இல்லை.

ஆக, காந்தி எழுத்துபூர்வமாக சிறை உயரதிகாரிக்கு ஒரு விண்ணப்பம் அளித்து, தன் தலைமுடியைத் தான் திருத்திக் கொள்ளவேண்டுமெனத் தன் விருப்பத்தைத் தெரிவித்தார். அவ்வதிகாரியும் காந்திக்கு ஒரு கத்தரிக்கோலையும், ஒரு நறுக்கி-மட்டாக்கியையும் கொடுத்தார். பின்னர், காந்தியும் ஒன்றிரண்டு கைதிகளும் – ஒவ்வொரு நாளும் இரண்டு மணி நேரங்களுக்கு நாவிதம் செய்தனர்.

=-=-=-=

அவர், புனேவிலுள்ள ஆகாகான் மாளிகையில் கைது செய்யப் பட்டு வைத்திருக்கப் பட்டிருக்கும்போது, அவருடன் ஒரு ஆசிரமவாசிப்பெண்ணும் இருந்தார். அப்பெண், பொடுகுத் (dandruff) தொல்லையினால், மிகவும் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்ததனால், ஒரு தளர்ச்சியான / அயர்வான சமயத்தில் காந்தியைக் கேட்டார், “பாபு, நான் என்னுடைய தலைமுடியை சிறிதாக வெட்டிக்கொண்டு, பொடுகுக்கு மருந்து தடவிக் கொள்ளவா?”

காந்தியின் பதில் உடனடியாக வந்தது, “சரியாகச் சொன்னாய், இப்போதே செய்துவிடலாம். கத்தரிக்கோல் கொண்டு வா.” கத்தரிக்கோல் கொணரப் பட்டு, அப்பெண்மணியின் தலைமுடிக் கற்றைகள் வெட்டப் பட்டு வீழ்ந்தன.

நாவிதர் காந்திக்கு அப்போது வயது 75.

=-=-=-=

சுதேசி இயக்கத்தின்போது காந்தி, வெளிநாட்டுச் சவரஅலகை (razor) உபயோகப் படுத்துவதை விடுத்து, நமது நாட்டில் தயாரிக்கப் பட்ட சவரக் கத்திகளை உபயோகிக்கலானார். தொடர்ந்த பயிற்சியினால், அவர் அக்கத்திகளை முறையாக உபயோகிக்கக் கற்றுக் கொண்டு – பிற்காலங்களில், கண்ணாடி, சவர துருசு (shaving brush), சவுக்காரம் (soap) இன்னபிற ஏதுமில்லாமல் சவரம் செய்து கொள்ளக் கூடிய அளவில் தேர்ச்சி பெற்றார்.

அவர் இம்மாதிரி சவரம் செய்து கொள்வதை. சவரக் கலையின் பரிமாண வளர்ச்சியின் ஒரு உச்சம் எனக் கருதியிருக்க வேண்டும்.

அதனால் தான் ஒரு ச்மயம், அவருக்கு உதவின நாவிதருக்கு ஒரு சான்றிதழை இப்படிக் கொடுத்தார் – “முன்னிலால் எனக்கு மிக நேர்த்தியான சவரத்தை, சுய அர்ப்பணிப்புடன் செய்தார்; அவருடைய சவரக் கத்தி சுதேசி – மேலும் அவர் சவரம் செய்வது சவுக்காரமில்லாமல்!”

காந்தியுடைய சில ஆசிரமத் தொண்டர்களும் இந்த மாதிரி முதிரா உணர்ச்சிப்பற்றால் (fad) பீடிக்கப் பட்டனர். எது எப்படியோ,  அவர்களுக்கும் இம்மாதிரி சவரம் செய்து கொள்வது கொஞ்சம் குறைவான ஒவ்வாமை தரும் விஷயமாக ஆகியது.

=-=-=-=

காந்திக்குத் தெரிந்திருந்தது – எப்படி நம் கிராம நாவிதர்கள் சஸ்திர சிகிழ்ச்சையாளர்களாகவும் (surgeons) நடைமுறையில் பணி புரிந்தவர்கள், எப்படி அவர்கள் கட்டிகளையும் ரணங்களையும் சரி செய்யக் கூடியவர்களென்றும் தைத்த முட்களை அகற்றக் கூடியவர்களென்றும்; ஆனால் அவரால், அந்நாவிதர்களின் அழுக்குத் துணிகளையும், தூய்மையற்ற உபகரணங்களை உபயோகிக்கும் தன்மையையும் ஒப்புக்கொள்ளவே முடியவில்லை.

=-=-=-=

ஒரு சமயம், சேவாகிராமத்தில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த ஒரு தலித், காந்தியிடம் சொன்னார், “எனக்கு வார்தா போகவேண்டும்.”

காந்தி, ஏனென்று அவரிடம் கேட்டபோது அவர் சொன்னார், “எனக்கு சவரம் செய்து கொள்ள வேண்டும்.”

“ஏன், உங்களால், இந்தக் கிராமத்திலேயே சவரம் செய்து கொள்ள முடியாதா?”

“சவர்ண நாவிதர்கள் எனக்கு சவரம் செய்து விட மாட்டார்கள், இங்கு ஒரு தலித் நாவிதரும் இல்லை வேறு.”

காந்தி சொன்னார், “அப்படியானால், நான் எப்படித்தான் இந்தக் கிராம நாவிதரிடம்  சவரம் செய்து கொள்ளக் கூடும்?”

காந்தி அன்றிலிருந்து அந்த நாவிதரிடம் சவரம் செய்து கொள்வதை நிறுத்தினார்.

=-=-=-=

ஒவ்வொரு நாளும் கிராமம் கிராமமாக அவர் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த அந்தக் காலகட்டத்தில் அவருக்கு தினமும் தனக்குத்தானே சவரம் செய்து கொள்ள அவகாசமில்லாமல் இருந்தது. அதனால் சில சமயம் அவர் வெளி நாவிதர்களின் உதவி பெற வேண்டியிருந்தது.

=-=-=-=

காதிக்காக அவர் நாடெங்கும் சுற்றுப் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தபோது அவர் தன்னை சவரம் செய்பவர், காதி அணிந்திருக்க வேண்டுமென்று விரும்பினார். எனவே, காந்தியுடன் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த தன்னார்வத் தொண்டர்களுக்கு அங்குமிங்கும் ஓடி, அப்படிப் பட்ட நாவிதரைத் தேடி அலைய வேண்டியிருந்தது.

காந்தி அத்தொண்டர்களுக்குச் சொன்னார், “நாம் நம்முடைய சலவைக் காரர்களையும், நாவிதர்களையும் நம் சுதேசிப் போராட்டத்தில் இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் அவர்கள் செய்திப் பரிமாற்றத்தில் வல்லவர்கள். அவர்களால் சுதேசி உணர்ச்சியை, எண்ணங்களை சுலபமாகப் பரப்ப முடியும்.”

=-=-=-=

இன்னொரு சமயம், காந்தி ஒரிஸ்ஸாவில் ஒடிஷாவில் ஒரு நாவிதரின் வருகைக்காக காத்திருந்தார். சிறிது நேரத்தில் ஒரு பெண்மணி,  நாவிதத்திற்கான சாம்பி (tackle)  உட்பட அத்தனை உபகரணங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு வந்தார். மேலும் அவர், ஆடம்பரமான பெரிய காதணிகளையும், மூக்குத்தியும், மணிமாலையும், சலங்கையும், அரக்கு வளையல்களும் அணிந்து வேறு வந்திருந்தார்.

காந்தி அவரைக் கேட்டார், “ஆக அம்மணி, நீங்கள் எனக்கு சவரம் செய்து  விடப் போகிறீர்களா?”

அப்பெண்மணியும் புன்னகை பூத்து ஆமெனச் சொல்லி, தன்னுடைய சவரக் கத்தியை சாணை பிடிக்கலானார்.

காந்தி அவரிடம் மறுபடியும் பேசினார், “அம்மா, நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு திண்மையான, கனமான அணிகலன்கள் அணிந்து இருக்கிறீர்கள்? அவை உங்களை அழகாகக் காண்பிக்கவே இல்லை. அவை அழகின்மையுடன் இருப்பது மட்டுமல்லாமல் அழுக்காகவும் இருக்கின்றனவே?”

அந்தப் பெண்மணி முட்டிய கண்ணீருடன் சொன்னார், “அய்யா, உங்களுக்குத் தெரியுமா, இந்தச் சிறப்புச் சந்தர்ப்பத்துக்காக, நான் இந்த அணிகலன்களைக் கடன் வாங்கித்தான் அணிந்திருக்கிறேன் என்று? இம்மாதிரி நகைகளை அணிந்து கொள்ளாமல் எப்படி நான் ஒரு மாபெரும் மனிதரிடம் வர முடியும்?”

காந்தி நெகிழ்ந்து போனார்.

… காந்தியின் தலையையும், முகத்தையும் மழித்தபின் அப்பெண்மணி அவர் காலடியில், தனக்குக் கிடைத்த வருமானத்தை வைத்து விட்டு, அவரை வணங்கிச் சென்றார்…

அடுத்து, காந்தி எனும் துப்புரவுப் பணியாளர்

காந்தியாயணம்…

… அல்லது காந்தி எனும் முடிதிருத்துபவர்…

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்) என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின்  ஐந்தாம் அத்தியாயம்: பார்பர்.

=-=-=-=

http://www.mkgandhi.org/bahurupi/imgs/barber.gif

அவர் தென் ஆஃப்ரிகாவிற்கு வந்திறங்கிய ஒரு வாரத்தில், தன்னுடைய ஒரு சட்டத் தொடர்பான வேலையின் நிமித்தம், காந்திக்கு, ஒரு பெரிய நகரத்துக்குச் சென்று ஒரு இரவை அங்குக் கழிக்க வேண்டியிருந்தது.

அந்நகரத்திற்குச் சென்ற அவர், ஒரு வாடகைக்கார் அமர்த்திக் கொண்டு, ஒட்டுனரை, அந்நகரத்தின் முன்னணி விடுதிக்கு அழைத்துச் செல்லச்சொன்னார். அங்கு சென்றவுடன், காந்தி அவ்விடுதியின் மேலாளரைப் பார்த்து தனக்கு ஒரு அறையைக் கொடுக்குமாறு கேட்டார். ஆனால் அந்த வெள்ளைக்கார மேலாளர், காந்தியை மேலும் கீழும் பார்த்துவிட்டுச் சொன்னார, “மன்னிக்கவும். அறைகள் காலி இல்லை.”

ஆக ,காந்திக்கு அந்த இரவைத் தன் ஒரு இந்திய நண்பரின் கடையில் கழிக்க வேண்டியதாயிற்று.

பின்னர் அவர் அந்த நண்பருக்கு, நடந்ததை விவரிக்கும்போது, நண்பர் கேட்டார், “எப்படித்தான் உங்களுக்குத் தோன்றியது, விடுதிகளில் உங்களுக்கு அனுமதி கிடைக்கும் என்று?” காந்தி ஆச்சரியப்பட்டுப் பதிலுக்குக் கேட்டார், “அதில் என்ன தவறு?” நண்பர் அதற்கு “நல்லது, கொஞ்ச நாள் போகட்டும், பின் உங்களுக்கே தெரிந்து விடும்.” என்றார்.

காந்தியும் பின்னாட்களில், தென் ஆஃப்ரிகாவில் இந்தியர்கள் பலவாறும் அவமானப் படுத்தப் படுவதைப் பற்றி அறிந்தார்.

அவர்தம் தோல் நிறம் காரணமாக, அவரது இந்தியத் தன்மை காரணமாக, அவரே – கன்னத்தில் அறையப்பட்டார், குத்தப்பட்டார், உதைக்கப்பட்டார், புகைவண்டியிலிருந்துத் தள்ளிவிடப்பட்டார். நடைபாதையிலிருந்து ஒதுக்கிவிடப்பட்டார்.

இருப்பினும் அவருக்கு, ஏன் வெள்ளையர்கள் ‘கருப்பர்களை’ வெறுக்கவும், கேவலமாக நடத்தவும் செய்தனர் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை; அவர் நினைத்தார், மக்கள் அனைவரும் கடவுளின் குழந்தைகள்தாமே, கிறித்துவம் அன்பைப் போதிப்பதுதாமே?

=-=-=-=

ஒரு நாள் காந்தி, தன் தலைமுடியை வெட்டிக் கொள்வதற்காக, ஒரு முடிதிருத்தகத்துக்குச் சென்றார். அங்கிருந்த வெள்ளைய நாவிதர் கேட்டார், “உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?”

காந்தி பதிலிருத்தார், “எனக்கு முடி திருத்திக் கொள்ள வேண்டும்.”

அந்த நாவிதர் சொன்னார், ”மன்னிக்கவும், நான் உங்கள் தலைமுடியைத் திருத்தம் செய்ய முடியாது. கரு நிறத்தவர்களுக்கு நான் முடி திருத்தினால், நான் என்னுடைய மற்ற வாடிக்கையாளர்களை இழந்து விடுவேன்,”

==-=-=

இந்த அவமானம், காந்தியின் உள்ளத்தை ஆழமாகத் தைத்தது. ஆனால் அவருக்கு, அவமானத்திலும், வலியிலும் உழல்வதிலோ அல்லது நாளிதழ்களுக்கு ’ஆசிரியருக்குக் கடிதங்கள்’ எழுதுவதிலேயோ சம்மதமில்லை.

காந்தி, அடிப்படையில், ’தன் கையே தனக்குதவி’ என்கிற மனப்பாட்டினராதலால், சுயசார்புடன் இருக்கவும், தன் வேலைகளை, விஷயங்களைத் தானே பார்த்துக் கொள்ளவும் முனைந்தார்.

ஆகவே மேற்கண்ட நிகழ்ச்சிக்குப் பின் நேராக அவர் கடைக்குச் சென்று ஒரு நறுக்கி-மட்டாக்கியை (a pair of clippers) வாங்கியபின் தான், தன் வீட்டிற்குச் சென்றார். பின், அவர் ஒரு முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி முன் நின்று கொண்டு, தன் முடியை மட்டாக்கலானார். அவருக்கு தன் முகத்தைச் சவரம் செய்து கொள்ள முடிந்தது – ஆனால், தன் தலைமுடி விஷயத்தில் கொஞ்சம் சிரமப் பட்டார், அது சுளுவான வேலை அல்லவே.

தவிரவும், அது ஒரு பாரிஸ்டருடைய வேலையும் அல்ல.

எப்படியோ அவர் ஒப்பேற்றிக் கொண்டாலும், அவர் தன்னுடைய தலையின் பின்புறத்தை, அவர் கொஞ்சம் சொதப்பி விட்டார். இருந்தாலும் தனக்கே உரித்தான பற்றற்ற, ஒன்றை நன்றாக யோசித்துக் செய்தால் பின் அதன் பின்விளைவுகளைப் பற்றிக் கவலைப் படாத தன்மையினால் – மறுநாள், அப்படியே அவர் நீதிமன்றத்திற்குச் சென்றார்.

அவருடைய கோமாளித்தனமான தலைமுடி வெட்டிய பாங்கு, அவருடைய நண்பர்களைக் குலுங்கிக் குலுங்கிச் சிரிக்க வைத்தது. ஒரு நண்பர் கேட்டார், “என்ன காந்தி, உங்கள் தலைமுடிக்கு என்ன ஆயிற்று? நேற்றிரவு ஏதாவது எலிகள் உங்கள் தலையைப் பதம் பார்த்து விட்டனவா?”

காந்தி  நிறைமுனைப்பாகச் சொன்னார், “அப்படி இல்லை. அந்த வெள்ளைக்கார நாவிதர், ஒரு கருப்பனுடைய கருப்பான முடியை தொடுவதற்கு மறுத்தார். அதனால்தான் என்னவானாலும் சரி என்று நானே என் தலைமுடியைத் திருத்திக் கொண்டேன்.”

இப்படித்தான், அவருடைய இருபத்தி எட்டாம் வயதில் (1907), காந்தி தனக்குத்தானே முதல் முறையாக முடிவெட்டிக் கொண்டது.  அதற்குப் பின் அவர் வாடிக்கையாக கத்தரிக்கோலையும், நறுக்கி-மட்டாக்கியையும் உபயோகிக்க ஆரம்பித்தார்.

1910 – தென் ஆஃப்ரிக தல்ஸ்தோய் பண்ணை – முன் வரிசையில் இடதுபுறம் காந்தியின் ஆப்த நண்பர் ஹெர்மன் காலென்பாக்ஹ். காந்தி அவ்வமயம் நான்கு வருடங்களாக தனக்குத் தானே தலைமுடி திருத்திக் கொண்டும், தன் துணிமணிகளைத் தானே துவைத்து, இஸ்திரி செய்து கொண்டும் – மேலும் மிகப்பல சமூக/பண்ணைசார் வேலைகள் செய்துகொண்டும், பத்திரிக்கையாசிரியராகவும், மிகவும் நேர்மையாக வக்கீல் தொழிலை நடத்தி ஒரு முன்னணி பாரிஸ்டராகவும் இருந்தார்…

அவருடைய ஆசிரமங்களில், வெளியிலிருந்து வந்து, நாவிதர்கள் ஷவரம் செய்தல், முடிவெட்டுதல் என்கிற பேச்சே இல்லை…

தொடர்ச்சி —>> காந்தி எனும் நாவிதர்… (பாகம் 2 / 2)

காந்தியாயணம்…

காந்தி: சில கேள்விகள், ஜெயமோகன், கனிமொழி… (தொடரும் நகைச்சுவை)

காந்தி: கேள்வியும், கேனத்தனமும்….

காந்தி ஒரு துரோகியே தான்!

=-=-=

மேலும் கேள்விகள் (!):

6. அவர் தென் ஆஃப்ரிகாவில்  ஏன் கறுப்பர்களுக்காகப் போராடவில்லை?

அய்யா? நீங்கள் நிறையப் படிக்க வேண்டும். ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டும்.  உங்களுக்கு சிரத்தையுணர்ச்சி வேண்டும்.

நீங்கள் எப்படி, எந்த விதமான ஆதாரங்களைக் கொண்டு இப்படி ஆணித்தரமான முடிவுக்கு வந்திருக்கிறீர்கள் என நான் அறியேன்.

எனக்கு என்ன தோன்றுகிறது என்றால், உங்களுக்கு ஒரு விஷயம்  புலப்படவில்லை என்றால், அது இல்லை என்றாகி விடாது. உங்கள் மண்டை முழுவதும் – அறிவிலிகளால் அல்லது அதை விட மோசமான, போலி அறிவுஜீவிகளால் -, புகட்டப்பட்ட  முன்முடிவுகளை அடக்கிக் கொண்டு அது வீங்கிப் போய் – அதன் மூலமாக  நீங்கள் சீக்கிர,  எளிமையான, சிக்கலில்லாதவைகளை தேடிச் சென்றால், உங்கள் திருப்திக்காக, நீங்கள், வேண்டுமென்பது, விரும்புவது நிறையவே கிடைக்கும். போதுமா?

’கூகள் தேடி’ வழியாக ஒரு விஷயத்தைத் தேடி, அதற்கு ஒரு விதமான சுட்டியும் வரவில்லை என்றால் – அவ்விஷயமே உலகத்தில் இல்லாமல் ஆகி விடுமா என்ன?

நண்பரே, உங்கள் நேர்மையான உழைப்பும் படிப்பும், குவிந்த சிந்தனையும் உங்களை, புரட்சிகர மண்டை வீக்கங்களிலிருந்து, சுதந்திரப் படுத்தும்.

ஆம், அவர் கறுப்பர்களுக்காகவும் போராடினார்.

ஆனால், நீங்கள் இதனைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளத் தயாரா? அல்லது ஒன்றுமே தெரிந்து கொள்ளாமல், “அவர் ஏன் இதனை, இப்படி, இதனால், இதற்கு – அப்போது செய்யவில்லை” என்று சுலபமாக பேசிக் கொண்டு, கடன் வாங்கிய காலாவதியான எண்ணங்களுடன், நேரத்தை விரயம் செய்து கொண்டு, நேர்மையற்று பவனி வரப் போகிறீர்களா?

ஆல்பர்ட் லுதுலி (இவர் நெல்சன் மண்டேலாவின் குரு எனக் கருதப் படலாம்) என்கிற மகத்தான ஆஃப்ரிகத் தலைவர் பற்றியும், ஸூலு (zulu) கலகம், பம்பாதா எழுச்சி பற்றியும் சிறிது நேரம் செலவு செய்து படித்தால் உங்கள் மூளைக் குழப்பங்கள் தீர வாய்ப்புக்கள் அதிகம்.

நுண்மான் நுழைபுலம் அறிதலும், சிந்திக்கும் பக்குவமும், நேர்மையும் பிறர் தர வாரா.

அதற்குக் குவிந்த, அடாத, கடின உழைப்பும், விரிந்த உலகப் பார்வையும், கனிந்த இதயமும் தேவை.

என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

(நேரமிருக்கும் போது கருப்பர்கள்-காந்தி பற்றி எழுதுகிறேன் – அதாவது ஜெயமோகன் அவர்கள் இது பற்றி முன்னமே எழுதவில்லையென்றால்)

7. தென் ஆஃப்ரிகாவில் – அவர் அடிக்கப் பட்ட போது, அவர் திருப்பி அடிக்காமல் இருந்தது கோழைத்தனம் தானே?

அஹிம்சை என்பது கோழைத்தனமல்ல. நீங்கள் ‘திருப்பி அடிப்போம்’ (அதாவது எம் வீட்டில் உட்கார்ந்து கொண்டே, வீடியோ விளையாட்டுகளில்) புகழ் ’பிலிம்’ சீமான் அவர்களின் போராளிக்(!) கும்பலைச் சேர்ந்தவரா?

உங்களுக்கு துரித பதில்: அய்யா, நீங்கள் போகவேண்டிய சுட்டி: வினவு. அங்கு. புரட்சிக்குப் புரட்சியும் ஆயிற்று.  நீங்கள் நன்றாக முதுகு சொறிந்து கொள்ளலாமும் கூட… சமயத்தில், யாரும் பார்க்காத போது – துடையிடுக்கில் தினவு எடுத்தால், அது அரித்தால் அதற்கும் கூட…

ஆக, விளம்பரங்களில் வருவது போல, உங்களுக்கு ’ட்ரிபிள் அட்வான்டேஜ்!’ (மன்னிக்கவும்)

8. காந்தி, பெய்டர்மாரிட்ஸ்பர்க் சம்பவத்தின் போது பயணச்சீட்டு வாங்காமல் பயணம் செய்ததால் தானே வண்டியை விட்டு, நடத்துனரால் தூக்கி எறியப் பட்டார்? வெற்றிமாறன் அப்படித்தான் எழுதியிருக்கிறார். அவர் காந்தியின் எழுத்துக்களைக் கொண்டே அவரைப் பொய்யர் என ஆணித்தரமாக நிரூபித்துள்ளார். இதற்கு என்ன சொல்கிறீர்கள்?

அய்யா – நான் இதனைப் பற்றியெல்லாம் எழுதவில்லை – நானொரு சிறு புத்தகத்தைத்தான் மொழிமாற்றம் செய்துகொண்டிருக்கிறேன். அவ்வளவே! அதில் பெய்டர்மாரிட்ஸ்பர்க் பற்றியெல்லாம் எழுதப்படவே இல்லை. ஆகவே, நீங்கள் ஏன் என்னை இதனைப்பற்றிக் கேட்கிறீர்கள் எனவும் தெரியவில்லை.

நீங்கள் ’காந்தி இன்று’ இணையதள டாக்டர் சுனீல் கிருஷ்ணன் அவர்களையோ அல்லது எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்களையோ கேட்க வேண்டிய கேள்வி இது. அவர்களுக்கு இம்மாதிரி, காந்தி பற்றிய  அவதூறுகளை (மறுபடியும், மறுபடியும், மறுபடியும்) எதிர்கொள்வது பற்றி முன்னனுபவம் இருக்கிறது என
எண்ணுகிறேன்.

ஆனாலும் அய்யா,  நான் இதற்குச் சுருக்கமாகப் பதில்(?) சொல்ல வேண்டும்.

நீங்கள் கொடுத்த வலைப்பூ சுட்டிக்குச் சென்றேன் –  அதன் எழுத்தாளர் பெயர் – அவர் பெயர் வெற்றிமாறன் என்று நீங்கள் எழுதியது சரி அல்ல. – அவர் வே. மதிமாறன்.
அந்தச் சுட்டியில், காந்தி பற்றிய பல வாடிக்கையான அவதூறுகள் இருக்கின்றன (இதனை எழுதியது, ஏ.சண்முகானந்தம் என்கிற ஒருவர்) – மேலும் மதிமாறன் அவர்கள் எழுதிய ஒரு புத்தகம் பற்றிக் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது. நான் அப்புத்தகத்தை, நேரமில்லாத (=பொறுமையில்லாத) காரணத்தால், படிக்கவில்லை, படிப்பதாகவும் இல்லை; ஆனால் மதிமாறன் அவர்கள், பெய்டர்மாரிட்ஸ்பர்க் சம்பவத்தைப் பற்றி நீங்கள் சொல்வது போல அப்புத்தகத்தில் எழுதியிருந்தால் – அவர் எழுதியிருப்பதும் சரியல்ல.

ஆனால் நான் ஒப்புக் கொள்கிறேன்: வாழ்க்கையிலும், இணையத்திலும் மனம்போன போக்கில் எழுதவும், கூட்டங்களில் கண்டபடி பேசவும், தெரியாதவைகளைப் பற்றி, மிகவும் விலாவாரியாக எல்லாம் அறிந்த ஏகாம்பரங்களாகக் கருத்துக் கூறவும், மண்வெட்டி அகழ்வாராய்ச்சி பண்ணவும், புரட்சிகரமைதுனம் செய்யவும் – எனக்கும் உரிமையுண்டு. மற்றவர்களுக்கும் உரிமையுண்டு.

ஆக, நண்பரே! நீங்கள் தான் தொன்மக்கதைசார் அன்னபட்சிப் போல நீரிலிருந்து பாலைப் பிரித்து அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

உங்களுக்கு என் வாழ்த்துக்கள்.

காந்தியாயணம்…

4: காந்தி, லண்டன் சென்ற போது – முதலில் அவர் நடவடிக்கைகள் ’கேனத்தனமாக’ இருந்திருக்கின்றன அல்லவா? பெற்றோர் சொத்தை இப்படியா விரயம் செய்வது? வழிமுறைகளைப் பின்னர் மாற்றிக் கொண்டால், செய்தது சரியாகி விடுமா?

அய்யா,  நீங்கள் சிலவற்றை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். காந்தியின் நேர்மை, அவர் வாழ்க்கையை மறு பரிசீலனை செய்து கொண்டே இருக்கும் தன்மை, எதற்குப் பின்னாலும் ஒளிந்துகொள்ளாமல், சுயபரிசோதனை செய்து கொள்ளும் தைரியம், தன் சுய மதிப்பீடுகளைத் தொடர்ச்சியாக மெருகேற்றி, தன்னையும் பிறரையும் அன்போடு மதித்து, சமரசத்துடன், அறவுணர்ச்சியை விட்டுக் கொடுக்காமல், அரவணைத்துச் செல்லும் தன்மை, அசுர உழைப்பு – இவை பற்றி நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

அய்யா – காந்தி, இங்கிலாந்து சென்றது அவருடைய பத்தொன்பதாம் வயதில். அங்கு அவர் இருபத்தியோரு வயதினை எட்டுமுன்பே திரும்பி இந்தியாவும் வந்து சேர்ந்தாயிற்று!

யோசித்துப் பாருங்கள் – நம்முடைய இளம்பருவத்தில் இந்த இரண்டாண்டுகளில் (19 – 21),எவ்வளவு யோசித்துச் செயலாற்றுபவர்களாக இருந்தோம் என்று…

எனக்குத் தெரிந்து, மிகப் பெரும்பாலானவர்கள் அப்போதும் கூட, ஒரு சொட்டு விந்து = ஆறு சொட்டு இரத்தம் என்று உளறிக் கொட்டிக் கொண்டு அலைந்தவர்கள் தாம். எப்போதடா ஏதாவதொரு வங்கியில் குமாஸ்தா பதவி கிடைத்து வாழ்க்கையில் ‘செட்டில்’ ஆவோம் என அவசரப் பட்டவர்கள் தாம். எப்போதடா பெண் பல பார்த்து, அதில் அதிகப் பணம் கொடுக்கக் கூடிய ஒரு பெண்ணின் தகப்பனாருக்கு, தன் ஆண்குறியை ‘வரதட்சிணை’ என்கிற பெயரில் விற்கலாம் எனப் பேராசை பிடித்து அலைந்தவர்கள் தாம்….

எவ்வளவு மனிதர்களுக்கு (இளைஞர்களையே விடுங்கள்!) தைரியம் இருக்கிறது, நடத்ததை நடந்தபடிச் சொல்ல? நம்மில் எவ்வளவு பேர் – வாழ்க்கையில் கற்றுக் கொள்வதை விடுங்கள் – புதிதாக மொழிகளையும், தொழில்களையும், கருவிகளையும், சித்தாந்தங்களையும், எண்ணப்போக்குகளையும், கற்றுக் கொள்ள முயல்கிறோம்?

நம்மில் எவ்வளவு பேர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை  – தொடர்ந்து பரிசீலிப்பதையே விடுங்கள் – எப்பொழுதாகவாவதுப் பரிசீலிக்கிறோமா?  நம்மில் எவ்வளவு பேர், இருபது வயதில் வாழ்க்கையைப் பற்றித் தெளிவாகச் சிந்தித்து, திட்டவட்டமாக அறவுணர்ச்சி சார்ந்து பிரச்சினைகளை அணுகுகிறோம், அணுகியிருக்கிறோம்?

ஆனால் காந்தி இவ்வனைத்தையும் செய்து இவற்றுக்கு மேலும் சஞ்சாரம் செய்தார் – தன்னடக்கத்துடன், பணிவுடன், கடும் உழைப்புடன், பளிச்சிடும் நேர்மையுடன்….

இப்படிச் செய்வது தான் ‘கேனத்தனம்’ என்றால், காந்தி ஒரு கேனை தான்!

காந்தி ஆற்றோடு போகும் சத்தியவெள்ளம் – கையேந்தி, மனமாறக்  குடித்து மன நிறைவு பெறலாம். அல்லது, அவதூறுப் பேச்சுப் பேசி உங்கள் குண்டியையும் கழுவிக் கொள்ளலாம்.

உங்கள் விருப்பம் எப்படி?

=-=-=-=

காந்தி ஒரு செல்வந்தர் வீட்டில் பிறக்கவில்லை  -ஆனால் அவர் ஏழ்மையில் புழங்கியவரும் அல்லர்;

நேர்மையின் மதிப்பை அறிந்துதெளிந்து கொண்ட அவர், அதே நேரத்தில்,  பணத்தின், உழைப்பின் அருமைகளையும் உணர்ந்தவர். பண சம்பந்தப் பட்ட விஷயங்களில்,  நெருப்பாக இருந்தவர்.

அவர் இங்கிலாந்தில் இருந்த போதும், தன்னுடைய பணச் செலவுகள் பற்றி, தன்னுடைய குடும்பத்தினர் நிலைமை பற்றிக் கவலைப் படவே செய்தார்.

இங்கிலாந்தில், பலவாறான அவருடைய அனுபவங்கள் (காந்தி எனும் வழக்குரைஞர் அத்தியாயத்தில் விவரிக்கப் பட்டவை) – மேலோட்டமான பார்வைக்கு ஊதாரித்தனமாகத் தோன்றினாலும்,  அவை, அவர் குடும்பப் பணத்தில் / சொத்தில் பெரிய ஓட்டையை ஏற்படுத்தவில்லை என்பதே உண்மை.

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

=-=-=-=

காந்தியாயணம்…

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்) என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப்பட்ட புத்தகத்தை –  சுமார் எட்டு சதவிகிதமே மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன், இது வரை.

… ஆனால் – சில சமயம், நேரடியாகச் சில நண்பர்கள் வாயால், மின் அஞ்சல்கள் மூலமாகச் சில உரத்த சிந்தனைகள், மழுங்கிய கேள்விகள் எழுப்பப் பட்டுள்ளன. அவற்றுக்கு, முடிந்த வரையில் பதிலளிக்க முயல்கிறேன் – இவற்றில் சிலவற்றுக்குப்  பதிலளிக்கத்தான் வேண்டுமா என்று சில சமயம் தோன்றினாலும்.

மிகச் சிலர் வாழ்த்துக்களும் தெரிவித்திருக்கின்றனர், ஊக்கம் அளிக்கவும் செய்துள்ளனர், நான் நகைக்கத்தக்க அளவு மட்டுமே  குறைந்தபட்ச வேலை செய்திருந்த போதிலும் – அவர்களுக்கு என் நன்றி.

குறிப்பு (சிலருக்கு மட்டும்): தேவையே இல்லாமல் ’காந்தி மீது கண்டபடி, வாய்க்கு வந்தபடி அவதூறு வைப்போம்’ என்று மட்டும் முனைந்து நீங்கள் எனக்கு எழுதினால், இனிமேலிருந்து உங்கள் மின்னஞ்சல் முகவரியும் பிரசுரிக்கப் படும் – அதாவது உங்கள் மின்னஞ்சலை நான் படித்துப் பதிவு செய்யும் பொறுமை எனக்கு இருந்தால்…  

சமயங்களில் மிகவும் அலுப்பாக இருக்கிறது. ஏன் இப்படி பலருக்கு கண்மூடித்தனமான ஆழ்ந்த வெறுப்பு இருக்கிறது என்று.

கவனிக்கவும்: சில கேள்விகளில் இருந்த பெரும்பாலான கொச்சைத் தமிழ் வார்த்தைகளும், வசவுகளும் எடுக்கப் பட்டு, அவர்கள் சொல்ல வந்த விஷயத்தை மட்டும் கொடுக்க முயன்றிருக்கிறேன்.

1. ஏன் இப்புத்தக நடை, தமிழில் மிக எளிமையாக இருக்கிறது?

நான் முன்னுரையில் எழுதியது போல, அனு அவர்கள் – இப்புத்தகத்தைச் சிறுவர்களுக்காகவும், முதிரா இளைஞர்களுக்காகவும் தான் எழுதினார். ஆகவே தான் இதன் நடை இப்படி இருக்கிறது. தவிர, இப்புத்தகம் ஆங்கிலத்தில், பெரும்பாலும் பேசும் நடையில் எழுதப் பட்டது – என்னுடைய அனுமானத்தில், இப்புத்தகம் சரியாக ’எடிட்’ செய்யப்பட்டுச் செப்பனிடப் பட்டிருந்தால் அது இன்னமும் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

2. மொழி பெயர்ப்பில் இன்னும் கொஞ்சம் சிரத்தை காட்டலாமே!

ஆஹா, காட்டலாம் தான் –  நீங்கள் உதவி செய்கிறீர்களா?

ஆனால், ஆங்கிலத்தில் repurposing என்று சொல்வது போல – நான் தமிழாக்கம் செய்தது – ஒரு சுத்தமான வரிக்கு-வரி சரியான மொழி பெயர்ப்பு அல்ல. இதனை நான் முன்னமே சொல்லியிருக்கிறேன். என் எண்ணமெல்லாம், பாபுஜியின் பன் முகங்களை வெளிக்கொணர என்ன செய்யப் பட வேண்டும் என்று தான்.

மொழி ‘பெயர்ப்பு’ கரடு முரடாக இருப்பதாக நீங்கள் எண்ணினால் – என்ன, எப்படிச் செய்தால் அது சரியாகும் என நீங்கள் சிறிதளவு விளக்கினால் நன்றாக இருக்குமன்றோ?

3. தமிழர்களின் ஒப்பற்ற தலைவர் கலைஞர் மீதும் கனிமொழி எம்பி மீதும் காழ்புணர்ச்சி கொண்டு விமர்சனம் வைக்கும் நீ யார்? ஆர்எஸ்எஸ் ஜெயமோகனின், கவிஞர் கனிமொழியின் தமிழின உணர்வைக் கொச்சைப் படுத்தியவனின் அல்லக்கை தானே நீ? அதனால் தானே இப்படி காந்தி ஜால்ரா போடுகிறாய்? பச்சைத் திராவிடனாக இருந்து கொண்டு இப்படி பச்சைத் துரோகம் செய்கிறாயே! நீ ஒரு தாய்க்குப் பிறந்தவனா?

நான் யார்? நான் ராமசாமியார்.

அ) அய்யா – ’காழ்புணர்ச்சி’ காத்தவராயன் அவர்களே! நீங்கள் தான் எனக்கு முன்பே அறிமுகமான அந்த ’தங்கவேந்தன்’ என நினைக்கிறேன் அல்லது நீங்கள் அந்த ‘ஒரிஜினல் திராவிடன்’ ஆகவோ அல்லது ‘சம்பூகன்’ ஆகவோ கூட இருக்கலாம். எது எப்படியோ, எனக்கு  நீங்கள் குறிப்பிட்ட அவர்கள் இருவர் மீது காழ்ப்புணர்ச்சி இல்லை. வெறும் வெறுப்பும், ஆழமான அவநம்பிக்கையும் தான். நான் ஏன் அவர்களைப் பார்த்துப் பொறாமைப் பட வேண்டும்?

ஆ) அய்யா, ஜெயமோகன் அவர்களை நான் மிகவும் மதிப்பவன். அவர் மாய்ந்து மாய்ந்து, மறுபடியும் மறுபடியும், மெய்வருத்தம் பாராமல் எழுதும், காந்தி மீதான அவதூறுகளை மீண்டும், மீண்டும் எதிர் கொள்ளும் பக்குவத்தை, அவர் எழுத்துக்களின் ஆழத்தை மெச்சி, தொலைதூரத்திலிருந்து பார்ப்பவன். அவர் தம் எழுத்துக்களில் பெரும்பாலானவையை, 1980களிலிருந்து படித்திருக்கிறேன் – அவ்வளவே. மற்றபடி அவருடன் எனக்குப் பரிச்சயம் கிடையாது. என்னை உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால், அதற்குப் பாவம் அவர் என்ன செய்வார்? அவரை ஏன் இழுக்கிறீர்கள் நம்முடைய(!) பிரச்சினையில்? நான் யார் என்று கூட அவருக்குத் தெரியாது!

இ) நான் பொதுவாக, கடந்தகாலம் பற்றிய முன்முடிவுகளில்லாமல், பாரம்பரியஙளை, சமூகப் போக்குகளை அவதானித்து, தற்காலத்தில் தன்னூக்கத்துடனும் நேர்மையுடனும் செயல்பட்டு, பேய் போன்றுழைத்து, நம் சிந்தனைகளை எதிர்காலங்களுக்கு இட்டுச் சென்று புதிய தளங்களுக்கு விரிக்கும் மனிதர்களை, பெரும்பாலும் இப்படிச் செயல்படுபவர்களை, மதிப்பவன் – அவர்களிடம் தனிப்பட்ட முறையில் தொடர்புள்ளவனாக இல்லாவிட்டாலும் கூட.  ஆக, இப்படிப்பட்டவர்களின் அல்லக்கையாகக் கருதப் பட்டால், ஆஹா, சந்தோஷமாக, அப்படியே கருதப்பட்டுவிட்டுப் போகிறேன்.

ஈ) அவர் கனிமொழி பற்றி என்ன சொன்னார் என்பது எனக்குத் தெரியாது – அதைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளும் நேரமும் இப்போது இல்லை – ஆனால், நான் முன்பு எழுதியது போல, கவிதைக்கும் கனிமொழிக்கும் ஒரு விதமான சம்பந்தமும் இல்லை – என் அனுமானத்தில், ஜெயமோகனும் இப்படியேதான் எண்ணக் கூடியவர் என்று எனது மேன்மையான அபிப்ராயம்; ஆனால், அவர் மெய்யாலுமே என்ன எழுதியிருப்பார் என நான் தற்போதைக்கு யூகம் தான் செய்ய முடியும்.

உ) அவர் ஆர்எஸ்எஸ் சார்ந்தவராக ஒரு காலம் இருந்திருக்கிறார் என அவர் எழுதிப் படித்ததாக நினைவு – என்னுடைய இந்தத் தகவல் தவறாகக் கூட இருக்கலாம்,  எப்படியானாலும், நான், ஆர்எஸ்எஸ் என்றால், மத அடிப்படைவாத, மதவெறி இயக்கம் தான், அதன் தொண்டர்களெல்லாம் குண்டர்கள், என எண்ணுபவனல்ல – ‘ஆர்எஸ்எஸ்’ என்கிற பதத்தைக் கெட்ட வார்த்தையாகக் கருதுபவனல்ல. (அதேபோல, நக்ஸல்பாரி என்கிற பதத்தையும்)

ஊ) எப்படி .ஆர்எஸ்எஸ் – திராவிடம் – கருணாநிதி-கனிமொழி –  ஜெயமோகன் – அல்லக்கை என்ற சங்கிலித் தொடர் (?) ஒன்றை உங்களால் எண்ணமுடிந்தது என எனக்குப் புரியவில்லை. உங்கள் குழப்பவாதத்தை, நான் புரிந்து கொண்டே தான் ஆக வேண்டும் என்பதும் இல்லை.

ஐ) நான் திராவிடனா (?) ஆரியனா (??) என்பது குறித்து உங்களுடைய ‘ஆணித்தரமான’ எண்ணங்களை மெச்சுகிறேன். இப்போது உங்களுக்கு ஒரு கேள்வி:: ஏன் நான் ஒரு ’வெள்ளைத்’ திராவிடனாகவோ, ஊதாதிராவிடனாகவோ இருக்கக் கூடாது? உண்மையில் நான் கொஞ்சம் ஒல்லியான தேகம் படைத்தவன் – ஆகவே நான் ஒரு ’ஊதா’திராவிடனாக இருக்கவே சாத்தியக் கூறுகள் அதிகமன்றோ? இப்படியான பட்சத்தில் நான் ஊதாத் துரோகங்கள் தான் செய்யக் கூடுமன்றோ?

ஒ) ஆம், நான் ஒரு தாய்க்குப் பிறந்தவன் தான். (நீங்கள் எப்படி? பல தாய்களுக்கு ஒரே சமயத்தில் பிறந்தவரா?) தயவு செய்து இதனைத் தெளிவு படுத்தவும்.

=-=-=-

எச்சரிக்கை! இன்னமும் சில கேள்வி-பதில்கள் நகைச்சுவை (நேரம் கிடைக்கும் போது) – தொடரும்…

பின் குறிப்பு: காந்திக்கும் அக்கப்போர்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்றாலும், இப்பதிவு காந்தியாயணம்… தலைப்பின் கீழ் சேர்க்கப் படுகிறது!

கேள்வி: காந்தி, பகத்சிங் தூக்கில் தொங்கக் காரணமானவர், நேதாஜீ  இறப்புக்கும் இவர் தான் மறைமுகக் காரணம். வவுசி கூட இவர் செய்த துரோகத்தால் தான் செக்கிழுத்தார். அது மட்டுமல்ல, அவர் தலித்துகளை நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்தவர்.. அம்பேட்கரை ஏமாற்றியவர். பணத்திமிர் பிர்லாக்களின் அடிவருடி. பார்ப்பன-பனியா ஜாதி வெறியர். ஜின்னாவைப் பிடிக்காததால், முஸ்லீம்களை இந்தியாவை விட்டு விரட்டியவர். நம் பெரியாரை மரியாதைக் குறைவாக நடத்தினவர். பிரம்மசரியம் என்று பம்மாத்து செய்தவர். கிழவனானாலும் இளம் பெண்களைப் புணர்ந்தவர்.அவர் தன் பையன்களைக் குட்டிச்சுவர் ஆக்கியவர்.பெண்ணடிமைத்தனத்தை ஆதரித்தவர் – மனைவியைக் கேவலமாக நடத்தியவர். பிச்சைக்காரர் போல நடித்த கபடவேடதாரி…

(இப்படியே அலுப்பாகப் போகிறது, நைந்துபோன புரளிகளும், தப்பும் தவறுமான தமிழில் எழுதப் பட்டதுமான ஒரு மின்னஞ்சல் – எழுதியவர் ஒரு புதுச்சேரி வாழ் திராவிடர் கழகத்தவர் – ஓரளவு எனக்கு அறிமுகமானவர் கூட! அடிப்படையில் இவர் நல்ல மனிதர் தாம் – இந்தக் குருட்டாம்போக்கு ஆரியம், திராவிடம், காந்தி, காமராஜ், வீரமணி, தங்கராசு, பிரபாகரன், வீரப்பன் சம்பந்தப் பட்ட +, – வெறிகளைத்தான் இவர் தவிர்க்க வேண்டும் எனத் தோன்றுகிறது – எது எப்படியோ, இவர், நல்ல நகைச்சுவை உணர்வு உள்ளவர் என்பது திண்ணம்!)

பதில்: அய்யோடி சொக்கீ! ஆமாம். என்ன புத்திசாலி அய்யா நீங்கள், எப்படி ஆணித்தரமாக உங்கள் தரப்பு வாதத்தை எடுத்து வைக்கிறீர்கள்! எவ்வளவு அரிய செய்திகளைத் தருகிறீர்கள்! நன்றி அய்யா, நன்றி.

உங்கள் வீரத்தை மெச்சி,  இதோ உங்களுக்குப் புதிதான – மேலும் பலருக்கும் பெரிதாகத் தெரியவராத திடுக்கிடும் தகவல்களைக் கீழே கொடுக்கிறேன்.

  1. காந்தி 1857ல், முதல் இந்தியச் சுதந்திரப்போரில் பங்கு கொள்ளாமலிருந்ததிலிருந்தே தெரியவில்லையா, அவர் ஒரு தேசத்துரோகி என்று?
  2. காந்தி தான் ஜப்பான் மீது அணுகுண்டு வீசினார்.
  3. காந்தி தென் ஆப்பிரிக்கா செல்லவே இல்லை! அவர் எழுத்துக்களை வைத்தே இதனை நிரூபிக்க முடியும்.
  4. காந்திக்கு உடல் முழுவதும் துணி போட்டுக் கொண்டால் அவருக்கு ஒவ்வாமை, அலர்ஜி ஏற்படும் – அதனால் தான் அவர் இப்படி அரைகுறை உடை அணிந்தார்.
  5. காந்தி தான் பாரதியார் பார்க்காதபோது அவர் மீது பார்த்தசாரதி கோயில் யானையை ஏவி விட்டார்.
  6. காந்தி தண்டி செல்லவே இல்லை. அவர் எழுத்துக்களை வைத்தே இதனை நிரூபிக்க முடியும்.
  7. காந்திக்கு தினமும் ’குவாட்டர்’ அடிக்காமல் தூக்கமே வராது.
  8. காந்தி இவ்வளவு காதி கீதி கைத்தறி என்று பேசினாரே – உங்களுக்குத் தெரியுமா, அவர் இடுப்புத் துணிக்குள் போட்டிருந்தது  நம்ம திருப்பூர் டான்டெக்ஸ் ஜட்டிதான்!
  9. காந்தியுடன் பேசப் போனால், வேட்டியுடன் கோமணத்தையும் உருவி விடுவார் என்று  அம்பேட்கர் நன்றாக அறிந்ததனால்தான், அவர் பேண்ட்-சட்டை-கோட்-சூட் என அவர் உடையை மாற்றிக் கொண்டார்,  தெரியுமா?.
  10. காந்தி, சரோஜினி நாய்டுவைக் காதலித்ததால், அதனைக் கஸ்தூர்பா எதிர்த்ததால், அவரைக் கொலை செய்தார்.
  11. ரஜினிகாந்தைக் கண்டால் காந்திக்குப் பயம். அதனால் தான், ரஜினி பிறப்பதற்கு முன்னாலேயே, அவர் தன்னை, ஆர்எஸ்எஸ் காரர்களை விட்டுக் கொலை செய்யச் சொன்னார்.
  12. காந்தி இறக்கவே இல்லை! அவர் எழுத்துக்களை வைத்தே இதனை நிரூபிக்க முடியும்.
  13. காந்தியே ஒரு ஆர்எஸ்எஸ் காரர் தான்
  14. காந்தி தான் ஆர்எஸ்எஸ் ஆரம்பித்தவர் – அதனால் தான் இணையம் முழுக்க இது பரவி விட்டது!
  15. காந்தி காங்கிரஸ் பணத்தில் ஊழல் செய்த போது, அதனைத் தட்டிக் கேட்ட சுபாஷ் சந்திர போஸை, கட்சியை விட்டே வெளியே தள்ளினார் இந்தக் காந்தி. அப்போது, போஸ் ஆரம்பித்த கட்சி தான் அகில இந்திய தம்பி ஆரிய பின்னேற்றக் கழகம்.
  16. காந்தி = கான் தி = தி கான் = The Khan — ஆக இவர் ஒரு இஸ்லாமிய தீவிரவாதி!
  17. காந்தி, சீதக்காதி வள்ளலிடமிருந்துதான் காதி பற்றி அறிந்து கொண்டார் தெரியுமா?
  18. காந்தியின் தொகுக்கப் பட்ட எழுத்துக்கள் குண்டுகுண்டாக நூற்றிச் சொச்சம் புத்தகங்கள்! (ஆனால் அவற்றில் 95, மற்ற பத்து புத்தகங்களின்ஸெராக்ஸ் நகல்கள்தான்! இன்னமும் யாருக்கும் இது தெரியாதது வெட்கக் கேடு!!)
  19. ஹஹ்ஹா! காந்தி இறக்கவில்லை – அவர் தான் பென் கிங்ஸ்லியாக நடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
  20. காந்தி, கருணாநிதியின் உறவினர் (பாருங்கள்: இரண்டு பெயர்களும் ’க’வில் ஆரம்பித்து ‘தி’யில் முடிகின்றன அல்லவா?)
  21. “நானே காந்தி தான்” : ’கலைஞர்’ கருணாநிதி.
  22. உங்களுக்குத் தெரியுமா – ’அஞ்சா நெஞ்சன்’ மதுரை அழகிரி – சபாலங்கடி கிரிகிரி அவர்களின் மனைவியாகவும் கூட இந்தக் காந்தி  நடித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பது?
  23. ”காந்தியார் தான் திமுக-வின் தோல்விக்குக் காரணம்”: ’கலைஞர்’ கருணாநிதி.
  24. காந்தியின் ஸ்விஸ் வங்கிக் கணக்குகளில் கோடிகோடியாகப் பணம் இருக்கிறது தெரியுமா? டாடா பிர்லாவின் பினாமி தான் இந்த காந்தி.
  25. “நான் மட்டும் கருணாநிதியாகா விட்டால், காந்தியாகியிருப்பேன்!” : ’கலைஞர்’ கருணாநிதி.
  26. காந்தி பேசிப்பேசி, நூற்று நூற்றுத்தான் – உலகில் தட்பவெப்ப நிலை மாறி விட்டது.
  27. கூடங்குளத்தை, இந்திய அணுஆராய்ச்சிக் கழகத்துக்குக் காட்டிக் கொடுத்ததே காந்தி தான்.
  28. “தமிழகத்து மின்சார நிலைமை கழக ஆட்சியில் கவலைக்கிடமானதற்கு, காந்தி தான் காரணம்.” : ’கலைஞர்’ கருணாநிதி.
  29. “நடிகர் வடிவேலு அவர்களுக்கு சினிமா வாய்ப்புக்கள் மறுக்கப் படுவதற்குக் காரணம், காந்தி தான்”: ஹரன் ப்ரசன்னா
  30. “ஹரன் ப்ரசன்னா சொன்னதைத் தான் நான் முன்பே என்னுடைய ’ஒள’ பக்கங்களில் சொல்லியிருக்கிறேன்!” : ’பரீக்‌ஷா’ ஞாநி
  31. ”காந்தி என் கனவில் வந்து கண்ணீர் விட்டு காங்கிரசை பார்த்துக் கொண்டிடுவென்றார்; அதனால் தான் சொக்கத்தங்கம் காந்தி அம்மையாருடன் கூட்டணி வைத்திட்டேன்!” : ’கலைஞர்’ கருணாநிதி.
  32. “முன் சநாதனத்வ காந்தியின் பின் நவீனத்துவம்” என்கிற என்னுடைய ஸ்பானிய மொழியில் வெளியிடப்பட்ட ஃஃப்ரென்ச் மூல auto-fiction கார்-ஃபிக்‌ஷன் நாவல், மலையாளத்தில் பெயர்க்கப் பட்டு, ஆப்பிரிக்காவில் சிலாகித்துப் பேசப் படுகிறது!  ஆனால், நான் இன்னும் ஆப்பிரிக்கா செல்ல முடியவில்லை என்கிற கேவலத்துக்கு காந்தி தான் காரணம்.” : சாரு நிவேதிதா
  33. சோவியத் யூனியன் உடைந்ததற்கு, சீனாவில் திரிபுவாதத்திற்கு, நக்ஸல்பாரிகள் தோற்றதற்கு காந்தி தான் காரணம்.
  34. காந்திக்கும் நேருவுக்கும் பிறந்தவர் தான் இந்திரா காந்தி.
  35. (உஷ்ஷ்ஷ்ஷ்… இன்னமும் கிட்டே வாருங்கள்)  வெட்கக் கேடு – உண்மையில், காந்தி தான் இந்திராவின் தாயார்!

எச்சரிக்கை! இன்னமும் சில கேள்வி-பதில்கள் – தொடரும்…

காந்தியாயணம்…

… அல்லது காந்தி எனும் சலவைக்காரர்.

“பஹுருபி காந்தி”  (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்)  என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட,  1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின்  நான்காம் அத்தியாயம்: வாஷர்மேன்.

=-=-=-=

தென்ஆஃப்ரிகாவில், பாரிஸ்டர் காந்தி, நீதிமன்றத்துக்குப், பாங்கான ஐரோப்பிய உடை அணிந்துச் செல்வார்.

வழக்குரைஞராகப் பணி புரிந்து வந்த அவருக்கு, ஒவ்வொரு நாளும், அவருடைய மேல்சட்டையின் நிறத்துடன் ஒத்திசையும் கழுத்துப் பட்டையை (’காலர்’), சுத்தமானதாகவும், புதிதாகவும் அணிய வேண்டியிருந்தது. அவர் அவர் மேல்சட்டையை இரு நாட்களுக்கு ஒரு முறை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டியிருந்ததால், அவருடைய சலவைக்கான செலவும் மிக அதிகமாக இருந்தது.

அவருடைய வண்ணார் (சலவைக்காரர்), சலவை செய்து தருவதற்கு, அடிக்கடி தாமதப் படுத்தினார் வேறு. ஆக, காந்திக்கு நிறைய பணம் செலவு செய்ய வேண்டியிருந்தது, தேவையான அளவுக்கு, அவருக்கு சலவை செய்த துணிகள் இருப்பு வைத்துக் கொள்ள.

அவர் மூன்று டஜன் சட்டைகள்+காலர்கள் வைத்துக் கொண்டாலும் கூட, அவருடைய வண்ணார் போல ஒருவரைக் கட்டிக் கொண்டு, அவரால் மாரடிக்க முடியவில்லை.

ஆக, காந்தி அவர் செலவீனங்களைக் கட்டுப் படுத்த வேண்டுமென்று விரும்பினார். ஒரு நாள் அவர், வீட்டிற்குத் திரும்பி வரும்போது, துணி துவைக்க, இஸ்திரி பண்ண என்ன தேவையோ, அவை அனைத்தையும் வாங்கிக் கொண்டு வந்தார். துணி துவைப்பது பற்றி ஒரு புத்தகத்தையும் வாங்கி, அதனைக் கவனமாகப் படித்தார். அவருக்கு நன்றாகத் துவைப்பது எப்படி என்று புரிந்தவுடன், அவர் அனுதினமும் துவைக்க ஆரம்பித்தார்.

பாவம் கஸ்தூர்பா – அவரால் இதனை ஆனந்தமாகப் பராக்குப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க கொடுத்துவைக்கவில்லை – ஏனெனில் காந்தி, அவருக்கும் சரியாகத் துவைப்பது எப்படி என்று கற்றுக் கொடுக்கலானார்.

அனுதினம் துவைப்பதான, இந்தப் புதுப் பழக்கம் காரணமாக, காந்தியின் தினசரி வேலைப்பளு கூடியது – ஆனால், காந்தி விடாக்கண்டராதலால் அவர், தொடர்ந்து துவைப்பதையும் மற்ற வேலைகளையும் செய்து வந்தார். ஏனெனில், அவருக்கு அந்த வண்ணாரின் ஆகாத்தியத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதும், தன்னுழைப்பின்பாற் சார்ந்திருத்தலும் முக்கியமாகப் பட்டது.

=-=-=-=

ஒரு நாள் அவர், தன்னுடைய கழுத்துப் பட்டையைத் துவைத்து அதற்குக் கஞ்சி போட்டார். அதனைப் பின் இஸ்திரி போடும்போது, அவருக்கு முன்னனுபவம் இல்லாத காரணத்தால், சரியாகச் சூடு செய்யாமலும், அழுத்தம் கொடுக்காமலும் இருந்தார் – அவருக்கு, இஸ்திரிப் பெட்டியின் சூடு மிகுந்தால் எங்கே தன் கழுத்துப்பட்டை எரிந்து போய் விடுமோ என்கிற பயம் வேறு…

ஆக, அவர் அந்த, கஞ்சி அதிகமான, தகடு போல் நின்ற கழுத்துப் பட்டையை அணிந்து கொண்டு நீதிமன்றத்துக்குச் சென்றார். அவருடைய நண்பர்கள் அவருடைய உடையைக் கேலி செய்தனர். ஆனால் காந்தி அவர்களுடைய எள்ளி நகையாடலைப் பொருட்படுத்தினாரில்லை, அதனால் வெட்கப் பட்டாரில்லை..

அவர் சொன்னார்: “இது நான் துணிகளுக்குக் கஞ்சி போடுவது முதல் முறையாதலால், தவறு ஏற்பட்டு, அதிகக் கஞ்சி போட்டிருக்கிறேன்.. அதனால் என்ன, பரவாயில்லை. எது எப்படியோ, உங்களுக்கு இது எவ்வளவு மகிழ்ச்சி அளித்திருக்கிறது!”

அவர்கள் கேட்டனர்: “ஆனால், இங்கு என்ன சலவைக்கூடங்களுக்கு, வண்ணார்களுக்குப் பஞ்சமா என்ன?”

காந்தி சொன்னார்: “இல்லை, ஆனால் சலவைக்கான செலவீனம் மிக அதிகமாக ஆகிறது என நினைக்கிறேன். ஒரு கழுத்துப் பட்டையைச் சலவை செய்வதற்கான செலவு ஏறக்குறைய, அதன் விலைக்குச் சமமாக ஆகி விடுகிறது. மேலும், வண்ணார்களின் மீது என் சார்பு,, அளவுக்கு மீறியதான ஒன்றாக ஆகி விடுகிறது; ஆக எனக்கு, என் துணிமணிகளை நானே துவைப்பதே உசிதம்”

… பின்னாட்களில், காந்தி, ஒரு சிறந்த வண்ணாராகவும் ஆனார்.

=-=-=-=

ஒரு சமயம், காந்தி தன் குருவாக வரித்திருந்த கோபாலகிருஷ்ண கோகலே அவர்கள், காந்தியுடன் தங்கினார். அச்சமயம், கோகலே அவர்களுக்கு, ஒரு முக்கியமான விருந்துக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. ஆனால் அவருடைய மேற்துண்டு கசங்கிப் போயிருந்தது – போதுமான சமயமுமில்லை, ஒரு வண்ணாரிடம் கொடுத்து அதனைச் சலவை செய்து கொள்ள.

காந்தி கேட்டார்: “ நான் உங்களுக்கு, அதனை நன்றாக இஸ்திரி செய்து கொடுக்கட்டுமா?”

“ நான் உங்கள் வழக்குரைக்கும் திறனை நம்ப முடியும், ஆனால் உங்கள் வண்ணார்வேலைத் திறமையை? ஒருக்கால், நீங்கள் என் துண்டினைக நாசப்படுத்தி விட்டால்?” என்றார் கோகலே.

ஆனால் காந்தி தன்னால் சரியாக அக்காரியத்தைச் செய்யமுடியுமென்று கோகலே அவர்களுக்கு உறுதியளித்து – அத்துண்டினை இஸ்திரி செய்தார். கோகலே அவர்களுக்கும்,  திருப்தியாயிற்று – காந்தியை அவர்தம் திறமைக்காக, அவர் மெச்சினார் கூட..

“என்னை இனிமேல் யார் மெச்சாவிட்டாலும் பரவாயில்லை – கோகலே அவர்களின் சான்றிதழே போதும் எனக்கு” என்று காந்தியும் மிக மகிழ்ந்தார்.

=-=-=-=

அவருடைய தென் ஆஃப்ரிக ஆசிரமங்களில், தண்ணீர்ப் பஞ்ச நிலைமை நிலவியது. ஒர் ஊற்றில் இருந்து சுரந்த நீரை எடுத்து, துணிகள் துவைப்பதற்காகப் பெண்கள், நீண்ட தூரம் நடந்து சென்று, மிகச் சிரமப் படவேண்டியிருந்தது. ஆகவே, காந்தியும் இவ்வேலைகளில் பங்கு கொண்டார்.

காதியை, உருவாக்கி உபயோகப்படுத்த ஆரம்பித்திருந்த அக்காலகட்டங்களில், கைத்தறிப் புடவைகள் மிகவும் தடிமனாகவும், கனமாகவும் இருந்தன. ஆசிரமத்துப் பெண்கள் இக்கைத்தறிப் புடவைகளை அணிவதற்கு ஒப்புக் கொண்டாலும், அவற்றைத் துவைக்கும் சமயத்தில் கொஞ்சம் முணுமுணுத்தனர். அவர்கள் பிரச்சினையைப் புரிந்து கொண்ட காந்தி, அவர்கள் எல்லாருக்கும் தான் ஒரு வண்ணாராக முடிவு செய்து, வேலை செய்தும் காட்டினார்.

அவர், மற்றவர் துணிகளைத் தோய்ப்பதைப் பற்றி, வெட்கமே படவில்லை, பட்டதில்லை.

=-=-=-=

ஒரு சமயம், அவர் ஒரு செல்வந்தரின் வீட்டில், விருந்தாளியாகத் தங்கியிருந்தார். அங்கு குளியலறைக்குச் செல்லவேண்டி வந்தபோது அங்கே தரையில் ஒரு சுத்தமான வேஷ்டி வீசப்பட்டுக் கிடந்ததைப் பார்த்தார்.

தன் குளியலை முடித்த அவர், தன் வேஷ்டியுடன் கீழே கிடந்த அவ்வேஷ்டியையும் துவைத்து, வெளியே வெய்யிலில் காயப் போடுவதற்குச் சென்றார். காந்தி தன் துவைக்கப் பட்ட வெள்ளைத் துணிகளை எப்பொழுதும், அவற்றிலுள்ள கிருமிகளை அகற்றுவதற்காகவும், அவற்றுக்கு ஏற்படும் பளீரிடும் வெண்மைக்காகவும், பிரித்து, உதறி,  சூரிய வெளிச்சத்தில் காயப் போடுவார்.

… விதிர்விதிர்த்துப் போன அந்த செல்வந்தர் கேட்டார்: ”என்ன செய்துவிட்டீர்கள், பாபுஜீ!”

காந்தி பதில் சொன்னார்: ”ஏன்? இதில் என்ன தவறு இருக்கிறது? அந்த வேஷ்டி, நான் குளிக்கும்போது அழுக்காகியிருக்கக் கூடும் – ஆகவே நான் அதனையும் துவைத்தேன். வீட்டைச் சுத்தமாக வைத்திருக்க என்னுடைய சிறு பங்கை ஆற்ற, நான் வெட்கப் படவில்லை.”

காந்தி வெட்கப் படவில்லை ஆனால், அந்த செல்வந்தர், இச்சம்பவத்திற்காக வெட்கப் பட்டார்.

=-=-=-=

சிறையில் கூட,, அவருடைய முதிய வயதினை மீறி, காந்தி அவருடைய இடைத்துணி, கைத்துண்டு, கைக்குட்டை போன்றவற்றை, தம் கூட வேலை செய்பவர்களுக்கு அதிக வேலை வைக்காமல், சில சமயம் தானே துவைத்துக் கொண்டார்.

ஆகாகான் மாளிகையில், கஸ்தூர்பாவின் கடைசி நாட்களில், அவர் உபயோகித்த கைக்குட்டைகளை, கைத்துண்டுகளை எடுத்துத், தன் கையால் துவைத்தார்.

=-=-=-=

காந்தி, தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தான் அணியும் உடை பற்றித் திட்டவட்டமான எண்ணங்கள் கொண்டிருந்தார். அவர் சிறுவனாக இருந்த போதும் கூட, ஆலைகளில்  நெய்யப்பட்ட / உருவாக்கப்பட்ட தன்னுடைய மிருதுவான உடைகளை, மற்ற சிறுவர்களினுடையதைவிட வெண்மையாகத் துவைக்கவே முயன்றார் – அதற்கு அவர் ஒரு ஆழ்கிணறிலிருந்து தண்ணீர் சேந்தி, பாடு பட வேண்டியிருந்தாலும்…

காந்திக்கு எளிமையான பழக்கவழக்கங்கள் மிகவும் பிடித்தமானவை – ஆனால் அதற்காக கசங்கிய, அழுக்கான உடைகளை அவர் விரும்பினாரில்லை. அவர் எப்பொழுதுமே, தன்னுடைய, இடைத்துணி, மேற்போர்வை, கைத்துண்டு போன்றவற்றைத் துளிக்கூட அழுக்கில்லாமலும், கசங்காமலும் வைத்துக் கொண்டார்.

அவர் சுத்தத்தின் உருவமாகவே இருந்தார், எப்பொழுதும்…

=-=-=-=

அடுத்து: காந்தி எனும் நாவிதர்…

காந்தியாயணம்…

“பஹுருபி காந்தி” (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்) என்கிற அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட, 1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின் மூன்றாம் அத்தியாயம்: டெய்லர்.

=-=-=-=

தென்ஆஃப்ரிகாவில் , காந்தி பலமுறை சிறை சென்றார், கடுங்காவலில் இருந்தார்; அதில், இரண்டுமுறை சிறையில், கடும்வேலை செய்யவும் பணிக்கப் பட்டார்,

இந்த கடும்வேலைத் தண்டனையின் கீழ், சில வாரங்களுக்கு, நாளுக்கு ஒன்பது மணிநேரம் – கனத்த போர்வைத் துண்டுகளை இணைத்துத் தைக்கவும், கிழிந்த போர்வைகளைத் தைக்கவும், மேற்சட்டை ஜேபிகளுக்கான துணியை வெட்டவும் ஆணையிடப் பட்டார்.

காந்தி இயல்பிலேயே சுறுசுறுப்பும் செய்நேர்த்தியும் மிக்கவராதலால், அவர், ஒவ்வொரு நாளும், தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலைகளைச் சீக்கிரமே முடித்து விட்டு, இன்னமும் அதிகமான துண்டுகளைக் கேட்பார் – ஏனெனில், நேர்மையான அவர் பார்வையில் ஒன்பது மணிநேரம் வேலை என்றால் அவ்வளவு மணி நேரம் பணி செய்யப் பட்டே ஆக வேண்டும்.

காந்தி ஒரு சமயம் ஒரு இந்தியச் சிறையில் இருந்த போது, அவர் ஒரு ஸிங்கர் தையல் இயந்திரத்தில், சில நாட்கள் ‘இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு’ பணி செய்தார் – அதாவது, இந்தப் பணியை அவர் தன்னிச்சையாகத் தான் செய்தார் –  ஏனென்றால்,  அவர், தையல்வேலையில் கை நேர்த்தி மிக்கவராக ஆக வேண்டும் என்று விரும்பினார் கூட.

=-=-=-+

அவருக்கு, மனிதர்களின் கையால் செய்யக் கூடிய வேலைகளை மாபெரும் இயந்திரங்களை வைத்துச் செயல்பட வைப்பது, பெரும் முதலாளிகளின் சொத்துக்களான அவ்வியந்திரங்களுக்கு, அம்மனிதர்களை அடிமையாக்கும் என்று தோன்றியது. மேலும் அவர், இயந்திரங்கள், அடிப்படையில் மனிதன் செய்ய வேண்டிய உடல் உழைப்பை, தேவையில்லாமல் செய்துவிடுவதை அனுமதிக்கக் கூடாது எனவும் எண்ணினார். அவர் கருதினார்: ”இந்தியாவின் பிரச்சினை என்பது, எப்படி லட்சக் கணக்கான மக்களுக்கு ஓய்வு நேரம் பெற்றுக் கொடுப்பது என்பதல்ல, ஆனால் எப்படி, அவர்களின் சோம்பேறித்தனத்தால் வீணாகும் நேரத்தை, உபயோககரமாக மாற்றுவது என்பது தான்!

ஆனால் அவர் தையல் இயந்திரத்துக்கு, இக்கருத்தோட்டத்திலிருந்து விதிவிலக்கு அளித்தார்.  ஏனென்றால்: ”இவ்வியந்திரம் உண்மையாலுமே மனிதன் மிகக் குறைந்த அளவில் கண்டு பிடித்துள்ள, ஆனால் மிக உபயோகமான உபகரணங்களில் ஒன்றாகும். இதனைக் கண்டுபிடித்த ஸிங்கர் – தன் மனைவி அவர் கையால் தைப்பதற்கு மேற்கொள்ளும் சிரமங்களைக் கண்டே, அதற்கு மிகுந்த நேரம் செலவழிப்பதைக் கருதியே – அவர் மனைவி மீதான அன்பின் காரணமாக மட்டுமே, அவரது தையல் இயந்திரத்தைக் கண்டுபிடித்தார். அந்த இயந்திரத்தின் மூலாதாரமாக, அன்பு தான் இருந்தது.

=-=-=-=

காந்தி, ஒரு சமயம் ஆசிரமத்தில் இருந்த ஒரு பெண்மணிக்குக் கடிதம் எழுதினார்: நீங்கள் உங்களுடைய ஸல்வார்-கமீஸ் உடையை எப்படித் தைக்க முடியும் என்று யோசிக்க வேண்டாம். அதை உங்களுக்கு எப்படித் தைக்க வேண்டுமோ சொல்லுங்கள், அப்படியே நான் தைத்துத் தருகிறேன். நாம் வெகு சுலபமாக ஒரு ஸிங்கர் தையல் இயந்திரத்தைக் கடன் வாங்கி, ஒரு சில மணி நேரங்களில் அதனைத் தைத்து விட முடியும்.

அவர் தன்னால் இப்படித் தையல் வேலை செய்யக் கூடுவது பற்றி, உயர்வாக நினைத்துக் கொள்ள, எல்லா உரிமைகளும் இருந்தன. அவருடைய மனைவியின் ரவிக்கைக்காக (’ஜாக்கெட்’) அவரால் அளவுத் துணி கத்தரித்துத் தைக்க முடிந்தது. அவரால் இராட்டையில் நூல் நூற்க முடிந்தது. நூற்ற நூலை அவரால் கைத்தறி விசையில் ஏற்றி நெசவு வேலை செய்ய முடிந்தது. நெசவு செய்த துணியைக் அளவாகக் கத்தரித்து அழகான குர்த்தாவாகத் [வடக்கத்திய மேல்சட்டை] தைத்துக் கொள்ளவும் முடிந்தது.

=-=-=-=

தையல் வேலையை, செருப்புத் தைப்பதை ஆசிரமத்தில் அனைவரும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பிய  காந்தி, பலமுறை,  திறமை வாய்ந்த தையல்வேலை செய்பவர்களையும், செருப்புத்  தைப்பவர்களையும் வரவழைத்து அவர்களைக் கொண்டு ஆசிரமத்தில் இலவசமாக வகுப்புகள் நடத்தினார் கூட!

=-=-=-=

இச்சம்பவம், சம்பாரண் விவசாயிகளுடன் சேர்ந்து அவர், அவுரித் தோட்டப்பண்ணைகள் (’இண்டிகோ ப்ளாண்டேஷன்ஸ்’) நடத்தி வந்த துரைமார்களின் கொடுங்கோனமைக்கு எதிராகப் போராடிக் கொண்டிருக்கும்போது நடந்தது.

அச்சமயம் துரைமார்களுக்கு ஆதரவாக எழுதி வந்த ஒரு ஆங்கிலேய நிருபர், ‘காந்தி, தொழிலாளிகளை, விவசாயிகளை ஏமாற்றும் ஒரு நடவடிக்கையாகத் தான், அவர்களில் ஒருவராகத் தான் திகழ்வதாகக் காட்டிக் கொள்ளத்தான்,, தான் அணியும் உடைகளைத். தேசிய உடை முறைக்கு மாற்றிக் கொண்டார்’ என அபாண்டமாக எழுதினார்.

காந்தி அதற்கு பதிலாக “ நான் சுதேசி விரதம் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்; அதனால் தான் நான் சமீப காலமாக, என்னாலேயே நூற்று, நெசவு செய்து, கையால் தைக்கப பட்ட உடைகளை அணிகிறேன். என்னுடன் பணி செய்யும் அனைவரும் அப்படியே.” என்று எழுதினார்.

=-=-=-=

காந்தி பின்னாளில் குர்த்தா அணியும் பழக்கத்தைக் கைவிட்டார் – பதிலாக, அவர் இடுப்பைச் சுற்றி ஒரு துணியும், உடல் மேலே போர்த்திக் கொள்ள மற்றொரு துணியும் உபயோகிக்க ஆரம்பித்தார். அப்பொழுதும் கூட அவர் தன்னுடைய கைக்குட்டைகளின், கைத்துண்டுகளின், இடுப்புத் துணியின ஒரத்தை மடித்துத் தைத்தல், போன்ற வேலைகளைச் சிலசமயம் செய்து வந்தார். அவர் மும்முரமாகத் தைத்துக் கொண்டிருந்த சமயங்களில் கூட, அவர் தன்னுடைய உதவியாளரிடம், தான் எழுத வேண்டிய கடிதங்களைச் சொல்லி, அவரை எழுதிக் கொள்ளச் சொல்வார்.

-=-=-=

ஒரு சமயம் அவர் ஆகாகான் மாளிகையில் கைது செய்யப் பட்டு வைக்கப்பட்டிருந்தபோது, அவர், அந்த சிறைச் சாலையின் தலைமை அதிகாரிக்கு பிறந்த நாள் பரிசாக, காதி கைக்குட்டைகளைக் கொடுத்தார்.

அந்தக் கைக்குட்டைகள் ஒவ்வொன்றிலும் நேர்த்தியாக, திறம்பட அந்த அதிகாரியின் பெயரின் முன்னெழுத்துக்களை [’இனிஷியல்ஸ்’] , ஊசி நூலால் கைவேலைப்பாடு ’எம்ப்ராய்டரி’ செய்திருந்தார்.

அப்போது, காந்திக்கு வயது எழுபத்தி நான்கு!

=-=-=

இன்னொரு சமயம் காந்தி பணித்ததுபோல் ஒரு பெண்மணி, காந்திக்குப் பிடித்தமான, ஆனால் பல இடங்களில் கிழிந்திருந்த அவருடைய மேற்போர்வையில் [’ஷால்’] சிறு ’காதி’ துண்டுகளை வைத்து அழகாக,துண்டுப்பட்டி [பேட்ச்வொர்க்’] வேலை செய்து கொடுத்தார். அந்த மேற்போர்வையை அணிந்துகொண்டுதான் அவர், நம் நாட்டு ஏழை மனிதர்களின் பிரதிநிதியாக, வட்டமேஜை மாநாட்டுக்கும், ப்ரிட்டிஷ் பிரதமரை ச்ந்திப்பதற்கும், பக்கிங்ஹாம் அரண்மனையில் தேனீர் விருந்துக்கும் சென்றார்.

அவர் ஒரு பொழுதும் பகட்டுக்காகவோ அல்லது மற்றவர்கள் தன்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவோ உடை அணிந்ததில்லை. ஆனால் அதற்காக, அவர் அழுக்கான, சரியில்லாத, கிழிந்த உடைகள் அணிவதையும் விரும்பினாரில்லை.

=-=-=-=

இன்னொரு சமயம், பணி சம்பந்தப்பட்ட ஒரு கூட்டத்தில், அவர், சக ஊழியர் ஒருவரின் மேற்போர்வையில் ஒரு கிழிசல் இருப்பதைக் கண்டார். உடனே அவருக்கு, காந்தி ஒரு குறிப்பெழுதி அனுப்பினார்: கிழிந்த துணிகளை அணிவதென்பது சோம்பேறித்தனத்தின் விளைவு – ஆகவே அது வெட்கக்கேடானது. ஆனால், துணிகளிலுள்ள கிழிசல்களைத் துண்டு வைத்துத் தைத்து, அவற்றை அணிவதென்பது, ஏழ்மையையோ, உழைப்பினையோ அல்லது விட்டு விடுதலையாகி இருப்பதையோ குறிக்கும். உங்கள் உடையில் உள்ள கிழிசலை என்னால் ஒப்புக் கொள்ள இயலவில்லை. இந்தக் கிழிசலானது உங்கள் ஏழ்மையையோ அல்லது எளிமையையோ சித்தரிக்கவில்லை. அது சித்தரிப்பது, உங்களுக்கு மனைவி இல்லாமையயோ, மனைவி வேலை செய்யாமையையோ அல்லது உங்கள் சோம்பேறித்தனத்தையோ தான்!

அடுத்து: காந்தி எனும் வண்ணார்…

காந்தியாயணம்…

“பஹுருபி காந்தி” (காந்தியின் பன்முகங்கள் அல்லது பல வடிவங்கள்) என்கிற, அனு பண்டோபாத்யாய் அவர்களால் எழுதப் பட்ட, 1964ல் வெளியிடப் பட்ட புத்தகத்தின் இரண்டாம் அத்தியாயம்: பாரிஸ்டர்.

முதல் பகுதி – 1/3; இரண்டாம் பகுதி – 2/3.. கீழே இவ்வத்தியாயத்தின் மூன்றாம் பகுதி…

=-=-=-=

அவருடைய கட்சிக்காரர்கள், வாடிக்கையாளர்கள் அவருடைய நண்பர்களாகவும், கூட வேலை செய்பவர்களாகவும், ஏன், சகபணியாளர்களாகவும்கூட ஆனார்கள்.

காந்தியும் தொடரும் அப்பழுக்கற்ற நேர்மைக்கு, ஒரு இலக்கணமாகத் திகழ்ந்தார்.

இவருடைய நேர்மையால், பிறழாமல் நேர்ப்பாதையில் தொடர்ந்து செல்லும் தன்மையால், ஒரு சமயம் ஒருவரைச் சிறைச்சாலையில் அடைக்கப் படுவதிலிருந்து காப்பாற்றினார் கூட.

ஒரு சமயம் அவருக்கு முன்னறிமுகம் இருந்த ஒருவர், சில பொருட்களைச் சுங்கவரி கொடுக்காமல் ஏமாற்றிக் கடத்தினார் – ஆனால், காவல்துறையிடம் வசமாக மாட்டிக் கொண்டார்.அந்த மனிதருடைய மானம் கப்பலேறும் தருணத்தில், மனம் கலங்கி, அவர் நடந்ததைக் காந்தியிடம் அப்படியே கூறி, தன்னை எப்படியாவது காப்பாற்றுமாறு மன்றாடினார்.

ஆனால் காந்தி அவரை தன்னுடைய குற்றத்தை ஒப்புக் கொள்ளச் சொல்லி, அதற்கான தண்டனையும் பெற்றுக் கொள்ளச் சொன்னார். அதேசமயம், காந்தி, சுங்க இலாக்கா அதிகாரியிடமும், அரசின் தலைமைச் சட்ட அறிவுரையாளரிடமும் (அட்டார்னி ஜெனரல்) சென்று, நடந்ததை முழுவதும் உள்ளதை உள்ளபடி சொன்னார். அவர்களுக்கும் காந்தியைப் பற்றித் தெரியுமாதலால், அவர் சொன்னதை அப்படியே ஒப்புக் கொண்டு, குற்றம் புரிந்த அம்மனிதருக்கு வெறும் அபராதம் மட்டும் விதித்தனர்.

இப்பிரச்சினை சுமுகமாகத் தீர்ந்த்தால் மிகுந்த நிம்மதி அடைந்த அந்த மனிதர், அந்த முழு விவரத்தையும் அச்சிட்டுத் தன் அலுவலக அறையில், நன்றியுடன் மாட்டி வைத்துக் கொண்டார்.

இன்னொரு சமயம், காந்தியின் கட்சிக்காரருடைய வரவு-செலவுக் கணக்கு விவரங்களில் ஒரு தவறு இருந்தபோது, காந்தி அந்த விவரத்தைத் தானே முன்வந்து மூடிமறைக்காமல் சொல்லி, பின்பும் கூடத் திறமையாக, தன் கட்சிக்குச் சார்பாக வாதாடினார்.

அந்நீதிமன்ற நீதிபதி கூட, முதலில் காந்தி உண்மையைக் கூறியபோது, ஏனடா இவர் தன் கட்சிக்காரருக்கு எதிராக விவரம் கொடுக்கிறாரே என்று, அதனை விரும்பவில்லை – ஆனால் பிற்பாடு தொடர்ந்த, காந்தியின் வாதத்திறமையை மெச்சி, காந்தியின் தரப்பு சார்பாகவே நீதி வழங்கினார். மேலும் பிரதிவாதிக் கட்சியினரைக் கேட்டார்: “காந்தி மட்டும் உண்மையைச் சொல்லாமல் இருந்திருந்தால், நீங்கள் என்ன செய்திருப்பீர்கள்?”

காந்தி குறுக்கு விசாரணை செய்வதிலும் மிகுந்த திறமை படைத்தவராக இருந்தார்.மேலும் அவர், நீதிபதிகளாலும், சக வழக்குரைஞர்களாலும் மிகவும் மதிக்கப் பட்டார். அவருக்கு நிறைய வெள்ளைக்கார வாடிக்கையாளர்கள், கட்சிக் காரர்கள் இருந்தனர்.

=-=-=-=

தென் ஆஃப்ரிகாவிலும் சரி, இந்தியாவிலும் சரி, நூற்றுக்குத் தொண்ணூற்றொன்பது வழக்குகளில், அவை இந்தியர்களுக்கும், ஐரோப்பியர்களுக்கும் இடையே நடத்தால் – நீதி இந்தியர்களுக்குக் கிடைக்காத நிலைமையை அவர் கண்டறிந்து கொண்டார். இது அவரை இவ்வாறு சொல்ல வைத்தது: “இந்தியாவில், எந்த ஒரு வெள்ளைக்காரருக்காவது படுபாதகக் கொலைகள் செய்ததற்காக, சட்டத்தின் படி கடுமையான தண்டனை கிடைத்திருக்கிறதா? பாருங்கள், அந்த வெள்ளைக்கார அதிகாரி ஒரு அப்பாவி நீக்ரோவை வன்மையாகத் துன்புறுத்தி அவரைக் குற்றுயிறும் கொலையுயிறுமாக ஆக்கியதற்கு அந்த அதிகாரிக்குக் கிடைத்த மிகச் சிறிய தண்டனை – இது எள்ளி நகையாடத் தக்கதல்லவோ?

=-=-=-=

காந்தி தனக்குத் தானே அறம் சார்ந்த மிகக் கடுமையான விதிமுறைகள் விதித்துக் கொண்டாலும், என்னதான் அந்நாட்டின் சட்டத்தை எதிர்த்து, விமர்சித்துப் பேசினாலும், அவருடைய வக்கீல் தொழில் மிக நன்றாகத் தழைத்தோங்கி வளர்ந்தது.

இந்தியாவில் சில காலம் தான் அவர் தன்னுடைய தொழிலை நடத்தினார்; ஆனால் தென் ஆஃப்ரிகாவில் அவர் இருபது வருடங்கள் தன் தொழிலைத் திறம்பட, மெச்சத்தக்க வகையில் நடத்தினார்.

=-=-=-=

தென் ஆஃப்ரிகாவில், முதலில் சில காலத்துக்கு அவர் – ஊரில் ஒரு நல்ல இடத்தில் ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்து, அதில் ஒரு வளரும் பாரிஸ்டருக்கு ஏதுவான வகையில், அலுவலகத்தைத் தொடங்கினார். அந்த அலுவலகத்தை அவர் ஐரோப்பிய முறையில் உள்ளே அலங்கரித்து, மேஜை நாற்காலி, இன்னபிற தளவாடங்களைக் கொண்டு நிரப்பினார். விடுமுறை நாட்களிலும், ஞாயிற்றுக் கிழமைகளிலும், அவர் கேளிக்கை விருந்துகள் (’பார்ட்டி’) நடத்தினார்.

அவர் வசித்த வீடு ஒரு ‘திறந்த’ இருப்பிடமாக இருந்தது. அவர் தன்னுடைய நெருக்கமான நண்பர்களையும், அவர், கூட வேலை செய்தவர்களையும், பணியாளர்களையும் தன்னுடன் சேர்ந்து வாழ அழைத்தார்.

அவருடைய அலுவலகம் அவர் வீட்டில் இருந்து சுமார் ஆறு மைல் தூரத்தில் இருந்தது. முதலில் சில மாதங்களுக்கு அவர் தன் அலுவலகத்திற்கு மிதிவண்டியில் சென்று வந்தார். அதன் பின்னர், அவர், முழுவதும் கால்நடையாக மட்டுமே சென்றுவந்தார்.

இந்தியர்கள் ட்ராம் வண்டிகளில் முன்பக்கம் உட்கார அனுமதி இல்லாத காரணத்தால் [வெள்ளையர்கள் மட்டும் தான் அவ்விடங்களில் அமரலாம்] அவர் ட்ராம் வண்டிகளில் போவதையே நிறுத்தினார். அவர் நினைத்திருந்தால், அவருடைய புகழை வைத்து, தனக்கு மட்டும் ஒரு விசேஷ அனுமதி வாங்கிக் கொண்டிருக்க முடியும்.

காலஞ்செல்லச்செல்ல, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர் ஏழை இந்திய உழைப்பாளிகளுடன் உறவு கொண்டு, அவர்களில் ஒருவராகவே மாறினார். அவர்களுடைய் வாழ்க்கைத் தரத்தில், எளிமையான வாழ்க்கையும் வாழ ஆரம்பித்தார்.

அவருடைய நாற்பது வயதில் அவர் மாதம் நான்காயிரம் ரூபாய் சம்பாதித்துக் கொண்டிருந்த சமயத்தில் [இது 1908-9 வாக்கில்] அவர் தன்னுடைய தொழிலை முற்றிலும் துறந்து, மக்கள் / பொதுப் பணிக்குத் தன்னைப் பூரணமாக அர்ப்பணித்துக் கொண்டார்.

தன்னுடைய அனைத்துச் சொத்துக்களையும் தன் நண்பர்-சமூகக் குழுமத்திற்குக் [’கம்யூனிட்டி’ – இவற்றைச் சமூகவியலாளர்கள் ‘இண்டென்ஷனல் கம்யூனிட்டி’ என்று இக்காலங்களில் அழைக்கின்றனர்] கொடுத்து விட்டு, தன் உடலுழைப்பு மட்டும் சார்ந்து, பண்ணைகளில் வாழ்ந்தார்.

பல வருடங்கள் பின்னர், காந்தி – இந்தியாவின் வறுமை மிகுந்த பின்புலத்தில் – வக்கீல்களும், பாரிஸ்டர்களும் தங்கள் கூலியாகக் கேட்ட மிக அதிக அளவு பணத்தை,, இந்திய நீதிமன்றங்களின் ஊதாரித்தனமான வழிமுறைகளை, வன்மையாகக் கண்டித்தார். (அப்போது, இந்தியா ஏழ்மையில் மூழ்கி இருந்தாலும், வக்கீல்கள் சராசரியாக மாதம் ஐம்பதாயிரம் முதல் ஒரு லட்சம் வரை பிரதி மாதம் சம்பாதித்துக் கொண்டிருந்தனர்.)

காந்தி சொன்னார்: “சட்டத் தொழில் என்பது ஒரு பங்குச் சந்தை போன்ற விஷயம் அல்ல. நாம் மட்டும் வக்கீல்கள், நீதிமன்றங்கள் பின்னால் வால் பிடித்துக் கொண்டு அலையாமல் இருந்தோமானால், நம் வாழ்க்கை மிகவும் மகிழ்ச்சிகரமானதாக இருக்கும். வக்கீல் தொழில் நேர்மையின்மையைப் படிப்பிக்கின்றது. ’சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்ட’ பொய்ச் சாட்சிகள் இரு பக்கமும் இருந்து, தங்களின் ஆன்மாக்களை பணத்துக்காக விற்றுக் கொண்டிருக்கின்றனர்.”

அவர். நீதித்துறைக்கும், சட்டங்களுக்கும் ஒரு பெரிய, புரட்சிகரமான மாற்றம் நிகழ வேண்டும் என விரும்பினார் – அவர் நினைத்தார் – இவ்வகையான மாற்றத்தால்தான், நீதி என்பது தூயதாகவும், குறைந்த பணச்செலவிலும் கிடைக்கும்.

அவர், ஏழைமக்களின் வழக்குகளை இலவசமாக நடத்தித் தந்தார். பொதுநலம் / நன்மை சார்ந்த வழக்குகளை, தன்னுடைய அவ்வழக்குச் சார்ந்த சில்லரைச் செலவுகள் மட்டும் பெற்றுக் கொண்டு நடத்திக் கொடுத்தார்.

ஒரு சமயம் ஏழை இந்தியத் தொழிலாளர்கள் அவர்கள் வசித்து வந்த ‘கூலி’ இருப்பிடங்களிலிருந்து, நகராட்சியால் கட்டாயப் படுத்தப்பட்டு அகற்றப் பட்ட போது, காந்தி இத்தொழிலாளர்களுக்கு சார்பாக வக்காலத்து வாங்கினார். ஒவ்வொரு வழக்குக்காகவும் 150 ரூபாய் மட்டுமே வாங்கிக்கொண்டு அபரிமிதமாக உழைத்தார். இச்சம்பவத்தில் 70 விதம் விதமான வழக்குகள், பின்புலங்கள்; ஆனால், இவற்றில் ஒன்றில் மட்டுமே தான் இவர் தோற்றார். இந்த வழக்குகளினால் அவருக்குக் கிடைத்த பணத்தில், பாதியைக் கொண்டு அவர் ஒரு பரோபகார நிறுவனம் நிறுவினார் கூட.

=-=-=-=

தன் மக்களுக்கு, அடிப்படை மனித உரிமைகள் பெற வேண்டி, அவர் அரசுக்கெதிராக – மக்களைப் போராடவைக்கப் பிரயத்தனப் பட்டார். ஆகவே அவர் பலமுறை கைது செய்யப் பட்டு, இந்திய, தென் ஆஃப்ரிக நீதிமன்றங்களில் பல வழக்குகளை எதிர்கொண்டார். பலமுறை சிறையில் அடைக்கப் பட்டார். தென் ஆஃப்ரிகாவில் அவர் முன்னர், பத்து வருடங்கள் வழக்காடிய அதே நீதிமன்றத்தில் அவர்,பிற்காலத்தில் கைவிலங்குடன் குற்றவாளிக் கூண்டில் நிற்கவேண்டிக் கூட வந்தது.

பின்னாளில், அவருக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகள் இந்திய நீதி மன்றம் ஒன்றில் ருசுவாக்கப் பட்ட பின்னர் அவர் சிறை செல்ல் நேர்ந்தபோது, அவருடைய பெயர், பாரிஸ்டர்களுடைய பட்டியல்/ஜாபிதாவிலிருந்து நீக்கப் பட்டது.

காந்தி, ப்ரிட்டிஷ் அரசின் நீதிமன்றங்களோடு ஒத்துழைக்காமல், நாம், நமது பாரம்பரியமான பஞ்சாயத்து முறையை மீட்பித்து, புனருத்தாருணம் செய்ய வேண்டும் என முனைந்தார்.

காந்தியெனும் இந்தச் சட்ட உடைப்பாளரின் அறைகூவலுக்குச் செவி மடுத்து, எண்ணிறந்த பெயர்பெற்ற வழக்குரைஞர்கள் தங்கள் வக்கீல் தொழிலுக்குத் தலை முழுகி, நம் தேசவிடுதலைப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார்கள்.

ஒரு வக்கீல்கள் குழுமம் ஒரு சமயம் அவரைப் பேச்சாளராக அழைத்தபோது அவர் சொன்னார்: என்னை என் வக்கீல்கள் குழுமமே தடை செய்துள்ளது, நானும் தொழிலை விட்டு நெடுநாள் ஆகிய படியால், சட்டங்களை மறந்து விட்டேன். எப்படியுமே நான் இப்போதெல்லாம் சட்டத்தை எப்படி புரிந்துகொள்வது, அதன் அர்த்தம் என்பது என்ன என்று யோசிப்பதை விட்டுவிட்டு – சட்டத்தை உடைப்பதில் தான் மும்முரமாக ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்.

(காந்தி ஒரு வழக்குரைஞர் – மூன்றாவதும் முடிவானதுமான பகுதி முற்றிற்று)

அடுத்தது… காந்தி எனும் தையல்காரர்

காந்தியாயணம்…